حدیث دربارهدر حال اذان گفتن ، محشور مى شود
عنه صلى الله عليه و آله:المُؤَذِّنونَ المُحتَسِبونَ يَخرُجونَ يَومَ القِيامَةِ مِن قُبورِهِم وهُم يُؤَذِّنونَ، فَالمُؤَذِّنُ المُحتَسِبُ يَشهَدُ لَهُ كُلُّ شَيءٍ يَسمَعُ صَوتَهُ مِن حَجَرٍ أو شَجَرٍ أو مَدَرٍ أو بَشَرٍ أو رَطبٍ أو يابِسٍ، ويَغفِرُ اللّهُ لَهُ مَدَّ صَوتِهِ، ويَكتُبُ لَهُ مِنَ الأَجرِ بِعَدَدِ مَن يُصَلّي بِأَذانِهِ، ويُعطيهِ اللّهُ ما يَسأَلُ بَينَ الأَذانِ وَالإِقامَةِ، إمّا أن يُعَجِّلَهُ فِي الدُّنيا أو يَدَّخِرَهُ فِي الآخِرَةِ، و إمّا أن يَصرِفَ عَنهُ السّوءَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آنان كه براى خدا و پاداش او اذان مى گويند، در روز قيامت، اذان گويان از گورهايشان بيرون مى آيند. مؤذّنى كه براى خدا اذان بگويد، هر چيزى (از سنگ و درخت و كلوخ و بشر و هر تَر و خشكى) كه صداى او را بشنود، براى او گواهى مى دهد، و خداوند به اندازه صدارَس او، گناهانش را مى آمرزد و به شمارِ كسانى كه با اذان او نماز مى خوانند، برايش اجر مى نويسد و در فاصله ميان اذان و اقامه، هر درخواستى كند، خداوند به او عطا مى كند: يا در همين دنيا مى دهد، يا براى آخرتش ذخيره مى كند و يا گزند را از او دفع مى نمايد.
۱.تنبيه الغافلين: ص 290 ح 405 عن جابر بن عبداللّه؛ مستدرك الوسائل: ج 4 ص 37 ح 4124 نقلاً عن درر اللآلي نحوه.