درخواست چيزى كه نمى داند به صلاح اوست

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نعمت هاى خدا را ناخوش مداريد و براى خدا تعيينِ تكليف نكنيد. هر گاه يكى از شما در روزى و معيشتش تنگى افتاد، مبادا كارى بكند كه خود مى خواهد، كه شايد مرگ و نابودى او در آن باشد؛ بلكه بگويد: «بار خدايا! به آبروى محمّد و خاندان پاك او، اگر اين وضع من ـ كه آن را ناخوش مى دارم ـ، براى من بهتر و بيشتر به صلاح دينِ من است، مرا بر آن، شكيبا گردان و قدرت تحمّل آن را به من عطا فرما و در به دوش كشيدنِ بار آن، پُرتوانم ساز، و اگر خلاف آن برايم بهتر است، آن را به من ببخش و مرا در هر حال، به قضايت راضى گردان، و تو را سپاس».

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو هريره ـ: زنى كه [گاه] نوعى اختلال حواس بر او عارض مى شد، ۳ نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! دعا كن كه خداوند مرا شفا بخشد. فرمود: «اگر بخواهى، دعا مى كنم كه خدا شفايت دهد. اگر هم بخواهى، مى توانى صبر كنى و حسابى [و تكليفى] بر تو نباشد». زن گفت: حاضرم تحمّل كنم و حسابى بر من نباشد.

بصائر الدرجاتـ به نقل از ابو عوف ـ: خدمت امام صادق عليه السلام رسيدم. مرا مورد لطف قرار داد، و فرمود: مرد نابينايى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! دعا كن خدا بينايى ام را به من برگردانَد. پيامبر صلى الله عليه و آله برايش دعا كرد و خداوند بينايى اش را به او باز گرداند. سپس نابيناى ديگرى آمد و گفت: اى پيامبر خدا! دعا كن خدا بينايى ام را به من برگردانَد. [پيامبر صلى الله عليه و آله]فرمود: «بهشت را دوست تر دارى از ۳ اين كه بينايى ات را به تو باز گرداند؟». گفت: اى پيامبر خدا! پاداشش بهشت است؟ پبامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «خدا بزرگوارتر از آن است كه بنده مؤمنش را به نابينايى مبتلا سازد و سپس بهشت را به او پاداش ندهد».