حدیث دربارهابو ذر غِفارى
تفسير القمّيـ في ذِكرِ غَزوَةِ تَبوكَ ـ: كانَ أبو ذَرٍّ تَخَلَّفَ عَن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله ثَلاثَةَ أيّامٍ، وذلِكَ أنَّ جَمَلَهُ كانَ أعجَفَ فَلَحِقَ بَعدَ ثَلاثَةِ أيّامٍ بِهِ، ووَقَفَ عَلَيهِ جَمَلُهُ في بَعضِ الطَّريقِ فَتَرَكَهُ وحَمَلَ ثِيابَهُ عَلى ظَهرِهِ، فَلَمَّا ارتَفَعَ النَّهارُ نَظَرَ المُسلِمونَ إلى شَخصٍ مُقبِلٍ. فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: كُن أبا ذَرٍّ، فَقالوا: هُوَ أبو ذَرٍّ.
فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أدرِكوهُ بِالماءِ فَإِنَّهُ عَطشانُ، فَأَدرَكوهُ بِالماءِ، ووافى أبو ذَرٍّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله ومَعَهُ إداوَةٌ فيها ماءٌ.
فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: يا أبا ذَرٍّ مَعَكَ ماءٌ وعَطِشتَ؟
فَقالَ: نَعَم يا رَسولَ اللّهِ بِأَبي أنتَ واُمِّي، انتَهَيتُ إلى صَخرَةٍ وعَلَيها ماءُ السَّماءِ فَذُقتُهُ، فَإِذا هُوَ عَذبٌ بارِدٌ، فَقُلتُ: لا أشرَبُهُ حَتّى يَشرَبَهُ حَبيبي رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله.
فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: يا أبا ذَرٍّ رَحِمَكَ اللّهُ، تَعيشُ وَحدَكَ، وتَموتُ وَحدَكَ، وتُبعَثُ وَحدَكَ، وتَدخُلُ الجَنَّةَ وَحدَكَ، يَسعَدُ بِكَ قَومٌ مِن أهلِ العِراقِ، يَتَوَلَّونَ غُسلَكَ وتَجهيزَكَ وَالصَّلاةَ عَلَيكَ ودَفنَكَ. ۱
تفسير القمّىـ در يادكرد از غزوه تبوك ـ: ابو ذر، سه روز از پيامبر خدا عقب ماند و علّتش آن بود كه وى شترى نحيف داشت و پس از سه روز به ايشان رسيد. در بين راه، شتر ابوذر از رفتن باز ماند و ابو ذر، آن را رها كرد و بار و بنه اش را بر پشت خويش نهاد و به راه افتاد.
آفتاب كه بالا آمد، مسلمانان ديدند شخصى مى آيد. پيامبر خدا فرمود: «اى كاش ابوذر باشد!».
مسلمانان گفتند: او ابو ذر است.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «به او آب برسانيد كه تشنه است».
برايش آب بردند. چون ابو ذر به پيامبر خدا رسيد، مشك آبى همراهش بود. پيامبر خدا فرمود: «اى ابو ذر! آب، همراه توست و تو تشنه اى؟».
گفت: آرى، اى پيامبر خدا! پدر و مادرم به فدايت باد! من به صخره اى رسيدم و روى آن، مقدارى آب باران بود. از آن چشيدم. ديدم خُنَك و گواراست. با خود گفتم: از آن نمى نوشم تا حبيبم پيامبر خدا از آن بنوشد.
پيامبر خدا فرمود: «خدايت رحمت كند، اى ابو ذر! [تو] تنها زندگى مى كنى و تنها مى ميرى و تنها برانگيخته مى شوى و تنها وارد بهشت مى شوى. اين سعادت، نصيب گروهى از عراقيان مى شود كه تو را غسل دهند و كفن كنند و بر تو نماز بخوانند و به خاكت بسپارند».
۱.تفسير القمّي: ج 1 ص 294، بحار الأنوار: ج 21 ص 215 ح 2.
کلیدواژه‌ها بهشتنام های بهشتنوید داده شدگان به بهشتشماری از یاران پیامبر صلی الله علیه و آله +1 مورد دیگر