حدیث دربارهپاداش عيادت
عنه صلى الله عليه و آله:عائِدُ المَريضِ عَلى مَخارِفِ الجَنَّةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:عيادت كننده بيمار، در راه بهشت، گام مى نهد. ۲
۱.. المجازات النبويّة: ص 113 ح 80؛ مسند ابن حنبل: ج 8 ص 328 ح 22467 عن ثوبان.
۲.سيّد رضى، در تفسير اين حديث، به دو احتمال پرداخته و در اين باره، چنين گفته است: «در اين روايت، بنا بر هر يك از دو تفسير، مجاز وجود دارد. اگر مقصود از مخارف [در جمله عائد المريض على مخارف الجنّة]، جمع كلمه مخرف به معناى چيدن نخل باشد، در اين صورت، گويا پيامبر خدا براى كسى كه به عيادت بيمارى مى رود، بر ورود وى به بهشت، گواهى داده و آن را حتمى دانسته است، تا جايى كه در حالى كه هنوز آن بنده در دنيا، يعنى سراى تكليف به سر مى برد، از باب اعتماد كامل به بهشتى بودن وى و جاى گرفتن او در آن سراى امن، درباره وى با عبارتى به بيان حالش پرداخته كه گويا همين اكنون، در بهشتْ جاى گرفته و آن جا استقرار يافته است. همين نكته، خود، مجازِ موجود در حديث است. و اگر مقصود از مخارف، جمع مخرفه به معناى راه باشد ـ چنان كه از يكى از صحابيان نيز نقل شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: وتركتكم على مثل مخرفة النعم؛ شما را بر گذرگاه آشكار نعمت ها گذاردم و آن را با گام هايى كه بر آن نهاده شده و آمد و شد فراوانى كه در آن صورت پذيرفته است، نشانه گذارى كردم ـ، در اين صورت، محلّ مجاز در سخن پيامبر صلى الله عليه و آله اين است كه ايشان، عيادت كننده بيمار را به سانِ كسى دانسته كه در راهى، گام نهاده است كه به بهشت مى رسد و او را به سراى جاودانگى راهبر مى شود».