حدیث دربارهحكمت هاى جامع

الدعاء، طبرانىـ به نقل از حسن ـ: لقمان به پسرش گفت: «پسرم! اگر ماندگارى را مى خواهى ـ هر چند ماندگارى اى وجود ندارد ـ ترس از خداوند عز و جل را سرپوش و زيرانداز خود قرار بده تا شايد نجات يابى؛ هر چند من تو را نجات يافته نمى بينم. پسرم! دنيا دريايى عميق است كه مردمان بسيارى در آن غرق شده اند. پس بايد كشتىِ تو در آن، تقواى الهى باشد و مسافران آن ايمان به خدا، بادبان آن توكّل بر خدا، و پاروهاى آن ذكر «سبحان اللّه» و «لا اله الاّ اللّه» باشد تا شايد نجات يابى؛ هر چند من تو را نجات يافته نمى بينم. پسرم! اگر رستاخيز را باور ندارى، هر گاه خوابيدى، بيدار نشو؛ پس همان طور كه بيدار مى شوى، همان گونه هم بر انگيخته خواهى شد. پسرم! هر گاه به انجام دادن كارى همّت مى گمارى، هنگام تصميم گرفتن، و هر گاه چيزى را قسمت مى كنى، هنگام دست دراز كردن، و هر گاه درباره چيزى حكم مى كنى، هنگام زبان گشودنت، خدا را ياد كن».