حدیث دربارهورود به بهشت

عنه صلى الله عليه و آله:مَن أحَبَّنا بِقَلبِهِ وأعانَنا بِيَدِهِ ولِسانِهِ كُنتُ أنَا وهُوَ في عِلِّيّينَ، ومَن أحَبَّنا بِقَلبِهِ وأعانَنا بِلِسانِهِ وكَفَّ يَدَهُ فَهُوَ فِي الدَّرَجَةِ الَّتي تَليها، ومَن أحَبَّنا بِقَلبِهِ وكَفَّ عَنّا لِسانَهُ ويَدَهُ فَهُوَ فِي الدَّرَجَةِ الَّتي تَليها. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس ما را در دلش دوست بدارد و با دست و زبانش يارى مان رساند، من و او در عِلّيّين ۲ خواهيم بود. هر كس ما را در دل، دوست بدارد و با زبانش يارى مان رساند، امّا با دست خود، ما را يارى نرساند، در درجه پايين تر آن خواهد بود و هر كس ما را در دل، دوست بدارد و دست و زبانش را از ما دريغ كند، در درجه پايين ترى قرار خواهد گرفت.

۱.إحقاق الحقّ: ج9 ص484 نقلاً عن وسيلة المآل، قال: رواه أبو نعيم بن حمّاد عن الإمام عليّ عليه السلام.

۲.علّيين، درجه اى است والا در بهشت.

کلیدواژه‌ها بایسته های بسیج آگاهی های دینی شناخت اساس دین محبت اهل بیت +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حالى كه دست حسين بن على عليهماالسلام را گرفته بود ـ: اى مردم! جدّ حسين نزد خداوند، گرامى تر از جدّ يوسف بن يعقوب است. حسين، اهل بهشت است و پدر او، اهل بهشت است و مادرش، اهل بهشت است و برادرش، اهل بهشت است و دوستدار آنان، اهل بهشت است و دوستدارِ دوستدار آنان نيز اهل بهشت است.

امام صادق عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله در سفرى از مَركب خود پياده شد و پنج سجده به جاى آورد. چون بر مَركب نشست، يكى از يارانش گفت: اى پيامبر خدا! ما كارى از تو ديديم كه قبلاً نكرده بودى! فرمود: «آرى. جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و مرا بشارت داد كه على، اهل بهشت است. من نيز به شكرانه آن در پيشگاه خداى متعال، سجده كردم. چون سر برداشتم، گفت: فاطمه هم اهل بهشت است. من نيز به شكرانه آن، خداى متعال را سجده كردم. چون سر برداشتم، گفت: حسن و حسين، سَرور جوانان بهشتى اند. من باز به شكرانه آن، خداى متعال را سجده كردم. چون سر برداشتم، گفت: دوستدار آنان نيز اهل بهشت است. من هم براى خداى متعال، سجده شكر به جاى آوردم. و چون سر برداشتم، گفت: هر كس دوستدار ايشان را دوست بدارد، او نيز اهل بهشت است. من باز به شكرانه آن، در پيشگاه خداى متعال، سجده كردم».

الفضائلـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: ما در مسجد پيامبر خدا، در مدينه، نزد ايشان بوديم كه يكى از ياران ايشان، سخن از بهشت به ميان آورد. پيامبر خدا فرمود: «خداوند، بيرقى از نور دارد كه دسته اش از زِبَرجَد است. خداوند متعال، دو هزار سال پيش از آن كه آسمان را بيافريند، اين بيرق را آفريد و بر آن نوشته شده است: معبودى جز اللّه نيست. محمّد، فرستاده خداست و خاندان محمّد، بهترينِ مردم اند و تو ـ اى على ـ گرامى ترينِ خلق هستى». در اين هنگام، على عليه السلام گفت: ستايش، خداى را كه ما را بدين [دين] رهنمون شد و به واسطه تو، ما را كرامت و شرافت بخشيد. پيامبر خدا فرمود: «اى على! آيا نمى دانى كه هر كس ما را دوست بدارد و دوستىِ ما را به دل بگيرد، خداوند متعال، او را با ما سكونت مى دهد؟». سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «در قرارگاه راستى، نزد پادشاهى توانا» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به على عليه السلام ـ: اى على! هر كس فرزندان تو را دوست بدارد، تو را دوست داشته است و هر كس تو را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و هر كس مرا دوست بدارد، خدا را دوست داشته است و هر كس خدا را دوست بدارد، خداوند، او را به بهشت مى برد. هر كس فرزندان تو را دشمن بدارد، تو را دشمن داشته است و هر كس تو را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است و هر كس مرا دشمن بدارد، خدا را دشمن داشته است و هر كس خدا را دشمن بدارد، بر خداوند رواست كه او را به دوزخ ببرد.