حدیث دربارهدعا براى رفاه در زندگى

صحيح مسلم عن أبي مالك عن أبيه:أنَّهُ سَمِعَ النَّبِي صلى الله عليه و آله وأتاهُ رَجُلٌ فَقالَ: يا رَسولَ اللّهِ، كَيفَ أقولُ حينَ أسأَلُ رَبّي؟ قالَ: قُل: «اللّهُمَّ اغفِر لي وَارحَمني وعافِني وَارزُقني» ويَجمَعُ أصابِعَهُ إلَا الإِبهامَ؛ فَإِنَّ هؤُلاءِ تَجمَعُ لَكَ دُنياكَ وآخِرَتَكَ. ۱

صحيح مسلمـ به نقل از ابو مالك ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! وقتى از پروردگارم درخواست مى كنم، چگونه بگويم؟ فرمود: «بگو: بار خدايا! مرا بيامرز و به من رحم كن و عافيتم بخش و روزى ام ده»، و [دعا كننده] بجز انگشت شصت، بقيّه انگشتانش را جمع كند؛ چون اينها، دنيا و آخرت را براى تو جمع مى كنند.

۱.صحيح مسلم: ج 4 ص 2073 ح 36.

کلیدواژه‌ها دنیا حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان اهمیت دنیا و نقش آن در ساختن آخرت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

صحيح البخارىـ به نقل از اَنَس ـ: بيشترين دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله اين بود: «بار خدايا، اى پروردگار ما! در دنيا به ما نيكى و در آخرت نيز نيكى عطا فرما، و ما را از عذاب آتش، نگه دار».

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو برده اَسلَمى، از پدرش ـ: پيامبر خدا، پس از خواندن نماز صبح، با صداى بلند، طورى كه يارانش بشنوند، سه بار مى گفت: «بار خدايا! دين مرا كه مايه مصونيت من قرارش داده اى، برايم اصلاح فرما». سه بار مى گفت: «بار خدايا! دنياى مرا كه معاش مرا در آن قرار داده اى، برايم اصلاح فرما». سه بار مى گفت: «بار خدايا! آخرت مرا كه بازگشتم را به آن قرار داده اى، اصلاح كن». سه بار مى گفت: «بار خدايا! من از خشم تو به خشنودى تو پناه مى برم، و از كيفر تو به گذشتت پناه مى برم». سه بار هم مى گفت: «بار خدايا! من از تو به تو پناه مى برم. آنچه را تو عطا كنى، چيزى مانعش نمى شود، و آنچه را تو ندهى، كسى نمى تواند عطايش كند و توانگرىِ توانگر در برابر تو به كارش نمى آيد».

مسند أبى يعلىـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا، هرگاه سه روز فردى از برادرانش را نمى ديد، جوياى او مى شد. اگر وى [در شهر] نبود، برايش دعا مى كرد، اگر [در شهر]بود، به ديدارش مى رفت و اگر بيمار بود، به عيادتش مى رفت. يك بار، سه روز، مردى از انصار را نديد. جوياى حال او شد. گفته شد: اى پيامبر خدا! از نزد او كه آمديم، مثل يك جوجه شده بود و هرچه مى خورد، دفع مى كرد. پيامبر خدا به عدّه اى از يارانش فرمود: «از برادرتان عيادت كنيد». ما به همراه پيامبر خدا به عيادت او رفتيم. ابو بكر و عمر هم در آن جمع بودند. چون بر او در آمديم، ديديم همان گونه است كه به ما گفته شده بود. پيامبر خدا فرمود: «حالت چگونه است؟». گفت: هرچه مى خورم، دفع مى كنم. فرمود: «چرا به اين روز افتادى؟». گفت: اى پيامبر خدا! روزى به تو برخوردم. مشغول خواندن نماز مغرب بودى و من هم به تو اقتدا كردم و سوره «قارعه. چيست قارعه» تا آخرش «آتشى است سوزنده» را قرائت مى كردى. من گفتم: خدايا! اگر گناهى دارم كه به واسطه آن، مرا در آخرت عذاب خواهى كرد، كيفر آن را در همين دنيا به من بچشان. اين بلا بر من آمد كه مى بينى. پيامبر خدا فرمود: «بد چيزى گفته اى. چرا از خدا درخواست نكردى كه در دنيا و در آخرت به تو نيكى دهد و از عذاب آتش، نگاهت دارد؟!». پس، پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود كه اين گونه دعا كند. آن مرد هم چنان دعا كرد و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز همين گونه دعا كرد. او سرِحال شد و از جا برخاست، چنان كه گويى بند از پايش باز شده باشد.

امام زين العابدين عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا به شما خبر دهم از چيزى كه خير دنيا و آخرت به آن است، و هر گاه ناراحت و اندوهگين شديد، با آن خدا را بخوانيد و خداوند، غم و رنج شما را مى زدايد؟». گفتند: بگو، اى پيامبر خدا! فرمود: «بگوييد: جز خداى يكتا كه پروردگار ماست، خدايى نيست و ما هيچ گونه به وى شِرك نمى ورزيم. سپس، هر دعايى كه خواستيد، بكنيد».