حدیث دربارهمعناى جاهليت

الإمام الهادي عليه السلامـ في خُطبَتِهِ ـ: الحَمدُ للّهِِ العالِمِ بِما هُوَ كائِنٌ مِن قَبلِ أن يَدينَ لَهُ مِن خَلقِهِ دائِنٌ. وأنَّ مُحَمَّدًا عَبدُهُ ورَسولُهُ المُصطَفى ووَلِيُّهُ المُرتَضى وبَعيثُهُ بِالهُدى، أرسَلَهُ عَلى حينِ فَترَةٍ مِنَ الرُّسُلِ، وَاختِلافٍ مِنَ المِلَلِ، وَانقِطاعٍ مِنَ السُّبُلِ، ودُروسٍ مِنَ الحِكمَةِ، وطُموسٍ مِن أعلامِ الهُدى وَالبَيِّناتِ، فَبَلَّغَ رِسالَةَ رَبِّهِ، وصَدَعَ بِأَمرِهِ، وأدَّى الحَقَّ الَّذي عَلَيهِ، وتُوُفِّيَ فَقيدًا مَحمودًا صلى الله عليه و آله ۱.
امام هادى عليه السلامـ در خطبه اش ـ: حمد از آنِ خداوندى است كه به آنچه هست، آگاه است، پيش از آنكه كسى به دينش گردن نهد؛ و به راستى كه محمد صلى الله عليه و آلهبنده و فرستاده برگزيده او، و دوست پسنديده، و مبعوث شده به هدايت است. او را در زمان نيامدن پيامبران و اختلاف ملّتها و بريدگى راهها و كهنه شدن حكمت، و محو شدن نشانه هاى هدايت و شواهد فرستاد. او رسالت پروردگار را ابلاغ كرد و فرمانش را آشكار ساخت، و وظيفه اى كه بر او بود، به انجام رسانيد، و دنيا را ترك كرد، در حالى كه محمود و پسنديده بود.
۱.الكافي: 5 / 372 / 6 عن عبدالعظيم بن عبداللّه [الحسني].

احادیث دیگر این موضوع

۸
جعفر بن ابى طالب ـ هنگامى كه قومش را براى نجاشى، پادشاه حبشه، وصف كرد ـ: اى پادشاه! ما مردمانى نادان بوديم كه بُتان را پرستش مى كرديم، مُردار مى خورديم، مرتكب زشتى ها مى شديم، از خويشاوندان مى بريديم و به همسايگان بدى روا مى داشتيم. زورمندان ما، ضعيفان را مى خوردند. ما اين چنين بوديم تا اينكه خداوند پيامبرى از ميان ما به سوى ما برانگيخت كه نَسَب او، راستگويى اش، امانتدارى و پاكدامنى اش را مى شناختيم. ما را به سوى خدا فراخواند تا او را يگانه بدانيم و او را بپرستيم، و آنچه ما و پدرانمان از سنگها و بُتان مى پرستيديم، كنار بگذاريم. ما را به راستىِ در سخن، اداى امانت، ارتباط با خويشاوندان، به نيكىْ همسايه دارى كردن، خوددارى از گناه و خونريزى فرمان داد، و ما را از زشتى ها و سخن باطل، خوردن مال يتيم و اتّهام زدن به پاكدامنان نهى كرد، و ما را فرمان داد تا خدا را به يگانگى بپرستيم و برايش شريك مسازيم، و ما را فرمان داد به نماز، زكات و روزه. پس ما او را تصديق كرديم و به او ايمان آورديم، و در آنچه آورده بود، پيروى اش كرديم؛ خدا را به يگانگى پرستش كرديم و چيزى را با او شريك نساختيم؛ آنچه او بر ما حرام كرد، حرام كرديم و آنچه را حلال كرد، حلال دانستيم. پس قوم ما بر ما ستم كردند، ما را عذاب دادند و براى بازگرداندنمان از دين خود، شكنجه مان دادند تا از عبادت خدا به بت پرستى برگرديم و آنچه از بدى ها حلال مى دانستيم، [باز]حلال بدانيم.