حدیث دربارهكسانى كه بدون حسابرسى به بهشت مى روند

عنه صلى الله عليه و آله:يَكْفيكَ مِنها [أيْ مِن الدُّنيا] ما سَدَّ جُوعَكَ ووارى عَوْرَتَكَ، فإنْ يَكُن بَيتٌ يَكُنُّكَ فَذاكَ، وإنْ تَكُنْ دابَّةٌ تَرْكَبُها فبَخٍ بَخٍ، وإلّا فالخُبزُ وماءُ الجَرِّ، وما بَعدَ ذلكَ حِسابٌ علَيكَ أو عَذابٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از دنيا همان اندازه كه گرسنگىِ تو را برطرف سازد و بدن برهنه ات را بپوشانَد، تو را بس است. اگر خانه اى باشد كه تو را محفوظ دارد، چه خوب! و اگر مَركبى باشد كه سوارش شوى، كه به به! و اگر اينها را نداشتى، به همان نان و آب سبو بسنده كن، كه بيش از آن، يا سبب بازخواست تو خواهد شد، يا مايه عذاب تو خواهد گشت.
۱.بحار الأنوار: ج 70 ص 313 ح 15 عن أبي الدرداء.

احادیث دیگر این موضوع

۴
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز رستاخيز، خداوند براى گروهى از امّت من، بال هايى مى روياند كه با آنها از گورهاى خود به بهشت پرواز مى كنند و در آن، به گشت و گذار مى پردازند و هر گونه بخواهند، از نعمت هايش برخوردار مى شوند. فرشتگان از آنها مى پرسند: آيا حسابرسى شديد؟ پاسخ مى دهند: ما حسابى نديديم. مى پرسند: آيا از صراط گذشتيد؟ پاسخ مى دهند: ما صراطى نديديم. مى پرسند: آيا دوزخ را ديديد؟ پاسخ مى دهند: ما چيزى نديديم. فرشتگان مى گويند: شما از امّتِ كه هستيد؟ پاسخ مى دهند: از امّت محمّد صلى الله عليه و آله. فرشتگان مى گويند: شما را به خدا سوگند مى دهيم؛ به ما بگوييد كه اعمال شما در دنيا چه بود؟ پاسخ مى دهند: دوخصلت در ما بود كه خداوند، به فضل رحمت خود، ما را بدين مقام رساند. مى پرسند: آن دو خصلت كدام است؟ مى گويند: ما در خلوت و تنهايىِ خود، از معصيت خدا شرم مى كرديم، و به همان اندكْ روزى اى كه قسمت ما شده بود، خشنود بوديم. پس فرشتگان مى گويند: اين مقام، حقّ شماست.