حدیث دربارهراستگو

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أيُّها النّاسُ، إنّ الرائدَ لا يَكذِبُ أهلَهُ، ولَو كُنتُ كاذِبا لَما كَذَبتُكُم، واللّهِ الّذي لا إله إلّا هُو إنّي رَسولُ اللّهِ إلَيكُم حَقّا خاصَّةً، وإلَى النّاسِ عامَّةً. واللّهِ لَتَموتونَ كما تَنامونَ، ولَتُبعَثونَ كما تَستَيقِظونَ، ولَتُحاسَبونَ كما تَعمَلونَ، ولتُجزَونَ بالإحسانِ إحسانا وبالسُّوءِ سُوءا، وإنّها الجَنَّةُ أبَدا والنّارُ أبَدا. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى مردم! بلدِ راه، به كسان خود دروغ نمى گويد و من، اگر هم دروغگو بودم، [دستِ كم] به شما دروغ نمى گفتم. به خداوندى كه هيچ خدايى جز او نيست، من فرستاده به حقّ خدا به سوى شما خصوصا و به سوى همه مردم عموما هستم. به خدا سوگند، همان گونه كه مى خوابيد، مى ميريد و همان گونه كه بيدار مى شويد، برانگيخته خواهيد شد و مطابق كردارتان، حسابرسى خواهيد شد و در برابر نيكى، پاداش نيك خواهيد يافت و در برابر بدى، كيفر بد خواهيد چشيد. بهشتِ جاويدان در كار است و دوزخِ هميشگى.

۱.المناقب لابن شهر آشوب: ج 1 ص 49 عن قتادة، بحار الأنوار: ج 18 ص 197 ح 30.

کلیدواژه‌ها تبلیغ واجبات تبلیغ کننده راستی حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

الطبقات الكبرىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: چون آيه «و خويشان نزديكت را هشدار بده» نازل شد، پيامبر خدا، بالاى كوه صفا رفت و بانگ زد: «اى قريشيان!». قريش گفتند: اين، محمّد است كه از فراز صفا فرياد مى زند. پس، همگى جمع شدند و آن جا رفتند و گفتند: چه شده است، اى محمّد؟ فرمود: «اگر من به شما بگويم كه در پشت اين كوه، گروهى سواره هستند، حرف مرا باور مى كنيد؟». گفتند: آرى. تو در ميان ما متّهم و بدنام نيستى و هرگز دروغى از تو نشنيده ايم. فرمود: «اينك، من شما را از عذابى سخت، بيم مى دهم. اى فرزندان عبد المطّلب! اى فرزندان عبد مناف! اى فرزندان زهره!» و به همين ترتيب، همه خاندان ها و تيره هاى قريش را نام برد [و ادامه داد:]«خداوند به من فرمان داده است كه به خويشانِ نزديكم اعلام خطر كنم و من نمى توانم هيچ گونه سودى در دنيا و بهره اى در آخرت براى شما تضمين كنم، مگر اين كه بگوييد: لا إله إلّا اللّه [و ايمان بياوريد]». در اين هنگام، ابو لهب گفت: هلاكت باد تو را! براى همين، ما را جمع كردى؟! در اين هنگام، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ سوره «تَبَّتْ يَدَآ أَبِى لَهَبٍ وَ تَبَّ» . را نازل كرد.

المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از ابن جرير طبرى ـ: هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله دعوت خود را به قبايل عرضه مى كرد، نزد بنى كِلاب آمد. آنها گفتند: ما به اين شرط، با تو بيعت مى كنيم كه بعد از تو، كار (خلافت) به ما منتقل شود. [پيامبر صلى الله عليه و آله] فرمود: «كار، دست خدا است. اگر او خواست، به شما خواهد رسيد و اگر نخواست، به ديگرى واگذار خواهد شد». بنى كلاب رفتند و بيعت نكردند و گفتند: ما در راه تو، شمشير نمى زنيم كه بعدا ديگران را بر ما حكومت دهى!

المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از ماوردى در أعلام النبوّة ـ: عامر بن طفيل، همان كسى كه خواست پيامبر صلى الله عليه و آله را غافلگيرانه بكشد، به ايشان گفت: اى محمّد! اگر مسلمان شوم، چه به من مى رسد؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «در سود و زيان اسلام، شريك خواهى بود». گفت: مرا حاكم بعد از خودت قرار مى دهى؟ فرمود: «اين سِمَت، نه از آنِ تو خواهد بود و نه از آنِ قوم و قبيله تو؛ امّا دهنه هاى اسب ها (فرماندهى سواران) را به تو مى سپارم تا در راه خدا بجنگى».

الطبقات الكبرىـ به نقل از عبد اللّه بن سلّام ـ: هنگامى كه پيامبر خدا به مدينه آمد، مردم براى ديدن ايشان مى شتافتند و كسى مى گفت: پيامبر خدا وارد شد. من هم با مردم رفتم تا ايشان را ببينم. وقتى چهره پيامبر خدا را ديدم، متوجّه شدم كه چهره او، چهره يك فرد دروغگو نيست. نخستين سخنى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيدم، اين بود كه مى فرمود: «اى مردم! به يكديگر سلام كنيد و مردم را اطعام بدهيد و صله رحم به جا آوريد و شب هنگام كه مردم خفته اند، نماز بگزاريد تا به سلامت، وارد بهشت شويد».