حدیث دربارهحكمت تنگنايى و گشايش روزى

الإمام الباقر عليه السلام:لَمّا اُسرِيَ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه و آله قالَ: يا رَبِّ، ما حالُ المُؤمِنِ عِندَكَ؟ قالَ:. وإنَّ مِن عِبادِيَ المُؤمِنينَ مَن لا يُصلِحُهُ إلَا الغِنى، ولَو صَرَفتُهُ إلى غَيرِ ذلِكَ لَهَلَكَ؛ وإنَّ مِن عِبادِيَ المُؤمِنينَ مَن لا يُصلِحُهُ إلَا الفَقرُ، ولَو صَرَفتُهُ إلى غَيرِ ذلِكَ لَهَلَكَ. ۱

امام باقر عليه السلام:آن گاه كه پيامبر صلى الله عليه و آله به معراج برده شد، گفت: پروردگارا! مؤمن، نزد تو چه حالى دارد؟ فرمود: «. از بندگان مؤمن من، كسى است كه جز توانگرى، به صلاح او نيست و اگر او را به حالى جز آن بدارم، تباه مى گردد؛ و از بندگان مؤمن من، كسى است كه جز فقر، به صلاح او نيست و اگر او را به حالى جز آن بدارم، تباه مى شود».

۱.. الكافي: ج 2 ص 352 ح 8 عن أبان بن تغلب.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی خاستگاه های توسعه خاستگاه های اعتقادی حکمت تنگنایی و گشایش روزی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل مى فرمايد: «هر آينه من، توانگر را بدان جهت كه نزدم كرامتى دارد، توانگرى نبخشيده ام؛ بلكه براى مبتلا ساختنِ توانگران است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در مال، هم خير است و هم شر. با آن به حمل بار ديگران مى توان پرداخت، و نيز با خويشان مى توان پيوند برقرار كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا خداى متعال، بنده را با روزى دادن آزمايش مى كند تا درنگرد كه وى چگونه عمل مى كند. اگر بنده از آن خشنود باشد، روزى اش بركت مى يابد و اگر خشنود نباشد، روزى اش بى بركت مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر آينه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ بنده خويش را با آنچه به وى عطا مى فرمايد، آزمايش مى كند. اگر به آنچه خدا قسمتش فرموده، راضى باشد، خداوند به وى بركت و گشايش مى بخشد؛ و اگر راضى نباشد، خداوند عز و جل به او بركت نمى دهد.

الدعوات:پيامبر خدا فرمود: «هر گاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد، مبتلايش مى سازد و هر گاه او را بسيار دوست بدارد، وى را در هم گيرد». پرسيدند: در هم گرفتن وى چگونه است؟ فرمود: «بدين گونه است كه برايش هيچ دارايى و فرزندى نمى گذارد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرموده است: «به سرفرازى و شكوهم سوگند، بنده اى را كه بخواهم بر وى رحمت آورم، از دنيا بيرون نمى آورم، مگر آن كه هر گناهى را كه مرتكب شده، از وى مى زُدايم، و آن، چنين است كه يا تنش را بيمار مى كنم و يا روزى اش را تنگ مى سازم و يا در دنيا به هراس دچارش مى كنم. اگر باز هم گناهى بر او باقى ماند، هنگام مرگ بر وى سخت مى گيرم. به سرفرازى و شكوهم سوگند، بنده اى را كه بخواهم به عذاب دچار سازم، از دنيا بيرون نمى آورم، مگر آن كه هر كار نيكى را كه مرتكب شده، از وى مى گيرم، و آن، چنين است كه يا روزى اش را گشايش مى بخشم و يا تنش را سلامت مى دارم و يا در دنيا برايش امنيت فراهم مى آورم، و اگر باز هم باقى ماند، به سبب آن، مرگ را بر وى آسان مى سازم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه كسى را ديديد كه خدا، فقر و بيمارى را بر وى وارد فرموده، [بدانيد كه]هر آينه خداى متعال مى خواهد با وى صفا ورزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا هر گاه مؤمن به گناهان دست يازد و بدانها گرفتار گردد، به فقر مبتلا خواهد شد.