حدیث دربارهپايدارى

عنه صلى الله عليه و آله:لَقَد اُخِفتُ فِي اللّهِ وما يُخافُ أحَدٌ. ولَقَد اُوذيتُ فِي اللّهِ وما يُؤذى أحَدٌ. ولَقَد أتَت عَلَيَّ ثَلاثونَ مِن يَومٍ ولَيلَةٍ وما لي ولِبِلالٍ طَعامٌ يَأكُلُهُ ذو كَبِدٍ إلّا شَيءٌ يُواريهِ إبطُ بِلالٍ! ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، به قدرى در راه خدا ترسانده شدم كه هيچ كس، چنان ترسانده نشده بود و در راه خدا آزارى ديدم كه هيچ كس نديده بود و گاهى بر من، سى شب و روز مى گذشت، در حالى كه من و بلال، خوراكى كه يك نفر بخورد، جز آن مقدار اندك كه بلال زير بغل خود پنهان مى ساخت [و مى آورد]، نداشتيم.

۱.سنن الترمذي: ج 4 ص 645 ح 2472 عن أنس.

کلیدواژه‌ها تبلیغ حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های تربیتی ویژگی های مبلغ +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

السيرة النبويّة، ابن هشامـ به نقل از ابن اسحاق، در بيان روبه رو شدن مشركان قريش با پيامبر صلى الله عليه و آله در آغاز دعوت ـ: گفتند: اى ابو طالب! برادرزاده ات، به خدايان ما دشنام مى دهد و دين ما را نكوهش مى كند و ما را در خِرَد، سفيه مى شمارد و پدران ما را گم راه مى داند. يا او را از اين كارها باز دار، يا سدّ راه ما و او نشو كه تو نيز همچون ما با او مخالفى. پس بگذار ما شرّ او را از سرِ تو كوتاه كنيم. ابو طالب، با ملايمت با آنان سخن گفت و با نرمى و خوشى به آنها پاسخ داد. آنان، باز گشتند. پيامبر خدا، همچنان كار خود را پى گرفت. او آشكارا از دين خدا دَم مى زد و مردم را به آن، فرا مى خوانْد. كار ميان او و قريش بالا گرفت، تا بدان جا كه مردم از هم فاصله گرفتند و نسبت به هم، كينه توز شدند؛ و قريش، فراوان از پيامبر خدا صحبت مى كردند [و او را عامل اين حوادث مى دانستند] و خشم خود را نسبت به او ابراز كرده، يكديگر را عليه ايشان، تشويق مى كردند، تا آن كه آنان، براى بار دوم نزد ابو طالب آمدند و به او گفتند: اى ابو طالب! تو نزد ما از نظر سن، شرافت و مقام، محترمى و ما پيش از اين، از تو خواستيم كه مانع برادرزاده ات شوى؛ امّا تو مانع او نشدى و سوگند به خدا، ما ديگر دشنام دادن به پدرانمان، سفيه دانستن عقل هايمان و نكوهش خدايانمان را تحمّل نمى كنيم، مگر آن كه او را باز دارى، يا آن كه او و تو را به كارزار مى كشانيم تا در نهايت، يك گروه نابود شود. هنگامى كه قريشْ اين سخنان را به ابوطالب گفتند، ابو طالب، در پىِ پيامبر خدا فرستاد و به او گفت: اى برادرزاده! قومت به نزد من آمدند و به من، چنين و چنان گفتند. پيامبر خدا به ايشان فرمود: «اى عمو! به خدا سوگند، اگر خورشيد را در دست راستم و ماه را در دست چپم بگذارند تا اين كار را رها كنم، تا بدان جا كه يا خداوند، اين دين را پيروز كند و يا من در اين راه كشته شوم، رهايش نخواهم كرد». آن گاه، اشك هاى پيامبر خدا جارى شد و گريست. سپس از جا برخاست. هنگامى كه خواست برود، ابو طالب صدايش كرد و گفت: اى برادرزاده! پيش آى. پيامبر خدا به طرف او آمد. آن گاه گفت: برادرزاده ام! برو و هرچه دوست دارى، بگو كه به خدا سوگند، هرگز تو را به هيچ چيز، تسليم نخواهم كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ كس بدان گونه كه من در راه خدا آزار شده ام، آزار نديده است.

الطبقات الكبرىـ به نقل از اسماعيل بن عيّاش ـ: پيامبر خدا، بر مشكلات مردم، از همه بردبارتر بود.

صحيح ابن خزيمةـ به نقل از طارق محاربى ـ: پيامبر خدا را در حالى كه جامه اى سرخ فام برتن داشت، ديدم كه از بازار ذو المَجاز مى گذشت و مى فرمود: «اى مردم! بگوييد: خدايى جز اللّه نيست تا رستگار شويد». در اين هنگام، مردى به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله سنگ پرتاب كرد و استخوان قوزك و پىِ پاشنه پاى ايشان را خونين كرد و در اين حال مى گفت: اى مردم! از او پيروى نكنيد كه دروغگوست! من گفتم: اين شخص كيست؟ گفتند: جوانى از فرزندان عبد المطّلب است. گفتم: اين شخص كه او را دنبال كرده و به او سنگ پرتاب مى كند، كيست؟ گفتند: اين، عبد العزّى ابو لهب است.

المعجم الكبيرـ به نقل از منيب ـ: در دوران جاهليت، پيامبر خدا را ديدم كه خطاب به مردم مى گفت: «بگوييد: خدايى جز اللّه نيست تا رستگار شويد». برخى بر چهره ايشان، آب دهان انداختند و برخى بر روى ايشان، خاك ريختند و برخى او را دشنام مى دادند تا آن كه روز به نيمه رسيد. آن گاه، دختركى با كاسه بزرگى آب، نزد او آمد و پيامبر خدا، چهره و دستانش را شست و گفت: «دختركم! از تنگ دستى و بى كسىِ پدرت، بيمى به خود راه مده». پرسيدم: اين زن كيست؟ گفتند: زينب، دختر پيامبر خداست. او دخترى زيبا بود.

صحيح البخارىـ به نقل از عبد اللّه ـ: گويى پيامبر صلى الله عليه و آله را مى بينم كه چون ديگر پيامبران، از طرف قومش مضروب و خونين مى شود و در حالى كه خون را از چهره اش پاك مى كند، مى گويد: «بار خدايا! قومِ مرا ببخش كه نمى دانند».