حدیث دربارهتجديد حيات برادرىِ دينى در آخِرْ زمان

حلية الأولياء عن ابن عمر عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَا اختَلَطَ حُبّي بِقَلبِ عَبدٍ فَأَحَبَّنيإلّا حَرَّمَ اللّهُ جَسَدَهُ عَلَى النّارِ. ثُمَّ قالَ: لَيتَني أرى إخواني وَرَدوا عَلَى الحَوضِ، فَأَستَقبِلَهُم بِالآنِيَةِ فيهَا الشَّرابُ فَأَسقِيَهُم مِن حَوضي قَبلَ أن يَدخُلُوا الجَنَّةَ. فَقيلَ لَهُ: يا رَسولَ اللّهِ، أوَلَسنا إخوانَكَ؟ قالَ: أنتُم أصحابي، وإخواني مَن آمَنَ بي ولَم يَرَني، إنّي سَأَلتُ رَبّي أن يُقِرَّ عَيني بِكُم وبِمَن آمَنَ بي ولَم يَرَني. ۱

حلية الأولياءـ به نقل از ابن عمر ـ: پيامبر خدا فرمود: «محبّت من، به دل هيچ بنده اى نياميخت و دوستم نداشت، مگر آن كه خداوند، بدن او را بر آتش حرام گردانيد». سپس فرمود: «كاش برادرانم را ببينم كه بر حوض [كوثر] وارد مى شوند و من با ظرف هايى پُر از شراب [ـِ بهشتى] به استقبالشان مى روم و آنها را، پيش از آن كه وارد بهشت شوند، از حوضم سيراب مى كنم». گفته شد: اى پيامبر خدا! مگر ما برادران تو نيستيم؟ فرمود: «شما ياران منيد. برادران من، كسانى اند كه به من ايمان آورده اند، در حالى كه مرا نديده اند. من از پروردگارم درخواست كرده ام كه چشم مرا به شما و به كسانى كه به من، نديده، ايمان آورده اند، روشن گردانَد».

۱.حلية الأولياء: ج 7 ص 255.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اخلاقی و اجتماعی مهم ترین عوامل سازنده جامعه نقش مهرورزی در تاسیس حکومت اسلامی و تجدید آن +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بسا ايمان آورنده اى به من كه مرا نديده است! و بسا تصديق كننده [حقانيّت و نبوّت]من كه مرا مشاهده نكرده است! اينان، به راستى برادران من اند.

الدرّ المنثورـ به نقل از اَنس ـ: پيامبر خدا فرمود: «كاش برادرانم را ملاقات مى كردم!». مردى از يارانش گفت: آيا ما برادران تو نيستيم؟ فرمود: «آرى. شما ياران منيد؛ [امّا] برادران من، مردمانى هستند كه پس از من مى آيند و به من ايمان مى آورند، در حالى كه مرا نديده اند». سپس اين آيه را تلاوت كرد: «كسانى كه به غيب، ايمان مى آورند و نماز مى گزارند» .

المطالب العاليةـ به نقل از عون بن مالك ـ: پيامبر خدا فرمود: «اى كاش برادرانم را ديدار مى كردم!». گفتند: اى پيامبر خدا! آيا ما برادران و ياران تو نيستيم؟ فرمود: «چرا؛ ولى بعد از شما، مردمانى مى آيند كه همانند شما به من ايمان مى آورند و همانند شما تصديقم مى كنند و همانند شما مرا يارى مى رسانند. پس اى كاش برادرانم را ديدار مى كردم!».

