حدیث دربارهكسانى كه خداوند به آنان ، نعمت داده است

تفسير فراتـ به نقل از سليمان ديلمى ـ: خدمت امام صادق عليه السلام بودم كه ابو بصير، وارد شد، در حالى كه نفَسش گرفته بود. وقتى در مكانى نشست، امام عليه السلام به او فرمود: «اى ابو محمّد! اين نفَس [نفَس زدن] بلند، براى چيست؟». گفت: فدايت شوم، اى پسر پيامبر خدا! سنّم زياد شده و استخوان هايم سست گرديده و اَجَلم نزديك گشته است و نمى دانم در آخرت، چه وضعى خواهم داشت. امام صادق عليه السلام فرمود: «اى ابو محمّد! تو، چنين سخنى مى گويى؟!». گفت: چگونه نگويم؟! امام عليه السلام سخنى گفت و سپس فرمود: «اى ابو محمّد! خداوند در كتاب مبين خود، تو را ياد كرده است، آن جا كه مى فرمايد: «آنان، با كسانى هستند كه خداوند به ايشان، نعمت داده است؛ [يعنى] با پيامبران و صدّيقان و گواهان و صالحان اند» . در اين آيه [مقصود از]پيامبران، پيامبر خداست و ما، صدّيقان و گواهانيم و شما، همان صالحان هستيد. پس ـ اى ابو محمّد ـ خودتان را اهل صلاح (درستكارى) بدانيد، همچنان كه خداوند، شما را [با اين وصف] نام برده است».