ورود به بهشت

امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله در سفرى از مَركب خود پياده شد و پنج سجده به جاى آورد. چون بر مَركب نشست، يكى از يارانش گفت: اى پيامبر خدا! ما كارى از تو ديديم كه قبلاً نكرده بودى! فرمود: «آرى. جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و مرا بشارت داد كه على، اهل بهشت است. من نيز به شكرانه آن در پيشگاه خداى متعال، سجده كردم. چون سر برداشتم، گفت: فاطمه هم اهل بهشت است. من نيز به شكرانه آن، خداى متعال را سجده كردم. چون سر برداشتم، گفت: حسن و حسين، سَرور جوانان بهشتى اند. من باز به شكرانه آن، خداى متعال را سجده كردم. چون سر برداشتم، گفت: دوستدار آنان نيز اهل بهشت است. من هم براى خداى متعال، سجده شكر به جاى آوردم. و چون سر برداشتم، گفت: هر كس دوستدار ايشان را دوست بدارد، او نيز اهل بهشت

الفضائلـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: ما در مسجد پيامبر خدا، در مدينه، نزد ايشان بوديم كه يكى از ياران ايشان، سخن از بهشت به ميان آورد. پيامبر خدا فرمود: «خداوند، بيرقى از نور دارد كه دسته اش از زِبَرجَد است. خداوند متعال، دو هزار سال پيش از آن كه آسمان را بيافريند، اين بيرق را آفريد و بر آن نوشته شده است: معبودى جز اللّه نيست. محمّد، فرستاده خداست و خاندان محمّد، بهترينِ مردم اند و تو ـ اى على ـ گرامى ترينِ خلق هستى». در اين هنگام، على عليه السلام گفت: ستايش، خداى را كه ما را بدين [دين] رهنمون شد و به واسطه تو، ما را كرامت و شرافت بخشيد. پيامبر خدا فرمود: «اى على! آيا نمى دانى كه هر كس ما را دوست بدارد و دوستىِ ما را به دل بگيرد، خداوند متعال، او را با ما سكونت مى دهد؟». سپس