حدیث دربارهپايدارى

السيرة النبويّة، ابن هشامـ به نقل از ابن اسحاق، در بيان روبه رو شدن مشركان قريش با پيامبر صلى الله عليه و آله در آغاز دعوت ـ: گفتند: اى ابو طالب! برادرزاده ات، به خدايان ما دشنام مى دهد و دين ما را نكوهش مى كند و ما را در خِرَد، سفيه مى شمارد و پدران ما را گم راه مى داند. يا او را از اين كارها باز دار، يا سدّ راه ما و او نشو كه تو نيز همچون ما با او مخالفى. پس بگذار ما شرّ او را از سرِ تو كوتاه كنيم. ابو طالب، با ملايمت با آنان سخن گفت و با نرمى و خوشى به آنها پاسخ داد. آنان، باز گشتند. پيامبر خدا، همچنان كار خود را پى گرفت. او آشكارا از دين خدا دَم مى زد و مردم را به آن، فرا مى خوانْد. كار ميان او و قريش بالا گرفت، تا بدان جا كه مردم از هم فاصله گرفتند و نسبت به هم، كينه توز شدند؛ و قريش، فراوان از پيامبر خدا صحبت مى كردند [و او را عامل اين حوادث مى دانستند] و خشم خود را نسبت به او ابراز كرده، يكديگر را عليه ايشان، تشويق مى كردند، تا آن كه آنان، براى بار دوم نزد ابو طالب آمدند و به او گفتند: اى ابو طالب! تو نزد ما از نظر سن، شرافت و مقام، محترمى و ما پيش از اين، از تو خواستيم كه مانع برادرزاده ات شوى؛ امّا تو مانع او نشدى و سوگند به خدا، ما ديگر دشنام دادن به پدرانمان، سفيه دانستن عقل هايمان و نكوهش خدايانمان را تحمّل نمى كنيم، مگر آن كه او را باز دارى، يا آن كه او و تو را به كارزار مى كشانيم تا در نهايت، يك گروه نابود شود. هنگامى كه قريشْ اين سخنان را به ابوطالب گفتند، ابو طالب، در پىِ پيامبر خدا فرستاد و به او گفت: اى برادرزاده! قومت به نزد من آمدند و به من، چنين و چنان گفتند. پيامبر خدا به ايشان فرمود: «اى عمو! به خدا سوگند، اگر خورشيد را در دست راستم و ماه را در دست چپم بگذارند تا اين كار را رها كنم، تا بدان جا كه يا خداوند، اين دين را پيروز كند و يا من در اين راه كشته شوم، رهايش نخواهم كرد». آن گاه، اشك هاى پيامبر خدا جارى شد و گريست. سپس از جا برخاست. هنگامى كه خواست برود، ابو طالب صدايش كرد و گفت: اى برادرزاده! پيش آى. پيامبر خدا به طرف او آمد. آن گاه گفت: برادرزاده ام! برو و هرچه دوست دارى، بگو كه به خدا سوگند، هرگز تو را به هيچ چيز، تسليم نخواهم كرد.