حدیث دربارهوقف در راه خدا

عنه عليه السلام:إنّ رسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله خَرَجَ في جَيشٍ فأدرَكَتهُ القائلَةُ وهُو ما يَلي اليَنبُعَ، فاشتَدَّ علَيهِ حَرُّ النَّهارِ فانتَهَوا إلى سَمُرَةٍ فعَلَّقوا أسلِحَتَهُم علَيها وفَتَحَ اللّهُ علَيهِم، فقَسَّمَ رسولُ اللّهِ مَوضِعَ السُّمَرَةِ لِعَليٍّ في نَصيبِهِ. قالَ: فاشتَرى إلَيها بَعدَ ذلكَ، فأمَرَ مَملوكِيهِ أن يَفجُروا لَها عَينا، فخَرَجَ لَها مِثلُ عَينِ الجَزُورِ، فجاءَ البَشيرُ يَسعى إلى عليٍّ يُخبِرُهُ بالّذي كانَ، فجَعَلَها عليٌّ صَدَقَةً فكَتَبها: «صَدَقَةٌ للّهِ تعالى يَومَ تَبيَضُّ وُجوهٌ وتَسوَدُّ وُجوهٌ، لِيَصرِفَ اللّهُ بها وَجهي عَنِ النّارِ، صَدَقَةٌ بَتَّةٌ بَتْلَةٌ في سَبيلِ اللّهِ تعالى، لِلقَريبِ والبَعيةِ ۱، في السِّلمِ والحَربِ، واليَتامى والمَساكِينِ وفي الرِّقابِ». ۲

امام باقر عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله با سپاهى بيرون رفت و نيم روز، به نزديك يَنبُع رسيد. گرماى شديد ظهر، ايشان را مى آزرد. پس به درخت مُغيلانى رسيدند و سلاح هاى خود را به آن آويختند. خداوند [در اين جنگ،] فتح و پيروزى نصيب آنان فرمود و پيامبر صلى الله عليه و آله محلّ آن درخت را سهم على عليه السلام [از غنايم] قرار داد. على عليه السلام بعدا مقدار ديگرى از آن زمين را خريد و به سهم خود افزود و به غلامانش دستور داد براى آن اراضى، چاه آبى حفر كردند و آب، مانند [خونِ]گردن شتر، فوران كرد. يك نفر به طرف على عليه السلام دويد و اين خبر را به وى مژده داد. على عليه السلام آن را صدقه قرار داد و چنين نوشت: «اين، صدقه اى است براى خداوند متعال به خاطر روزى كه در آن، عدّه اى روسپيد و عدّه اى روسياه مى شوند، تا خداوند به واسطه آن [صدقه]، چهره مرا از آتش، دور گردانَد. صدقه اى است قطعى و مسلّم در راه خداوند متعال براى خويش و بيگانه، در زمان صلح و جنگ و براى يتيمان و مستمندان و آزادىِ بردگان».

۱.. الظاهر: «للقريب والبعيد».

۲.. كنز العمّال: ج 16 ص 636 ح 46158 نقلاً عن ابن جرير.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی پایه های توسعه مصرف آنچه در مصرف دارایی های خصوصی شایسته است +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال درباره زمينى در ثَمْغ . منطقه اى نزديك مدينه. ـ: اصل آن را وقف كن و ميوه (حاصل) آن را [براى كسانى كه وقف آنها كرده اى] وا بگذار.

امام باقر عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به مردى برخورد كه در باغ خود، مشغول كاشتن نهالى بود. به او فرمود: «آيا تو را به نهالى راه نمايى نكنم كه ريشه اش محكم تر باشد و زودتر به بار نشيند و ميوه اش خوش مزه تر و پاكيزه تر باشد؟». گفت: چرا، پدر و مادرم فدايت، اى پيامبر خدا! فرمود: «هر گاه صبح و شبِ خود را آغاز كردى، بگو: سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلّا اللّه و اللّه أكبر؛ زيرا اگر اين جمله را بگويى، براى هر تسبيحى، ده درخت از ميوه هاى گوناگون در بهشت خواهى داشت و اينان از باقيات الصالحات (نيكى هاى ماندگار) هستند». مرد گفت: اى پيامبر خدا! شاهد باش كه من اين باغم را وقف مسلمانان تهى دست اهل صُفّه كردم. در اين هنگام، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ اين آيه را نازل فرمود: «و امّا كسى كه عطاكرد و تقوا داشت و [پاداش]نيكوتر را تصديق كرد، به زودى، راهِ آسانى پيش پاى او خواهيم گذاشت» .

امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله غنايم را تقسيم كرد و يك قطعه زمين به على عليه السلام رسيد. [در ساليان بعد]على عليه السلام دستور داد در آن زمين، چشمه اى حفر كنند. چشمه به آب رسيد و مانند [خونِ]گردن شتر، آب از آن به آسمان فوران كرد. لذا وى آن را «عين يَنْبُع (چشمه جوشان)» ناميد. وقتى كسى آمد تا به على عليه السلام مژده آن را دهد، فرمود: «وارث را بشارت ده! اين، صدقه اى است قطعى و مسلّم براى حاجيان خانه خدا و مسافران راه آن؛ نه فروختنى است، نه بخشيدنى و نه ارث بردنى. پس هر كه آن را بفروشد يا ببخشد، لعنت خدا و فرشتگان و مردم همه، بر او باد و خداوند از او هيچ توبه و فديه اى نپذيرد».