پيشگويىِ پيدايش انحصارطلبى در امّت اسلامى
6 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّكُم سَتَلقَونَ بَعدي أثَرَةً. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زود است كه پس از من، شما با انحصارطلبى (امتيازخواهى) روبه رو شويد.
۱.صحيح البخاري: ج 3 ص 1381 ح 3582 عن أنس بن مالك.
عنه صلى الله عليه و آله:كَأَنَّكُم بِراكِبٍ قَد أتاكُم فَنَزَلَ بِكُم، فَيَقولُ: الأَرضُ أرضُنا وَالمِصرُمِصرُنا، وإنَّما أنتُم عَبيدُنا واُجَراؤُنا، فَحالَ بَينَ الأَرامِلِ وَاليَتامى وما أفاءَ اللّهُ عَلى آبائِهِم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گويا سوارى را مى بينم كه نزد شما آمده و بر شما فرود آمده است و مى گويد: زمين، زمين ماست و شهر، شهر ماست و شما غلامان و مزدوران ما هستيد.
او بيوه زنان و يتيمان را از اموالى كه خداوند به پدرانشان داده است، محروم مى سازد.
۱.المعجم الأوسط: ج 4 ص 134 ح 3798 عن حذيفة بن اليمان.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه فرزندان ابو العاص به سى تَن برسند، دين خدا را وسيله فريب مردم قرار مى دهند، بندگان خدا را خدمتكاران و غلامان خود مى شمارند و مال خدا را به انحصار خويش در مى آورند.
۱.اتَّخَذوا دين اللّه دَغَلاً: أي يخدعون به الناسَ. وأصلُ الدَّغَل: الشَّجَر المُلتَفّ الذي يَكمُن أهل الفساد فيه (النهاية: ج 2 ص 123 «دغل»).
۲.خَوَلاً: أي خَدَما وعبيدا. يعني أنّهم يستخدمونهم ويستعبدونهم (النهاية: ج 2 ص 88 «خول»).
۳.دُوَلاً: جمع دُولة ـ بالضمّ ـ وهو ما يُتداوَل من المال، فيكون لقَومٍ دون قوم (النهاية: ج 2 ص 140 «دول»).
۴.المستدرك على الصحيحين: ج 4 ص 527 ح 8479 عن أبي سعيد الخدري؛ تفسير القمّي: ج 1 ص 52 عن أبي ذرّ، بحارالأنوار: ج 22 ص 427 ح 36.
عنه صلى الله عليه و آله:يَأتي عَلَى النّاسِ زَمانٌ أكثَرُهُم وُجوهُهُم وُجوهُ الآدَمِيّينَ، وقُلوبُهُم قُلوبُ الذِّئابِ. السُّنَّةُ فيهِم بِدعَةٌ وَالبِدعَةُ فيهِم سُنَّةٌ، وَالآمِرُ بِالمَعروفِ بَينَهُم مُتَّهَمٌ، وَالفاسِقُ فيهِم مُشَرَّفٌ، المُؤمِنُ بَينَهُم مُستَضعَفٌ.
فَإِذا فَعَلوا ذلِكَ سَلَّطَ اللّهُ عَلَيهِم أقواما إن تَكَلَّموا قَتَلوهُم وإن سَكَتُوا استَباحوهُم، يَستَأثِرونَ عَلَيهِم بِفَيئِهِم ويَجورونَ عَلَيهِم في حُكمِهِم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روزگارى بر مردم فرا مى رسد كه بيشترِ آنان، چهره هايشان چهره آدميان است؛ امّا دل هايشان دل هاى گرگ ها. سنّت در ميان آنان، بدعت به شمار مى آيد و بدعت در ميانشان، سنّت. كسى كه در ميان آنان امر به معروف كند، متّهم و بدنام مى گردد. فاسق، در نزد آنان شرافتمند تلقّى مى شود و مؤمن در ميانشان ناتوان است.
هر گاه چنين كنند، خداوند مردمانى را بر آنان مسلّط مى گرداند كه اگر زبان به سخن بگشايند، آنها را به قتل مى رسانند و اگر خاموشى گزينند، [جان و مالِ]آنان را مباح مى شمارند! فَى ءِ آنان را به انحصار خويش در مى آورند و در قضاوتشان، بر آنان ستم روا مى دارند.
۱.كنز العمّال: ج 11 ص 285 ح 31539 نقلاً عن أبي موسى المديني في كتاب دولة الأشرار عن عمر بن الخطّاب.
عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ مِن أشراطِ القِيامَةِ إضاعَةَ الصَّلَواتِ وَاتِّباعَ الشَّهَواتِ. فَعِندَها يَليهِم أقوامٌ إن تَكَلَّموا قَتَلوهُم وإن سَكَتُوا استَباحوا حَقَّهُم، لَيَستَأثِرونَ أنفُسَهُم بِفَيئِهِم وَلَيَطَؤُنَّ حُرمَتَهُم، ولَيَسفِكُنَّ دِماءَهُم ولَيَملَأُنَّ قُلوبَهُم دَغَلاً ورُعبا، فَلا تَراهُم إلّا وَجِلينَ خائِفينَ مَرعوبينَ مَرهوبينَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از نشانه هاى [وقوع] قيامت، فرو نهادن نمازها و پيروى از شهوات است. در اين هنگام، مردمانى بر آنان حاكم خواهند شد كه اگر زبان به سخن بگشايند، آنان را مى كشند و اگر ساكت بمانند، حقّشان را پايمال مى كنند. فى ءِ آنان را به انحصار خويش در مى آورند و حرمتشان را زير پا مى نهند و خونشان را مى ريزند و دل هايشان را از دغلكارى و وحشت، آكنده مى سازند، به طورى كه آنان را نمى بينى، مگر ترسان و بيمناك و دست خوشِ رُعب و وحشت.
۱.تفسير القمّي: ج 2 ص 304 ـ 305 عن ابن عبّاس، بحارالأنوار: ج 6 ص 306 ح 6.
امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هر گاه امّت من پانزده كار انجام دهند، بلا بر آنان فرود مى آيد».
گفته شد: آن كارها كدام اند، اى پيامبر خدا؟
فرمود: «هر گاه كه غنايم به انحصار گروهى در آيد، امانت [هاى مردم،] غنيمت [جنگى]شمرده شود، زكات دادن، زيان تلقّى گردد.».