حدیث دربارهسَرور اذان گويان

عنه صلى الله عليه و آله:يَبعَثُ اللّهُ. بِلالاً عَلى ناقَةٍ فَيُنادي بِالأَذانِ، ونُشاهِدُهُ حَقّا حَقّا، حَتّى إذا بَلَغَ: «أشهَدُ أنَّ مُحَمَّدا رَسولُ اللّهِ» شَهِدَ بِها جَميعُ الخَلائِقِ مِنَ المُؤمِنينَ الأَوَّلينَ وَالآخِرينَ، فَقُبِلَت مِمَّن قُبِلَت مِنهُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند. بلال را سوار بر يك شتر بر مى انگيزد، پس اذان مى گويد و ما او را به راستى و درستى مشاهده مى كنيم، و چون به جمله «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه» برسد، همه خلايق، از اوّلين و آخرينِ مؤمنان، به آن شهادت مى دهند و از هر كه بايد پذيرفته شود، پذيرفته مى شود.

۱.تاريخ دمشق: ج 10 ص 458 ح 2652 عن أبي هريرة.

کلیدواژه‌ها اذان حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی سرور اذان گویان

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نيكو مردى است بلال! او سَرور مؤذّنان است و دنباله روانش [در قيامت]، همه، مؤذّن اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين بلال، در حالى محشور مى شود كه بر شترى از شترهاى بهشت، سوار است و بانگ مى زند: «أشهد أن لا إله إلّا اللّه و أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه». و چون اين بانگ را سر دهد، جامه اى از جامه هاى بهشت بر او پوشانده مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت، مؤذّنان، سوار بر شترى از شترهاى بهشت محشور مى شوند؛ جلودارشان بلال است و صداهايشان به اذان بلند است و همگان به آنان مى نگرند. پس گفته مى شود: اينان كيستند؟ پاسخ داده مى شود: مؤذّنانِ امّت محمّد. [آن روز،] مردم در بيم به سر مى برند؛ امّا آنان بيمى ندارند، و مردم، اندوهناك اند؛ ولى آنان اندوهى ندارند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز قيامت، پيامبران، سوار بر چارپايان، محشور مى شوند تا از قبرهايشان به محشر بيايند. صالح عليه السلام بر ناقه اش برانگيخته مى شود، فرزندانم (حسن و حسين عليهماالسلام) بر شتر من، عَضباء، برانگيخته مى شوند و من، سوار بر بُراق برانگيخته مى شوم كه گامَش تا دورترين نقطه نگاهش است. بلال، سوار بر شترى از شترهاى بهشت برانگيخته مى شود و بانگ ناب اذان را سر مى دهد و از روى راستى و درستى، شهادت مى دهد و چون بگويد: «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه»، همه اهل ايمان، از اوّلين و آخرينِ آنها، هم صدا با او گواهى مى دهند. پس، از هر كه بايد پذيرفته شود، پذيرفته مى شود و از هر كه نبايد پذيرفته شود، پذيرفته نمى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز رستاخيز شود، من ـ خودستايى نباشد ـ نخستين كسى هستم كه زمين برايش شكافته مى شود. به دنبال من، بلالِ مؤذّن و در پىِ او، ديگر مؤمنان، از گورهايشان بيرون مى آيند و بلال، در حالى كه دستش را بر گوشش نهاده است، بانگ بر مى آورد كه: «گواهى مى دهم كه هيچ خدايى جز خداى يكتا نيست، و محمّد، فرستاده خداست. او را با هدايت و دينِ درست فرستاد تا آن را بر هر دينى، پيروز گردانَد، هر چند مشركان، خوش نداشته باشند»، و ديگر مؤذّنان، با او هم صدا مى شوند، تا اين كه به دروازه هاى بهشت مى رسيم.

سنن النسائىـ به نقل از سائب بن يزيد ـ: روز جمعه، هر گاه پيامبر خدا بر منبر مى نشست، بلالْ اذان مى گفت و چون از منبر فرود مى آمد، اقامه مى گفت.

سنن الترمذىـ به نقل از عون بن ابى جُحَيفه ـ: پدرم گفت: بلال را ديدم كه اذان مى گويد و مى چرخد و دهانش را اين طرف و آن طرف مى كند و دو انگشتش را در گوش هايش قرار داده است. پيامبر خدا نيز در خيمه سرخ رنگش بود. فكر مى كنم كه گفت: خيمه چرمى. پس بلال با چوبْ دستى اى كه نوك فلزى داشت، بيرون آمد و آن را در شن ها فرو برد و پيامبر خدا به طرف آن، نماز خواند، در حالى كه از برابر او سگ و الاغ عبور مى كردند. پيامبر صلى الله عليه و آله جامه اى قرمز به تن داشت، به طورى كه انگار درخشندگى ساق هاى پايش را مى ديدم.

الطبقات الكبرىـ به نقل از ابن ابى مُليكه يا ديگرى ـ: در روز فتح مكّه، پيامبر خدا به بلال فرمود كه بر بام كعبه اذان بگويد. او بر بام كعبه رفت و اذان گفت. حارث بن هشام و صفوان بن اميّه نشسته بودند. يكى از آن دو، به ديگرى گفت: اين حبشى را بيين! ديگرى گفت: اگر خدا [از اين وضع]خوشش نيايد، تغييرش مى دهد.