حدیث دربارهبندهاى اذان

عنه عليه السلام:كان الأذانُ بِ «حَىَّ عَلى خَيرِ العَمَل» على عَهدِ رسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وبِهِ اُمِروا في أيّامِ أبي بَكرٍ وصَدرٍ مِن أيّامِ عُمَرُ، ثُمَّ أمرَ عُمر بِقَطعِهِ وحَذفِهِ مِنَ الأذانِ وَالإقامَةِ، فَقيلَ لَهُ في ذلِك، فقال: إذا سَمِعَ النّاسُ أنَّ الصَّلاةَ خَيرُ العَمَلِ، تَهاوَنوا بِالجِهادِ وتَخَلَّفوا عنه. ۱

امام باقر عليه السلام:در زمان پيامبر خدا، اذان با «حىَّ على خير العمل» همراه بود و در زمان ابوبكر و اوايل دوره عمَر، همين دستور را اجرا مى كردند؛ امّا بعدا عمر، دستور برداشتن و حذف آن را از اذان و اقامه داد. وقتى در اين باره از او سؤال (/به او اعتراض) شد، گفت: وقتى مردم بشنوند كه نماز، بهترين كار است، در جهاد، سستى مى ورزند و از آن، سر باز مى زنند.

۱.دعائم الإسلام: ج 1 ص 142، بحار الأنوار: ج 84 ص 156 ح 54.

کلیدواژه‌ها اذان حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی بندهای اذان

احادیث دیگر این موضوع

معانى الأخبارـ به نقل از محمّد بن حنفيّه ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله شبى كه به آسمان برده شد، چون به آسمان ششم رسيد، فرشته اى از آسمان هفتم فرود آمد كه تا پيش از آن روز، هرگز فرود نيامده بود، و گفت: اللّه أكبر، اللّه أكبر. خداوند عز و جل فرمود: «من چنينم». فرشته گفت: أشهد أن لا إله إلّا اللّه. خداوند عز و جل فرمود: «من چنينم؛ معبودى جز من نيست». فرشته گفت: «أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه. و خداوند عز و جل فرمود: «[محمّد] بنده و امين من در ميان خلق من است. با انتخاب او به پيامبرى ام، او را بر بندگانم برگزيدم». فرشته گفت: حىَّ على الصلاة. خداوند عز و جل فرمود: «نماز را بر بندگانم واجب ساختم و آن را آيينى براى خود قرار دادم». فرشته گفت: حىَّ على الفلاح. خداوند عز و جل فرمود: «آن كه به سوى نماز روانه شود و براى خشنودىِ من، بر آن مواظبت كند، رستگار است». فرشته گفت: حىَّ على خير العمل. خداوند عز و جل فرمود: «نماز، برترين و پاك ترينِ اعمال در نزد من است». فرشته گفت: قد قامت الصلاة. پس پيامبر صلى الله عليه و آله جلو قرار گرفت و پيشْ نماز آسمانيان شد و از آن روز، شرافت پيامبر صلى الله عليه و آله به كمال رسيد.

امام باقر عليه السلامـ در حديث إسراء ـ: سپس [خداى سبحان] به جبرئيل عليه السلام دستور داد و جبرئيل، دو بند دو بند، اذان و دو بند دو بند، اقامه گفت و در اذانش جمله «حىَّ على خير العمل» را گفت. آن گاه محمّد صلى الله عليه و آله جلو قرار گرفت و براى جمعيّت، نماز خواند.