حدیث دربارهخطبه هاى پيامبر صلى الله عليه و آله ، هنگام فرا رسيدن ماه رمضان

امام رضا عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام، از امام على عليه السلام ـ: روزى، پيامبر خدا براى ما خطبه خواند و فرمود: «اى مردم! همانا ماه خدا، همراه با بركت و رحمت و آمرزش، به شما روى آورده است؛ ماهى كه نزد خدا برترينِ ماه هاست و روزهايش برترينِ روزها، شب هايش برترينِ شب ها و ساعاتش برترينِ ساعات است. آن، ماهى است كه در آن به ميهمانى خدا دعوت شده ايد و از شايستگانِ كرامت خداوند، قرار داده شده ايد. نَفَس هايتان در آن، تسبيح، خوابتان در آن، عبادت، عملتان در آن، پذيرفته و دعايتان در آن، مورد اجابت است. پس با نيّت هاى راست و دل هاى پاك، از پروردگارتان بخواهيد تا براى روزه دارىِ آن و تلاوت كتاب خويش، توفيقتان دهد؛ چرا كه بدبخت، كسى است كه در اين ماه بزرگ، از آمرزش خداوند، محروم بماند. با گرسنگى و تشنگى خود در اين ماه، گرسنگى و تشنگىِ روز قيامت را ياد كنيد. به نيازمندان و بينوايانتان صدقه بدهيد، به بزرگان خود احترام بگذاريد، بر كوچك هايتان ترحّم نماييد و به بستگانتان نيكى كنيد. زبانتان را نگه بداريد و چشم هايتان را از آنچه نگاه به آن حلال نيست، بپوشانيد و گوش هايتان را از آنچه شنيدنش حلال نيست، فرو بنديد. به يتيمان مردم، محبّت كنيد تا بر يتيمان شما محبّت ورزند. از گناهانتان به پيشگاه خداوند، توبه كنيد و در هنگام نمازها، دستانتان را بر آستان او به دعا بلند كنيد؛ چرا كه آنها (هنگامه نمازها)، برترين ساعت هايند و خداوند [در آن ساعت ها]با نظر رحمت به بندگانش مى نگرد و چون با او مناجات كنند، پاسخشان مى دهد و چون او را صدا بزنند، جوابشان مى گويد و چون او را بخوانند، اجابتشان مى كند. اى مردم! جان هاى شما در گِرو كارهاى شماست. پس با آمرزش خواهى خود، آنها را آزاد سازيد. و پشت هاى شما از بارِ گناهانتان سنگين است. پس با طول دادن سجده هاى خود، آنها را سبُك كنيد و بدانيد كه خداوند ـ كه يادش والاست ـ به عزّت خود، سوگند خورده است كه نمازگزاران و سجده كنندگان را عذاب نمى كند و در روزى كه مردم در پيشگاه پروردگار جهانيان [براى حساب]مى ايستند، آنان را با آتش، هراسان نمى سازد. اى مردم! هر كه از شما در اين ماه، روزه دارى را افطارى دهد، پاداش او براى آن، نزد خدا، [پاداشِ] آزاد كردن يك برده و آمرزش گناهان گذشته اوست». گفتند: اى پيامبر خدا! همه ما توانايىِ اين كار را نداريم! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «خود را از آتش، نگه داريد، هر چند با يك دانه خرما؛ خود را از آتش نگه داريد، هر چند با يك جرعه آب. اى مردم! هر كس اخلاقش را در اين ماه، نيكو سازد، براى او وسيله عبور از صراط خواهد بود، در آن روز كه گام ها بر صراط مى لغزند و هر كس در اين ماه بر بردگان خود آسان بگيرد، خداوند، حساب او را سبُك خواهد گرفت و هر كس در اين ماه، شرّ خود را [از ديگران] باز دارد، خداوند در روز ديدارش، خشم خويش را از او باز خواهد داشت و هر كه در اين ماه، يتيمى را گرامى بدارد، در روز ديدار، خداوند، گرامى اش خواهد داشت و هر كه در آن به خويشاوند خود نيكى كند، در روز ديدار، خداوند با رحمتش به او نيكى خواهد كرد و هر كس در آن از خويشان خود ببُرد، خداوند در روز ديدار، رحمتش را از او قطع خواهد نمود و هر كس در آن، نماز مستحب بخواند، براى او دورى از آتش، نوشته مى شود و هر كس واجبى را در آن ادا كند، پاداش كسى را دارد كه هفتاد واجب را در ماه هاى ديگر، ادا كرده است و هر كس در آن بر من بسيار صلوات بفرستد، خداوند در روزى كه وزنه اعمال، سبُك مى شود، وزنه اعمال او را مى افزايد و هر كس در آن، آيه اى از قرآن تلاوت كند، پاداش كسى را دارد كه در ماه هاى ديگر، ختم قرآن كرده است. اى مردم! در اين ماه، درهاى بهشت، بازند. پس، از پروردگارتان بخواهيد كه آنها را بر شما نبندد. و درهاى دوزخ، بسته اند. پس، از پروردگارتان بخواهيد كه آنها را بر شما نگشايد. و شيطان ها در بندند. پس، از پروردگارتان بخواهيد كه آنها را بر شما مسلّط نسازد». من برخاستم و گفتم: اى پيامبر خدا! برترينِ كارها در اين ماه چيست؟ فرمود: «اى ابو الحسن! برترينِ كارها در اين ماه، پرهيز از حرام هاى الهى است» و سپس گريست. گفتم: اى پيامبر خدا! سبب گريه شما چيست؟ فرمود: «اى على! بر اين مى گِريم كه حرمت تو را در اين ماه مى شكنند. گويا مى بينم كه تو در حال نماز براى پروردگار خويشى و نگون بخت ترينِ اوّلين و آخرين، همو كه برادر پى كننده ناقه قوم ثمود است، برمى خيزد و بر فرق سرت ضربتى مى زند و محاسنت، از خون سرت، رنگين مى شود». گفتم: اى پيامبر خدا! آيا در آن حالت، دينم سالم است؟ فرمود: «دينت، سالم است». سپس فرمود: «اى على! هر كس تو را بكُشد، مرا كُشته است و هر كس تو را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است و هر كس تو را ناسزا گويد، مرا ناسزا گفته است؛ چرا كه تو از من هستى، همچون جان من. روح تو، از روح من است و سرشت تو، از سرشت من است. خداى متعال، من و تو را آفريد و من و تو را برگزيد و مرا براى پيامبرى و تو را براى امامت، انتخاب كرد. هر كس امامت تو را انكار كند، نبوّت مرا انكار كرده است. اى على! تو وصىّ من، پدر فرزندان من، همسر دختر من و جانشين من بر امّتم در حال حياتم و پس از مرگم هستى. فرمان تو، فرمان من است و نهى تو، نهى من است. سوگند به خدايى كه مرا به نبوّت برانگيخت و مرا بهترينِ آفريدگان قرار داد، تو حجّت پروردگار بر خلق اويى و امين او در رازش و جانشين او ميان بندگانش».