حدیث دربارهتجديد حيات برادرىِ دينى در آخِرْ زمان
صحيح مسلم عن أبي هريرة:أنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله أتَى المَقبَرَةَ فَقالَ: السَّلامُ عَلَيكُم دارَ قومٍ مُؤمِنينَ. وإنّا إن شاءَ اللّهُ بِكُم لاحِقونَ. وَدِدتُ أنّا قد رَأَينا إخوانَنا.
قالوا: أَوَلَسنا إخوانَكَ يا رَسولَ اللّهِ؟
قالَ: أنتُم أصحابي، وإخوانُنا الَّذينَ لَم يَأتوا بَعدُ.
فَقالوا: كَيفَ تَعرِفُ مَن لَم يَأتِ بَعدُ مِن اُمَّتِكَ يا رَسولَ اللّهِ؟
فَقالَ: أرَأَيتَ لَو أنَّ رَجُلاً لَهُ خَيلٌ غُرٌّ مُحَجَّلَةٌ ۱ بَينَ ظَهرَي خَيلٍ دُهمٍ ۲ بُهمٍ ۳، ألا يَعرِفُ خَيلَهُ؟
قالوا: بَلى، يا رَسولَ اللّهِ.
قالَ: فَإِنَّهُم يَأتونَ غُرّاً مُحَجَّلينَ مِنَ الوُضوءِ، وأنَا فَرَطُهُم عَلَى الحَوضِ ۴. ألا لَيُذادَنَّ ۵ رِجالٌ عَن حَوضي كَما يُذادُ البَعيرُ الضّالُّ، اُناديهِم: ألا هَلُمَّ! فَيُقالُ: إنَّهُم قَد بَدَّلوا بَعدَكَ. فَأَقولُ: سُحقا سُحقا. ۶
صحيح مسلمـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر خدا به قبرستان رفت و فرمود: «درود بر شما، اى ساكنان سراى گروه مؤمنان! ما نيز به خواست خدا، به شما خواهيم پيوست. دوست داشتم كه برادرانمان را مى ديديم».
گفتند: مگر ما برادران تو نيستيم، اى پيامبر خدا؟
فرمود: «شما ياران منيد. برادران ما، آن كسانى هستند كه هنوز [به دنيا]نيامده اند».
گفتند: اى پيامبر خدا! چگونه كسانى از امّتت را كه هنوز نيامده اند، مى شناسى؟
فرمود: «به نظر شما، اگر مردى از ميان رَمه اى از اسبان سياه يك دست، اسبى با چهره و پاهاى سفيد داشته باشد، اسبش را نمى شناسد؟».
گفتند: چرا، اى پيامبر خدا!
فرمود: «آنان نيز در حالى مى آيند كه بر اثر وضو، چهره ها و پاهايشان سپيد است، و من پيشرو ۷ آنان بر كنار حوض [كوثر] هستم. بدانيد كه مردانى از حوض من، دور رانده مى شوند ـ چنان كه اُشتر گم شده، دور رانده مى شود ـ و من صدايشان مى زنم: هان! بياييد!؛ امّا گفته مى شود: اينان پس از تو، [دين و آيين تو را] تغيير دادند. پس من مى گويم: دور شويد، دور شويد!».
۱.الغُرَّة: البياض الذي يكون في وجه الفرس، والمُحَجّل: الذي يرتفع البياض في قوائمه (النهاية: ج 3 ص 353 «غرر» و ج 1 ص 346 «حجل»).
۲.الدُّهْمَة: السَّواد (الصحاح: ج 5 ص 1924 «دهم»).
۳.البُهم: جمع بَهِيم؛ وهو في الأصل الذي لا يخالط لونه لون سواه (النهاية: ج 1 ص 167 «بهم»).
۴.فرطكم على الحوض: متقدّمكم (النهاية: ج 3 ص 434 «فرط»).
۵.لَيُذادنّ: لَيُطردنّ (النهاية: ج 2 ص 172 «ذود»).
۶.صحيح مسلم: ج 1 ص 218 ح 39.
۷.. فَرَط كه در متن عربى حديث آمده، يعنى: آن كه بر قوم خود در رفتن به سوى آب، پيشى جويد. آن كه جلوتر از قافله برود و براى آنان ريسمان ها و دلوها را آماده سازد و از چاه، آب بكشد و مَشك ها را پُرآب كند (لسان العرب: ذيل «فرط»).