پاداش آنچه در دوران تن درستى انجام مى داده است
7 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن مَرِضَ أو سافَرَ كانَ لَهُ مِنَ الأَجرِ مِثلُ ما كانَ يَعمَلُ وهُوَ صَحيحٌ مُقيمٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس بيمار شود يا به سفر برود، همانند [پاداش] آنچه در دوران تن درستى و زمان اقامت در وطن، انجام مى داده است، پاداش خواهد داشت.
۱.. المعجم الأوسط: ج 1 ص 82 ح 236 عن أبي موسى الأشعري.
عنه صلى الله عليه و آله:لَيسَ مِن عَمَلِ يومٍ إلّا وهُوَ يُختَمُ، فَإِذا مَرِضَ المُؤمِنُ قالَتِ المَلائِكَةُ: يا رَبَّنا، عَبدُكَ فُلانٌ قَد حَبَستَهُ.
فَيَقولُ الرَّبُّ تَعالى: اِختِموا لَهُ عَلى مِثلِ عَمَلِهِ حَتّى يَبرَأَ، أو يَموتَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:عملِ هر روزى، در همان روز، مُهر پايان مى خورد. هر گاه مؤمنْ بيمار شود، فرشتگان مى گويند: پروردگارا! فلان بنده ات را حبس كرده اى.
پروردگار متعال مى فرمايد: «براى او همانند عمل هميشگى اش را مُهر كنيد؛ تا خوب شود يا بميرد».
۱.. المستدرك على الصحيحين: ج 4 ص 344 ح 7855 عن عقبة بن عامر.
عنه صلى الله عليه و آله:ما مِن مُسلِمٍ يُبتَلى في جَسَدِهِ إلّا قالَ اللّهُ عز و جللِمَلائِكَتِهِ: اُكتُبوا لِعَبدي أفضَلَ ما كانَ يَعمَلُ في صِحَّتِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مسلمانى نيست كه به گرفتارى اى جسمى مبتلا شود، مگر آن كه خداوند عز و جل به فرشتگان خويش مى فرمايد: «براى او پاداش بهترين كارهايى را كه در دوران تن درستى انجام مى داده است، بنويسيد».
۱.. الأمالي للطوسي: ص 384 ح 832 عن أنس، بحار الأنوار: ج 81 ص 183 ح 33؛ كنز العمّال: ج 3 ص 340 ح 6843 نقلاً عن ابن النجّار عن أنس.
عنه صلى الله عليه و آله:إذَا ابتَلَى اللّهُ العَبدَ المُسلِمَ بِبَلاءٍ في جَسَدِهِ، قالَ اللّهُ:
اُكتُب لَهُ صالِحَ عَمَلِهِ الَّذي كانَ يَعمَلُهُ. فَإِن شَفاهُ غَسَلَهُ وطَهَّرَهُ، وإن قَبَضَهُ غَفَرَ لَهُ ورَحِمَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر خداوند، بنده مسلمان را به بلايى در جسمش گرفتار سازد، [به فرشته]مى فرمايد: «براى او عمل صالحى را كه پيش تر انجام مى داده است، بنويس». پس خداوند، اگر او را شفا دهد، او را مى شويد و تطهير مى كند و اگر جانش را بستاند، وى را مى آمرزد و رحمت مى كند.
۱.. مسند ابن حنبل: ج 4 ص 297 ح 12505؛ عوالي اللآلي: ج 1 ص 100 ح 19 كلاهما عن أنس.
عنه صلى الله عليه و آله:ما أحَدٌ مِنَ المُسلِمينَ يُصابُ بِبَلاءٍ في جَسَدِهِ إلّا أمَرَ اللّهُ الحَفَظَةَ الَّذينَ يَحفَظونَهُ فَقالَ: اُكتُبوا لِعَبدي في كُلِّ يَومٍ ولَيلَةٍ مِثلَ ما كانَ يَعمَلُ مِنَ الخَيرِ ما كانَ مَحبوساً في وَثاقي. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ كسى از مسلمانان نيست كه به بلايى در جسم خويش گرفتار شود، مگر آن كه خداوند به فرشتگانِ پاسبانى كه او را حفظ مى كنند، مى فرمايد: «براى بنده ام، تا زمانى كه در بند من (بيمارى) گرفتار است، در هر روز، همانند آن كارهاى نيكى را بنويسيد كه پيش تر انجام مى داده است».
