حدیث دربارهتشويق به مواسات

حکمت‌نامه پیامبر اعظم(ص) ج ۸، ص ۵۵، ح ۵۷۳۹

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

تشويق به مواسات

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن واسَى الفَقيرَ مِن مالِهِ، وأنصَفَ النّاسَ مِن نَفسِهِ، فَذلِكَ المُؤمِنُ حَقّا. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس فقير را در مال خود شريك گرداند و با مردم به انصاف رفتار كند، او مؤمن حقيقى است.

۱.الكافي: ج 2 ص 147 ح 17 عن جعفر بن إبراهيم الجعفري عن الإمام الصادق عليه السلام، بحارالأنوار: ج 75 ص 25 ح 5.

کلیدواژه‌ها نفس مواسات تشویق به مواسات عوامل خودسازی

احادیث دیگر این موضوع

۶

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سرآمد كارها، سه چيز است: دادخواهى مردم از خود، مُواسات در راه خداوند عز و جل نسبت به برادر [ـِ دينى]، و هماره به ياد خداوند متعال بودن.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن را بر مؤمن، هفت حق است كه از جانب خداوند عز و جل بر او واجب گشته اند: او را در چشم خويش بزرگ بدارد؛ در سينه خود، دوستش بدارد؛ در مال خود، شريكش بگرداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه دو پيراهن دارد، يكى از آن دو را بپوشد و ديگرى را به برادرش بدهد.

مصادقة الإخوانـ به نقل از خلّاد سِندى، در حديثى كه سَندش را به اهل بيت عليهم السلام مى رساند ـ: مردى ديرتر [از ديگر اصحاب] به نزد پيامبر خدا آمد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «چرا دير كردى؟». گفت: برهنگى باعث شد، اى پيامبر خدا! فرمود: «آيا همسايه اى نداشتى كه دو جامه داشته باشد و يكى را به تو عاريه دهد؟». گفت: چرا، اى پيامبر خدا! فرمود: «او برادر تو نيست».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: بار خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست. و مرا اين عطا فرما كه از آنچه به فضل خود بر من گشايش داده اى، نسبت به كسى كه روزى را بر او تنگ كرده اى، مواسات كنم.

الفضائلـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: نزد پيامبر خدا نشسته بوديم كه باديه نشينى با سر و وضع آشفته و جامه هايى كهنه و پاره، به طورى كه فقر در چهره اش كاملاً نمايان بود، بر ما وارد شد. و داشت شعر مى گفت. پيامبر صلى الله عليه و آله با شنيدن سخنان او، به شدّت گريست و به اصحابش فرمود: «كدام يك از شما نسبت به اين فقير، مواسات مى كند؟». هيچ كس جوابى نداد. در گوشه مسجد، على بن ابى طالب عليه السلام نماز مستحبّى مى خواند و در حال قيام بود. به آن باديه نشين اشاره كرد. باديه نشين، نزديك رفت و على عليه السلام در همان حال كه مشغول نماز بود، انگشتر را از دست خويش در آورد و به او داد.