حدیث دربارهآهستگى صدا

حکمت‌نامه پیامبر اعظم(ص) ج ۱۰، ص ۷۷، ح ۷۷۳۷

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

آهستگى صدا

رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في قَولِهِ تَعالى: «وَ لَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَ لَا تُخَافِتْ بِهَا» ۱ ـ: ذلِكَ فِي الدُّعاءِ، لا تَرفَع صَوتَكَ فِي الدُّعاءِ، فَتَذكُرَ ذُنوبَكَ، فَيُسمَعَ مِنكَ، فَتُعَيَّرَ بِها. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره اين سخن خداوند متعال كه: «و نمازت را با صداى بلند و يا با صداى بسيار آهسته مخوان» ـ: اين، در دعاست. در هنگام دعا كردن، صدايت را بلند مكن كه چون گناهانت را ياد كنى، ديگران بشنوند و بدانها سرزنشت كنند.

۱.الإسراء: 110.

۲.التاريخ الكبير: ج 3 ص 256 الرقم 882.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی دعا و ذکر بایسته های هنگام دعا +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۶

عوالى اللّالى:روايت شده است كه پرسنده اى از پيامبر خدا پرسيد: آيا پروردگار ما نزديك است تا آهسته بخوانيمش، يا دور است تا آوازش دهيم؟ پس اين آيه نازل شد: «و هر گاه بندگانم از تو درباره من مى پرسند، [بگو كه]من نزديكم.» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، سه كار را از شما ناخوش مى دارد: بيهوده گويى در هنگام [تلاوت]قرآن، بلند كردن صدا در دعا، و دست بر كمر نهادن در حال نماز. بعضى شارحان حديث، واژه «تخصُّر» را در متن روايت، به معناى تكيه دادن بر عصا و مانند آن دانسته اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال، سه چيز را از شما ناخوش مى دارد: بيهوده گويى در هنگام قرائت قرآن، دست به كمر نهادن در نماز، و بلند كردن صدا به دعا، هنگام دعا كردن.

إرشاد القلوب:پيامبر خدا شنيد كه عدّه اى با صداى بلند، دعا مى كنند. فرمود: «صداهايتان را بلند نكنيد. پروردگار شما كَر نيست».

صحيح البخارىـ به نقل از ابو موسى اشعرى ـ: چون پيامبر خدا به جنگ خيبر رفت (يا گفته شده [به سوى خيبر]حركت كرد)، مردم به وادى اى رسيدند و فرياد تكبير، سر دادند: اللّه اكبر، اللّه اكبر، لا إله إلّا اللّه! پيامبر خدا فرمود: «آرام باشيد. شما شخص كَر يا غايبى را كه صدا نمى زنيد! شما كسى را صدا مى زنيد كه شنوا و نزديك است و در كنارِ شماست».

سنن أبى داوودـ به نقل از ابو موسى اشعرى ـ: در سفرى با پيامبر خدا بودم. چون مردم به نزديكىِ مدينه رسيدند، بانگ تكبير برآوردند. پيامبر خدا فرمود: «اى مردم! شما شخص كَر يا غايبى را كه نمى خوانيد! آن كسى كه او را مى خوانيد، بين شما و گردن مَركب هاى شماست». كنايه از اين كه خداوند از گردنِ مركب هايى كه بر آنها سواريد، به شما نزديك تر است.