حدیث دربارهنمونه هايى از بركت دعاى پيامبر

الإمام الكاظم عليه السلامـ في بَيانِ مُعجِزاتِ النَّبِيِ صلى الله عليه و آله لِنَفَرٍ مِنَ اليَهودِ ـ: إنَّهُ نَزَلَ بِاُمِّ شَريكٍ، فَأَتَتهُ بِعُكَّةٍ فيها سَمنٌ يَسيرٌ، فَأَكَلَ هُوَ وأصحابُهُ، ثُمَّ دَعا لَها بِالبَرَكَةِ، فَلَم تَزَلِ العُكَّةُ تَصُبُّ سَمنا أيّامَ حَياتِها. ۱

امام كاظم عليه السلامـ در بيان معجزات پيامبر صلى الله عليه و آله براى گروهى از يهود ـ: ايشان به خانه اُمّ شريك رفت. وى ظرفى آورد كه اندكى روغن در آن بود. پيامبر صلى الله عليه و آله و يارانش از آن خوردند. سپس پيامبر صلى الله عليه و آله براى آن زن دعا كرد كه بركت يابد. آن زن تا زنده بود، آن ظرف، از روغن پُر مى شد.

۱.قرب الإسناد: ص 329 ح 1228 عن معمر عن الإمام الرضا عليه السلام، بحار الأنوار: ج 17 ص 235.

کلیدواژه‌ها برکت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان دعاهای برکت آفرین +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

المناقب، ابن شهر آشوب:پيامبر خدا از كنار عبد اللّه بن جعفر گذشت، در حالى كه وى با گِل، اسباب بازى اى براى كودكان مى ساخت. فرمود: «با اين، چه مى كنى؟». گفت: آن را مى فروشم. فرمود: «با پول آن، چه مى كنى؟». گفت: خرما مى خرم و مى خورم. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «بار خدايا! در معامله اش بركت قرار بده». گفته مى شد كه او هرگز چيزى نخريد، مگر آن كه در آن، سود بُرد و كارش به آن جا رسيد كه ضرب المثل شد و گفتند: «عبد اللّه بن جعفرِ بخشنده». مردم مدينه از يكديگر وام مى گرفتند، تا آن كه بخششِ عبد اللّه بن جعفر برسد.

سنن أبى داوودـ درباره حكيم بن حِزام ـ: پيامبر خدا، دينارى به او (حكيم) داد تا براى ايشان يك قربانى بخرد. او قربانى اى را به يك دينار خريد و آن را به دو دينار فروخت و برگشت. دوباره، قربانى اى به يك دينار خريد و دينار ديگر را براى پيامبر صلى الله عليه و آله آورد. پيامبر خدا هم آن را صدقه داد و براى او دعا كرد كه در تجارتش بركت يابد.

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو عمره انصارى ـ: در نبردى با پيامبر خدا بوديم. مردم، دچار كمبود شدند. از پيامبر خدا اجازه خواستند تا بعضى از شترانِ باركش خود را ذبح كنند و [در عين حال] گفتند: خداوند، ما را با آن [به مقصد] مى رساند [و در اين صورت، وسيله اى براى سوارى نخواهيم داشت]. عمر بن خطّاب، چون ديد پيامبر خدا تصميم دارد كه به آنان اجازه دهد تا بعضى شترانشان را ذبح كنند، گفت: اى پيامبر خدا! چگونه خواهد شد، اگر فردا گرسنه و پياده با دشمن رو به رو شويم؟! ولى اگر اجازه دهى كه بازمانده توشه خود را بياورند و آنها را جمع كنى و از خدا بخواهى كه به آنها بركت دهد، خداى متعال به دعاى تو، ما را [به مقصد] مى رساند (و يا گفت: خداوند به دعاى شما، براى ما بركت مى دهد). پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود تا باقى مانده توشه هايشان را بياورند. مردم، مُشت مُشت يا بيشتر غذا مى آوردند. بيشترين مقدارى كه كسى آورد، يك صاع خرما بود. پيامبر خدا، همه آنها را جمع كرد. سپس برخاست و دعا كرد. آن گاه، سپاهيان را فرا خواند تا ظرف هاى خود را بياورند و دستور داد كه آنها را پُر كنند. در سپاه، هيچ ظرفى نمانْد، مگر آن كه آن را پُر كردند، و [باز]به همان اندازه ماند. پيامبر خدا، چنان خنديد كه دندان هايش پيدا شد. آن گاه فرمود: «گواهى مى دهم كه معبودى جز خدا نيست و من، فرستاده خدايم. هيچ بنده اى نيست كه خدا را با اين دو (توحيد و نبوّت) ديدار كند، مگر آن كه روز قيامت، آتش دوزخ از او دور مى شود».

