حدیث دربارهدنيادوستى

عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ عز و جل جَعَلَ لِكُلِّ شَيٍّ آفَةً تُفسِدُهُ، وأعظَمُ الآفاتِ آفَةٌ تُصيبُ اُمَّتي؛ حُبُّهُمُ الدُّنيا وجَمعُهُمُ الدّينارَ وَالدِّرهَمَ، لا خَيرَ في كَثيرٍ مِن جَمعِهِما ۱ إلّا مَن سَلَّطَهُ اللّهُ عَلى هَلَكَتِها فِي الحَقِّ. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل براى هر چيزى آفتى قرار داده است كه آن را تباه مى كند و بزرگ ترينِ آفت ها، آفتى است كه به امّت من مى رسد: دنيادوستىِ آنان و گردآورى دينار و درهم. در گردآورى بسيارِ اين دو، خيرى نيست، مگر براى كسى كه خداوند، او را بر خرج كردن آنها در راه حق، قدرت دهد.

۱.في كنز العمّال: ج 3 ص 221 ح 6248 «مِن جَمعِها»، و في فردوس الأخبار (ج 1 ص 207 ح 614): «مِمَّن جَمَعَهُما».

۲.الفردوس: ج 1 ص 171 ح 641 عن أبي هريرة.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت موانع معرفت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

صحيح مسلمـ به نقل از ابو سعيد خُدْرى ـ: پيامبر خدا فرمود: «بيشترين ترس من بر شما، از شُكوفه دنياست كه خداوند برايتان مى رويانَد». گفتند: شكوفه دنيا چيست، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «بركت هاى زمين».

سنن أبى داوودـ به نقل از ثَوبان ـ: پيامبر خدا فرمود: «زودا كه امّت ها بر [نابودى]شما هجوم آورند، چنان كه خورندگان به كاسه شان هجوم مى بَرَند!». گوينده اى گفت: از اندك بودن شمارمان در آن روزگار [بايد بترسيم]؟ فرمود: «نه. در آن روزگار، شمارِ شما بسيار است؛ امّا همچون كف و خاشاكِ روى سيلابيد. خداوند، هيبت شما را از دل هاى دشمنانتان مى گيرد، و خدا، در دل هاى شما سستى مى افكند». گوينده اى گفت: اى پيامبر خدا! سستى چيست؟ فرمود: «دنيادوستى و ناخوش داشتن مرگ».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه امّت من، دنيا را بزرگ شمارند، شُكوه اسلام از دل هاى آنان، گرفته مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بيشترين ترس من براى امّتم، از زرق و برق دنيا و فراوانىِ آن است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بيشترين ترس و نگرانى من براى امّتم، اين است كه مال و ثروت برايشان فراوان شود و [براى آن] بر يكديگر حسد ورزند (/ رقابت كنند) و يكديگر را بكُشند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر امّتى آزمايشى دارد و آزمايش امّت من، [با] پول و ثروت است.

السنن الكبرىـ به نقل از عبد اللّه بن حواله ـ: نزد پيامبر خدا بوديم و از برهنگى و نيازمندى و كم چيزى [خود] به ايشان، شِكوه كرديم. پيامبر خدا فرمود: «خوش باشيد. به خدا سوگند كه از فراوانىِ چيز، بيشتر براى شما مى ترسم تا از اندك بودنِ آن».

مسند ابن حنبلـ به نقل از زيد بن وهب، از مردى ـ: باديه نشينى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! كفتار (قحطى و خشك سالى)، ما را خورد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «از غيرِ كفتار، بيشتر بر شما مى ترسم تا كفتار. به زودى، دنيا بر شما سرازير خواهد شد. كاش امّتم طلا نپوشند!».