حدیث دربارهجنگ خيبر

كنز العمّال عن بُرَيدة:لَمّا نَزَلَ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بِحَضرَةِ خَيبَرَ فَزِعَ أهلُ خَيبرَ فقالوا: جاءَ محمّدٌ في أهلِ يَثربَ! فَبَعَثَ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله عُمرَ بنَ الخَطّابِ بالناسِ، فَلَقِيَ أهلَ خَيبَرَ فَرَدُّوهُ وكَشَفُوهُ هو وأصحابَهُ، فَرَجَعُوا إلى رسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُجَبِّنُ أصحابَهُ ويُجَبِّنُهُ أصحابُهُ، فقالَ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: لَاُعطِيَنَّ اللِّواءَ غَدا رَجُلاً يُحِبُّ اللّهَ ورسولَهُ ويُحِبُّهُ اللّهُ ورسولُهُ، فلَمّا كانَ الغدُ تَطاوَلَ لها أبو بكرٍ وعُمرُ فَدَعا عليّا وهو يَومَئذٍ أرمَدُ، فَتَفَلَ في عَينِهِ وأعطاهُ اللِّواءَ، فانطَلَقَ بالناسِ فَلَقِيَ أهلَ خَيبَرَ ولَقِيَ مَرحبا الخَيبَريَّ فإذا هو يَرتَجِزُ ويقولُ: قَدْ عَلِمَتْ خَيبَرُ أنّي مَرحَبُ شاكِي السِّلاحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إذا اللُّيُوثُ أقْبَلَتْ تَلَهَّبُ أطعَنُ أحيانا وحِينا أضرِبُ فَالتَقَى هو وعليٌّ، فَضَرَبَهُ عَلِيٌّ ضَربَةً على هامَتِهِ بالسيفِ عَضَّ السيفُ مِنها بالأضراسِ وسَمِعَ صَوتَ ضَربَتِهِ أهلُ العَسكَرِ، فما تَتامَّ آخِرُ الناسِ حتى فُتِحَ لِأوَّلِهِم. ۱

كنز العمّالـ به نقل از بُرَيده ـ: چون پيامبر خدا در نزديك خيبر فرودآمد، اهل خيبر، دچار هراس شدند و گفتند: محمّد با يثربيان آمد. پيامبر خدا، عمر بن خطّاب را با مسلمانان فرستاد و او با اهل خيبر به نبرد پرداخت؛ امّا آنان، او و نيروهايش را عقب زدند. عمر، در حالى كه يارانش را متّهم به بُزدلى مى كرد و آنان او را بُزدل مى شمردند، نزد پيامبر خدا برگشتند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «فردا پرچم را به مردى مى دهم كه خدا و رسولش را دوست دارد و خدا و رسولش نيز او را دوست دارند. روز بعد، ابو بكر وعمر گردن مى كشيدند كه پرچم به يكى از آنها داده شود؛ امّا پيامبر صلى الله عليه و آله على عليه السلام را صدا زد. در آن روز، على مبتلا به چشم درد بود. پيامبرخدا، در چشم او اندكى آب دهان انداخت و پرچم را به وى سپرد. على عليه السلام با نيروهاى مسلمان حركت كرد و به مقابله با اهل خيبر شتافت و با مَرحِب خيبرى رو به رو شد كه اين رجز را مى خواند: خيبر مى داند كه من مرحب هستم. غرق سلاح و پهلوانى كارآزموده ام. آن گاه كه شيران ژيان، رو آورند، گاه نيزه مى زنم و گاه شمشير. او و على، رو يا روى هم قرار گرفتند و على با شمشير، چنان ضربتى بر فرق او زد كه تا به دندان هايش رسيد و صداى ضربتش را همه اردوگاه شنيدند و هنوز آخرين افراد لشكر نيامده بودند كه خيبر به دست اوّلى ها فتح شد.

۱.كنز العمّال: ج 10 ص 463 ح 30121.

کلیدواژه‌ها جنگهای پیامبر جنگ خیبر

احادیث دیگر این موضوع

كنز العمّالـ به نقل از بُرَيده ـ: در روز خيبر، ابو بكر، پرچم را گرفت؛ امّا بدون آن كه موفّق به فتح شود، برگشت. روز بعد، عمر پرچم را گرفت و اوهم ناكام برگشت و ابن سَلَمه كشته شد و مردم (مسلمانان) برگشتند. پيامبر خدا، فرمود: «هر آينه، اين پرچم را به كسى خواهم داد كه خدا و پيامبرش را دوست دارد و خدا و پيامبرش نيز او را دوست دارند و هرگز بر نمى گردد تا پيروزى نصيبش شود. ما آن شب را خوش حال از اين كه فردا روز پيروزى است، به صبح رسانديم. پيامبر خدا، نماز صبح را خواند و آن گاه، پرچم را خواست و از جا بلند شد. هر يك از ما كه نزد پيامبر خدا منزلتى داشت، اميدوار بود كه آن مرد او باشد. حتّى من به جهت منزلتى كه نزد پيامبر صلى الله عليه و آله داشتم، گردن كشيدم و سرم را بالا گرفتم؛ امّا پيامبر خدا، على بن ابى طالب را صدا زد. على عليه السلام مبتلا به چشم دردبود. پيامبر خدا، دستى بر چشم او كشيد و آن گاه، پرچم را به وى سپرد و پيروزى نصيب او شد.