۱.. سنن الدارمي: ج 2 ص 772 ح 2668 عن عبداللّه بن عمرو.
عنه صلى الله عليه و آله:لِلمَريضِ أربَعُ خِصالٍ: يُرفَعُ عَنهُ القَلَمُ، ويَأمُرُ اللّهُ المَلَكَ يَكتُبُ لَهُ كُلَّ فَضلٍ كانَ يَعمَلُهُ في صِحَّتِهِ، ويَتَتَبَّعُ مَرَضُهُ كُلَّ عُضوٍ في جَسَدِهِ فَيَستَخرِجُ ذُنوبَهُ مِنهُ، فَإِن ماتَ ماتَ مَغفوراً لَهُ، وإن عاشَ عاشَ مَغفوراً لَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى بيمار، چهار ويژگى است: قلمِ تكليف از او برداشته مى شود؛ خداوند به فرشته فرمان مى دهد كه همه پاداش آنچه را در دوران تن درستى خويش انجام مى داده است، برايش مى نويسند؛ بيمارى وى بر همه اندام هايش گذر مى كند و گناهانش را از آنها بيرون مى برد؛ اگر بميرد، آمرزيده مى ميرد و اگر زنده بماند، آمرزيده زندگى مى كند.
۱.. ثواب الأعمال: ص 230 ح 1 عن إبراهيم بن عبدالحميد عن الإمام الكاظم عليه السلام، بحار الأنوار: ج 81 ص 184 ح 35.
الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله رَفَعَ رَأسَهُ إلَى السَّماءِ، فَتَبَسَّمَ، فَقيلَ لَهُ: يا رَسولَ اللّهِ، رَأَيناكَ رَفَعتَ رَأسَكَ إلَى السَّماءِ، فَتَبَسَّمتَ؟
قالَ: نَعَم، عَجِبتُ لِمَلَكَينِ هَبَطا مِنَ السَّماءِ إلَى الأَرضِ يَلتَمِسانِ عَبداً مُؤمِناً صالِحاً في مُصَلّىً كانَ يُصَلّي فيهِ لِيَكتُبا لَهُ عَمَلَهُ في يَومِهِ ولَيلَتِهِ فَلَم يَجِداهُ في مُصَلّاهُ، فَعَرَجا إلَى السَّماءِ فَقالا: رَبَّنا عَبدُكَ المُؤمِنُ فُلانٌ التَمَسناهُ في مُصَلّاهُ لِنَكتُبَ لَهُ عَمَلَهُ لِيَومِهِ ولَيلَتِهِ فَلَم نُصِبهُ، فَوَجَدناهُ في حِبالِكَ؟!
فَقالَ اللّهُ عز و جل: اُكتُبا لِعَبدي مِثلَ ما كانَ يَعمَلُهُ في صِحَّتِهِ مِنَ الخَيرِ في يَومِهِ ولَيلَتِهِ
امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله، سرِ خود را به سوى آسمان، بلند كرد و لبخند زد. پرسيدند: اى پيامبر خدا! ديديم سرِ خويش را به سوى آسمان، بلند كردى و لبخند زدى.
فرمود: «آرى! از دو فرشته اى در شگفت شدم كه از آسمان به زمين آمدند و بنده مؤمن درستكارى را در جاى نماز خويش ـ كه همواره در آن جا نماز مى گزارد ـ جستند تا براى وى، عمل آن شب و روزش را بنويسند؛ امّا وى را در نمازگاهِ خويش نيافتند. پس به آسمان باز گشتند و گفتند: پروردگارا! فلان بنده مؤمنت را در مكان نمازش جستيم تا براى وى عملش را در آن روز و شب بنويسيم؛ ولى آن جا به او دست نيافتيم و او را در بندِ [بيمارى]تو ديديم.
پس خداوند عز و جل [به آنان] فرمود: تا زمانى كه بنده ام در بندِ من است، براى او در هر شب و روز، همانند آنچه
۱.. الكافي: ج 3 ص 113 ح 1 عن عبداللّه بن سنان، بحار الأنوار: ج 22 ص 83 ح 32؛ مسند الطيالسي: ص 46 ح 346 عن عبداللّه بن مسعود نحوه.