حكمت تنگنايى و گشايش روزى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل مى فرمايد: «هر آينه من، توانگر را بدان جهت كه نزدم كرامتى دارد، توانگرى نبخشيده ام؛ بلكه براى مبتلا ساختنِ توانگران است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در مال، هم خير است و هم شر. با آن به حمل بار ديگران مى توان پرداخت، و نيز با خويشان مى توان پيوند برقرار كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا خداى متعال، بنده را با روزى دادن آزمايش مى كند تا درنگرد كه وى چگونه عمل مى كند. اگر بنده از آن خشنود باشد، روزى اش بركت مى يابد و اگر خشنود نباشد، روزى اش بى بركت مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر آينه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ بنده خويش را با آنچه به وى عطا مى فرمايد، آزمايش مى كند. اگر به آنچه خدا قسمتش فرموده، راضى باشد، خداوند به وى بركت و گشايش مى بخشد؛ و اگر راضى نباشد، خداوند عز و جل به او بركت نمى دهد.

الدعوات:پيامبر خدا فرمود: «هر گاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد، مبتلايش مى سازد و هر گاه او را بسيار دوست بدارد، وى را در هم گيرد». پرسيدند: در هم گرفتن وى چگونه است؟ فرمود: «بدين گونه است كه برايش هيچ دارايى و فرزندى نمى گذارد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرموده است: «به سرفرازى و شكوهم سوگند، بنده اى را كه بخواهم بر وى رحمت آورم، از دنيا بيرون نمى آورم، مگر آن كه هر گناهى را كه مرتكب شده، از وى مى زُدايم، و آن، چنين است كه يا تنش را بيمار مى كنم و يا روزى اش را تنگ مى سازم و يا در دنيا به هراس دچارش مى كنم. اگر باز هم گناهى بر او باقى ماند، هنگام مرگ بر وى سخت مى گيرم. به سرفرازى و شكوهم سوگند، بنده اى را كه بخواهم به عذاب دچار سازم، از دنيا بيرون نمى آورم، مگر آن كه هر كار نيكى را كه مرتكب شده، از وى مى گيرم، و آن، چنين است كه يا روزى اش را گشايش مى بخشم و يا تنش را سلامت مى دارم و يا در دنيا برايش امنيت فراهم مى آورم، و اگر باز هم باقى ماند، به سبب آن، مرگ را بر وى آسان مى سازم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه كسى را ديديد كه خدا، فقر و بيمارى را بر وى وارد فرموده، [بدانيد كه]هر آينه خداى متعال مى خواهد با وى صفا ورزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا هر گاه مؤمن به گناهان دست يازد و بدانها گرفتار گردد، به فقر مبتلا خواهد شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند مى فرمايد: «. بسا كه دوست مؤمنم از من توانگرى مى خواهد؛ امّا من به وى فقر مى دهم، كه اگر توانگرى اش دهم، براى او شرّ است؛ و بسا كه دوست مؤمنم از من فقر مى خواهد؛ امّا من به وى توانگرى مى دهم، كه اگر به او فقر دهم، براى او شرّ است!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ فرموده است: «. همانا از بندگان مؤمن من، كسى است كه ايمانش جز با فقر سامان نمى يابد؛ و اگر توانگرش سازم، همين او را به فساد مى كشانَد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: «اى محمّد! پروردگارت بر تو درود مى فرستد و مى فرمايد: همانا از بندگان من، كسى است كه ايمانش جز با توانگرى سامان نمى يابد و اگر فقيرش سازم، كافر مى گردد؛ و نيز از بندگان من، كسى است كه ايمانش جز با فقر سامان نمى يابد و اگر توانگرش سازم، كافر مى گردد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرموده است: «. هر آينه از بندگان مؤمن من، كسانى هستند كه كار دينشان برايشان به سامان نمى آيد، جز به اين كه در فقر و تنگ دستى و بيمارى به سر برند. پس ايشان را به فقر و تنگ دستى و بيمارى مبتلا مى كنم تا بدين سان، كار دينشان برايشان سامان يابد؛ و من آگاه ترم كه كار دين بندگان مؤمنم، به چه چيزْ سامان مى يابد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرموده است: «اگر از بنده مؤمن خويش حيا نمى ورزيدم، برايش [حتّى]زيرجامه اى نمى نهادم كه خود را با آن بپوشاند؛ و چون [بخواهم]ايمانش را كمال بخشم، به كم توانى و اندكىِ روزى مبتلايش مى سازم. اگر بى تابى كند، ديگر بار مبتلايش مى سازم و اگر شكيبايى پيشه كند، با او بر فرشتگان مباهات مى ورزم».

امام باقر عليه السلام:آن گاه كه پيامبر صلى الله عليه و آله به معراج برده شد، گفت: پروردگارا! مؤمن، نزد تو چه حالى دارد؟ فرمود: «. از بندگان مؤمن من، كسى است كه جز توانگرى، به صلاح او نيست و اگر او را به حالى جز آن بدارم، تباه مى گردد؛ و از بندگان مؤمن من، كسى است كه جز فقر، به صلاح او نيست و اگر او را به حالى جز آن بدارم، تباه مى شود».