كنز العمّالـ به نقل از حُسَيل بن خارجه اشجعى ـ: من براى فروش كالا وارد مدينه شدم. مرا نزد پيامبر خدا بردند. فرمود: «اى حُسَيل! حاضرى بيست پيمانه خرما به تو بدهم و تو در مقابل آن، راه خيبر را به اين ياران من نشان دهى؟». من، اين كار را كردم. چون پيامبر خدا به خيبر رسيد، نزد ايشان رفتم و او بيست پيمانه خرما به من داد. بعد از آن، مرا [به اسيرى] نزد پيامبر خدا بردند، به من فرمود: «اى حُسَيل! هيچ كس نزد من [به اسيرى] آورده نشد كه سه روز باشد و مسلمان نشود و ريسمان زرد [اسارت]از گردنش بيرون نيايد». من هم مسلمان شدم.

كنز العمّالـ به نقل از ابو طلحه ـ: من پشت سرِ پيامبر صلى الله عليه و آله سوار بودم، به طورى كه زانويم با زانوى ايشان تماس داشت. پيامبر صلى الله عليه و آله شب به خيبر حمله نكرد. چون سحرگاه شد، بر آنان يورش آورد و فرمود: «ما هرگاه در ميدان قومى فرود آييم، بيم داده شدگان، صبحِ بدى خواهند داشت».

كنز العمّالـ به نقل از ابو طلحه ـ: وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله به خيبر رسيد، اهالى خيبر با بيل و زنبيل هاى خود براى رفتن به مزارعشان بيرون آمدند و چون پيامبر صلى الله عليه و آله و سپاه او را ديدند، برگشتند و فرار كردند. پيامبر خدا فرمود: «اللّه اكبر، اللّه اكبر! خيبر ويران شد (سقوط كرد). ما هر گاه در ميدان قومى فرود آييم، بيم داده شدگان، صبحِ بدى خواهند داشت».

الطبقات الكبرىـ به نقل از اِياس بن سَلَمه، از پدرش ـ: در روز خيبر، عمويم براى جنگ با مَرحب يهودى به ميدان رفت. مرحب، اين رجز را خواند: خيبر مى داند كه من، مرحب هستم. غرق در سلاحم و پهلوانى كار آزموده ام آن گاه كه آتش جنگ ها شعله ور شود عموى من عامر نيز چنين رجز خواند: خيبر مى داند كه من، عامر هستم سراپا مسلّحم و پهلوانى ماجراجويم. آن دو، سپس دو ضربه ردّ و بدل كردند. شمشير مَرحب در سپر عامر، گير كرد و عامر، از قسمت پايين بدن مرحب ضربه اى زد وشمشير به ساق پاى خود او برگشت و شاه رگ پايش را قطع كرد و بر اثر آن، مُرد، من (سَلَمة بن اَكوَع) به عدّه اى از ياران پيامبر خدا برخوردم و آنان گفتند: كار عامر، تباه شد. خودش را كُشت (به كُشتن داد). من با چشم گريان، نزد پيامبرخدا آمدم و گفتم: اى پيامبر خدا! آيا كار عامر، تباه شد؟ فرمود: «چه كسى اين حرف را زده است؟». گفتم: گروهى از ياران شما. پيامبر خدا فرمود: «دروغ گفته هر كه اين حرف را زده است؛ بلكه عامر، دو پاداش دارد». عامر در راه رفتن به خيبر براى ياران پيامبر خدا ـ كه پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در ميانشان بود ـ، رجز مى خواند و سواران را به حركت وا مى داشت.او اين اشعار را مى خواند: به خدا سوگند، اگر خدا نبود، ما هدايت نمى شديم و زكات نمى داديم و نماز نمى خوانديم. كسانى كه ما را انكار كردند، هرگاه بخواهند فتنه و آشوب به پا كنند، زير بار نمى رويم. ما از فضل تو بى نياز نيستيم. پس در هنگام رو يا رويى با دشمن گام هايمان را استوار بدارو بر ما آرامش فرو فرست. پيامبر خدا فرمود: «اين كيست؟». گفتند: عامر است، اى پيامبر خدا! فرمود: «پروردگارت تو را بيامرزد!». پيامبر خدا، هرگز براى كسى اختصاصاً طلب آمرزش نكرد، مگر اين كه او به شهادت رسيد. عمر بن خطّاب، چون اين سخن [پيامبر خدا] را شنيد، گفت: اى پيامبر خدا! كاش [او را دعا نمى كردى و]ما را از وجود عامر، بهره مند نگاه مى داشتى! عامر به ميدان جنگ رفت و شهيد شد. پيامبر خدا، سپس مرا در پى على عليه السلام فرستاد و فرمود: «امروز، اين پرچم را به مردى مى دهم كه خدا و رسولش را دوست دارد و خدا و رسولش نيز او را دوست مى دارند». من نزد على عليه السلام رفتم و او را كه مبتلا به چشمْ درد بود، آوردم. پيامبر خدا به چشمان او آب دهان [خود را] ماليد و آن گاه، پرچم را به او سپرد. در اين هنگام، مرحب بيرون آمد و در حالى كه شمشير خود را در هوا مى چرخاند، مى گفت: خيبر مى داند كه من، مرحب هستم. غرق در سلاحم و پهلوانى كار آزموده ام آن گاه كه آتش جنگ ها شعله ور شود. على ـ كه درودها و بركات خدا بر او باد ـ نيز فرمود: من، آنم كه مادرم مرا «حيدر» ناميد. همچون شير بيشه ها وحشتناك و پُرهيبتم. آنان را با پيمانه بزرگ، كِيل مى كنم. پس، سر مرحب را با شمشير شكافت و فتح به دست او صورت گرفت.