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از هشام به حُبَيش بن خُوَيلِد ـ: پيامبر خدا به قصد هجرت به مدينه، از مكّه خارج شد. ابو بكر و غلامش (عامر بن فُهَيره) و راه نماى آن دو (عبد اللّه بن اُرَيقطِ ليثى) بر دو خيمه اُمّ مَعبَد خُزاعى، گذر كردند. او زنى بود سرآمد و زرنگ كه جلوى خيمه مى نشست و به ديگران آب و غذا مى داد. از او پرسيدند كه آيا گوشت و خرما دارد تا از وى بخرند؛ ولى از اينها چيزى نزد او نبود. آنان هم توشه خود را تمام كرده بودند. پيامبر خدا به گوسفندى كه گوشه خيمه بود، نگاه كرد و فرمود: «اُمّ معبد! اين گوسفند چيست؟». گفت: گوسفندى است كه ناتوانى، آن را از گوسفندان ديگر، جا گذاشته است. پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد: «شير دارد؟». گفت: او ناتوان تر از اين است. فرمود: «اجازه مى دهى آن را بدوشم؟». گفت: پدر و مادرم فدايت! اگر فكر مى كنى كه شيرى دارد، بدوش. پيامبر خدا، آن گوسفند را فرا خواند. دست خود را بر پستانش كشيد و خدا را نام بُرد و درباره گوسفند، دعا كرد. پستان گوسفند، پُر از شير شد و از آن، جارى گشت. پيامبر صلى الله عليه و آله ظرفى كه طايفه را سيراب مى كرد، طلبيد. آن گاه، شير فراوانى از آن دوشيد، تا آن كه از ظرف بالا آمد. از آن شير، به آن زن نوشانيد و به ياران خود هم نوشاند تا همه سيراب شدند. [پيامبر صلى الله عليه و آله، گوسفند را] دوباره دوشيد تا آن ظرف را پر كرد. سپس آن را پيش زن گذاشت و بهاى آن را پرداخت. آن گاه از آن جا كوچ كردند. چيزى نگذشت كه شوهر آن زن، ابو معبد، آمد تا بُزهايى را ببرد كه از لاغرى، آشفته حال بودند و مغز استخوانشان اندك بود. چون شير را ديد، شگفت زده گفت: اُمّ معبد! اين شير از كجاست؟ [اين]گوسفند كه تنها در كنارى است و در خانه، [گوسفند] شيردهى نيست! [اُمّ معبد] گفت: نه، به خدا! مردى بر ما گذر كرد كه پُربركت بود و چنين و چنان بود.

الخرائج و الجرائحـ به نقل از جعيل اشجعى ـ: در يكى از غزوات، همراه پيامبر خدا بودم. [به من] فرمود: «اى صاحب اسب! ما را ببر». گفتم: اى پيامبر خدا! لاغر و ناتوان است. ايشان با شلّاقى كه در دست داشت، آهسته بر آن زد و گفت: «خدايا! او را بركت بده». ديدم كه نمى توانم سرِ او را مهار كنم تا از ديگران جلو نزند، و از زاد و ولد آن، دوازده هزار كسب كردم.

إعلام الورى:عبد اللّه بن جعفر مى گويد: پيامبر خدا، پيش ما آمد، در حالى كه من، مشغول فروش گوسفندى براى برادرم بودم. فرمود: «خدايا! در معامله اش بركت قرار بده». چيزى نفروختم و چيزى نخريدم، مگر آن كه برايم بركت داشت.