امام باقر عليه السلام:روزى پيامبر خدا، در حالى كه جماعتى از يارانش نزد ايشان بودند، دو بار فرمود: «بارخدايا! مرا با برادرانم ملاقات ده». يارانش كه پيرامون ايشان بودند، گفتند: مگر ما برادران تو نيستيم، اى پيامبر خدا؟! فرمود: «نه، شما ياران منيد. برادران من، مردمانى از آخِرْ زمان هستند كه با آن كه مرا نديده اند، به من ايمان آورده اند. خداوند، آنان را پيش از آن كه از پشت پدرانشان و رَحِم مادرانشان بيرون آورد، با نام و نام پدرانشان به من شناسانْد. هر يك از ايشان، بر دينش پايدارتر است از [پايدارى بر] فرو ماليدن شاخ و برگ خار مغيلان با دست در شب تار، يا همانند كسى هستند كه اخگرِ چوب درخت شوره گز را در دست گرفته باشد. آنان، چراغ هاى تاريكى اند. خداوند، ايشان را از هر فتنه تيره و تار، مى رهانَد».

الأمالى، مفيدـ به نقل از عوف بن مالك ـ: روزى پيامبر خدا فرمود: «اى كاش برادرانم را مى ديديم!». ابو بكر و عمر گفتند: مگر ما برادران تو نيستيم؟ به تو ايمان آورديم و با تو هجرت كرديم. فرمود: «البته شما ايمان آورديد و هجرت كرديد؛ [ولى] اى كاش برادرانم را ملاقات مى كردم!». آن دو، سخن خود را تكرار كردند. پيامبر خدا فرمود: «شما ياران منيد؛ امّا برادران من، آن كسانى هستند كه بعد از شما مى آيند، به من ايمان مى آورند و دوستم مى دارند و يارى ام مى رسانند و تصديقم مى كنند، در حالى كه مرا نديده اند. پس اى كاش برادرانم را ملاقات مى كردم!».

صحيح مسلمـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر خدا به قبرستان رفت و فرمود: «درود بر شما، اى ساكنان سراى گروه مؤمنان! ما نيز به خواست خدا، به شما خواهيم پيوست. دوست داشتم كه برادرانمان را مى ديديم». گفتند: مگر ما برادران تو نيستيم، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «شما ياران منيد. برادران ما، آن كسانى هستند كه هنوز [به دنيا]نيامده اند». گفتند: اى پيامبر خدا! چگونه كسانى از امّتت را كه هنوز نيامده اند، مى شناسى؟ فرمود: «به نظر شما، اگر مردى از ميان رَمه اى از اسبان سياه يك دست، اسبى با چهره و پاهاى سفيد داشته باشد، اسبش را نمى شناسد؟». گفتند: چرا، اى پيامبر خدا! فرمود: «آنان نيز در حالى مى آيند كه بر اثر وضو، چهره ها و پاهايشان سپيد است، و من پيشرو . فَرَط كه در متن عربى حديث آمده، يعنى: آن كه بر قوم خود در رفتن به سوى آب، پيشى جويد. آن كه جلوتر از قافله برود و براى آنان ريسمان ها و دلوها را آماده سازد و از چاه، آب بكشد و مَشك ها را پُرآب كند (لسان العرب: ذيل «فرط»). آنان بر كنار حوض [كوثر] هستم. بدانيد كه مردانى از حوض من، دور رانده مى شوند ـ چنان كه اُشتر گم شده، دور رانده مى شود ـ و من صدايشان مى زنم: هان! بياييد!؛ امّا گفته مى شود: اينان پس از تو، [دين و آيين تو را] تغيير دادند. پس من مى گويم: دور شويد، دور شويد!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در وصف برادرانش كه پس از او مى آيند ـ: اگر هر يك از آنان، يك تسبيح بگويد، برايش بهتر از آن است كه كوه هاى دنيا براى او طلا شوند. يك نگاه به يكى از آنان، نزد من محبوب تر از نگاه كردن به بيت اللّه الحرام است. اگر فردى از آنان در بين يارانش در سختى بميرد، پاداش كسى را دارد كه در ميان رُكن و مقام، به قتل رسيده باشد، و مزد كسى را دارد كه در حرم خدا بميرد. كسى كه در حرم خدا بميرد، خداوند، او را از آن وحشت بزرگ [در روز قيامت]، در امان مى دارد و به بهشتش مى بَرَد.