حدیث دربارهخربزه

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:عَلَيكُم بِالبِطّيخِ؛ فَإِنَّ فيهِ عَشرَ خِصالٍ: هُوَ طَعامٌ، وشَرابٌ، واُشنانٌ، ورَيحانٌ، ويَغسِلُ المَثانَةَ، ويَغسِلُ البَطنَ، ويُكثِرُ ماءَ الظَّهرِ، ويَزيدُ فِي الجِماعِ، ويَقطَعُ البُرودَةَ، ويُنَقِّي البَشَرَةَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر شما باد خربزه؛ ۲ چرا كه در آن، ده ويژگى است: خوراك است؛ نوشيدنى است؛ شست و شو دهنده است؛ ۳ خوش بوكننده است؛ مثانه را مى شويد؛ شكم را مى شويد؛ آب كمر را فراوان مى سازد؛ نيروى هم بسترى را مى افزايد؛ سردىِ مزاج را از ميان بر مى دارد؛ و پوست را تميز مى كند.
۱.. طبّ النبيّ صلى الله عليه و آله: ص 8 عن ابن عبّاس، بحار الأنوار: ج 62 ص 297؛ الفردوس: ج 3 ص 138 ح 4371 عن ابن عبّاس نحوه.
۲.در متن عربى، واژه «البِطّيخ» آمده است. در فرهنگ هاى واژگان عربى، اين واژه را گاه به هندوانه و گاه به خربزه ترجمه كرده اند. بر اساس برداشت مترجم، اين واژه در متون قديمى، ناظر به «گونه» هندوانه و خربزه بوده است؛ امّا به نظر مؤلّف، با عنايت به فوايدى كه در احاديث براى آن ذكر شده، مقصود، خربزه است، چنان كه در لغت نامه دهخدا نيز «بطّيخ» (بدون قيد)، به معناى خربزه آمده است. از اين رو، در همه موارد، ترجمه اين واژه، مطابق با نظر مؤلّف آورده شد. م.
۳.در متن حديث، «اُشنان» آمده و آن، نام گياهى است كه در شست و شو به عنوان مادّه كمكى، از آن استفاده مى شده است. اين واژه، اساساً پارسى است كه به زبان عربى رفته و شكل و تلفّظ پيشين خود را نيز حفظ كرده است. م.

احادیث دیگر این موضوع

۶