حدیث دربارهشب زنده دارى

امام صادق عليه السلام:روزى پيامبر خدا نماز صبح را با مردم خواند. بعد از نماز، چشمش به جوانى در مسجد افتاد كه چرت مى زد و سرش پايين مى افتاد، رنگى زرد و بدنى نحيف و چشمانى گود افتاده داشت. پيامبر خدا به او فرمود: «فلانى! حالت چه طور است؟». گفت: اى پيامبر خدا! من به يقين رسيده ام. پيامبر خدا از گفته او تعجّب كرد و فرمود: «هر يقينى را حقيقتى است. حقيقت يقين تو چيست؟». گفت: اى پيامبر خدا! يقين من به راستى اندوه به جانم افكنده و شبم را به شب زنده دارى (و عبادت) و روزهاى گرمم را به تشنگى كشيدن (و روزه دارى) كشانده است و جانِ من به دنيا و آنچه در آن است، بى رغبت شده، تا آنجا كه گويى عرش پروردگارم را مى بينم كه براى رسيدگى به حساب، بر پا شده و مردم براى حساب، گرد آمده اند و من نيز در ميان آنها هستم. پيامبر خدا به ياران خود فرمود: «اين، بنده اى است كه خداوند، دلش را به نور ايمان روشن ساخته است». سپس به او فرمود: «بر اين حال خود، پايدار باش». جوان گفت: اى پيامبر خدا! دعا كن خداوند شهادت در ركاب تو را روزى من فرمايد. پيامبر خدا براى او دعا كرد. مدّتى نگذشت كه در جنگى همراه پيامبر خدا بيرون رفت وبعد از نه نفر به شهادت رسيد و دهمين شهيد بود.