حدیث دربارهروش پيامبران در روزى جُستن

مسند ابن حنبل عن أبي سعيد الخدريّ:اِفتَخَرَ أهلُ الإِبِلِ وَالغَنَمِ عِندَ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله. وقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: بُعِثَ موسى عليه السلام وهُوَ يَرعى غَنَما عَلى أهلِهِ، وبُعِثتُ أنَا وأنَا أرعى غَنَما لِأَهلي بِجِيادٍ. ۱

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: شترداران و گوسفندداران، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله به يكديگر فخر مى فروختند. پيامبر خدا فرمود: «موسى عليه السلام برانگيخته شد، در حالى كه براى طايفه اش گوسفند مى چرانيد؛ و من [نيز]برانگيخته شدم، در حالى كه در [منطقه]اجياد، براى طايفه ام گوسفند مى چرانيدم».

۱.. مسند ابن حنبل: ج 4 ص 192 ح 11918.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی پایه های توسعه کار تشویق به کار +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر آينه آن گاه كه خداوند، آدم عليه السلام را به زمين فرود آورد، به وى فرمان داد كه با دستش كِشت و كار كند و از دست رنج خويش بخورَد، حال كه بهشت و نعمت آن را پشت سر نهاده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا داوود عليه السلام جز از دست رنج خود نمى خورْد.

الزهد، ابن مباركـ به نقل از ابو اسحاق ـ: ميان شترداران و گوسفندداران، گفتگو درگرفت و شترداران در برابر گوسفندداران، گردن افرازى كردند. خبردار شديم كه اين رويداد براى پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شد. ايشان فرمود: «موسى عليه السلام در حالى [به پيامبرى] برانگيخته شد كه گوسفند مى چرانيد؛ و داوود [هم] در حالى [به پيامبرى]برانگيخته شد كه گوسفند مى چرانيد؛ و من [نيز] در حالى برانگيخته شدم كه در [منطقه] اَجياد، براى طايفه ام گوسفند مى چرانيدم».

صحيح البخارىـ به نقل از ابو هريره ـ: پيامبر خدا فرمود: «خداوند، هيچ پيامبرى را برنينگيخت، مگر آن كه گوسفند مى چرانيد». يارانش گفتند: تو نيز؟ فرمود: «آرى. من [نيز] با گرفتنِ چند قيراط (يكْ بيست و چهارم دينار)، براى مردم مكّه گوسفند مى چرانيدم».

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابن اسحاق ـ: آن گاه كه راستْ گفتارى، امانتدارى و والا منشىِ پيامبر خدا براى خديجه عليهاالسلام مسلّم گشت، فرستاده اى نزد وى گسيل داشت و به وى پيشنهاد كرد كه دارايى اش را براى بازرگانى به شام ببرد. پيامبر خدا پذيرفت و با دارايى او بِدان مقصد، روان شد.

امام على عليه السلام:يك بار در مدينه سخت گرسنه شدم. بيرون آمدم تا در حومه مدينه كارى بيابم. زنى را ديدم كه خاك گِرد مى آورد. گمان ورزيدم كه مى خواهد آن را بخيسانَد. نزد او رفتم و با وى قرار نهادم كه براى هر دَلْوِ بزرگ آب، يك خرما بستانم. آن گاه، شانزده دلو بزرگ آب بركشيدم، چندان كه دستانم تاول زد. پس نزد آب رفته، از آن برگرفتم و سپس مقابل آن زن رفتم و گفتم: «دست من، چنين شده است». پس شانزده خرما برايم برشمرد. آن گاه، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، او را از آن حال، آگاه كردم. او از آن خرما با من خورد.

امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان ـ كه درودهاى خداوند بر او باد ـ بيل مى زد و زمين ها را براى كشت آماده مى كرد؛ و پيامبر صلى الله عليه و آله هسته خرما را با دهان خويش مى مكيد و آن را مى كاشت و همان هنگام، خرمابُن شكوفه بر مى آورد. و هر آينه امير مؤمنان، هزار بنده را از مال و دست رنج خويش آزاد فرمود.

المصنّف، ابن ابى شيبهـ به نقل از عبد الرحمان بن ابى ليلى ـ: گروهى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله نزد ايشان آمدند. پيامبر صلى الله عليه و آله در پى زنان خويش فرستاد؛ امّا نزد هيچ يك از ايشان چيزى [براى پذيرايى از ميهمانانش] نيافت. در همين حال بودند كه ديدند على عليه السلام روى مى آورَد، در حالى كه ژوليده موى و غبارآلود است و بر دوشش حدود سه كيلو خرماست كه با دست خويش كاشته و برداشته است. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «درود بر اين بار برنده و آن بار!». سپس على عليه السلام را نشاند و از سرش خاك بر گرفت و فرمود: «درود بر ابوتراب!». پس او را نزديك تر فرا بُرد. آن گاه، همه خوردند تا بيرون شدند. سپس براى هر يك از همسرانش، مقدارى فرستاد.