حدیث دربارهادب معاشرت با مردم
بياض تاج الدين:قالَ لُقمانُ: إذا أَصحَبتَ إنسانا فَانظُر إلى عَقلِهِ أكثَرَ مِمّا تَنظُرُ إلى ذَنبِهِ؛ فَإِنَّ ذَنبَهُ لَكَ ۱ وعَقلَهُ لَهُ ولَكَ.
العاقِلُ مَن يَستَدِلُّ بِأَسرارِ الوُجوهِ عَلى أسرارِ القُلوبِ، العاقِلُ ما يَرى بِأَوَّلِ رَأيِهِ آخِرَ الاُمورِ، ويَهتِكُ عَن مُبهَماتِها ظُلَمَ السُّتورِ.
العَقلُ يَستَنبِطُ دَفائِنَ القُلوبِ، ويَستَخرِجُ وَدائِعَ الغُيوبِ. ۲
بياض تاج الدين:لقمان عليه السلام گفت: «هر گاه به انسانى برخوردى، دقّتت در خِردش بيشتر از گناهش باشد؛ چرا كه گناه او براى خودش است؛ ولى خِردش، هم براى اوست و هم براى تو.
خردمند، كسى است كه با رازِ چهره ها، بر راز دل ها استدلال كند، و با نظر نخستش، پايان كارها را ببيند و از مبهم هاى آنها، پرده هاى تاريكى را بزدايد.
خرد، گنج هاى دل ها را بيرون مى آورد و امانت هاى غيب ها را استخراج مى كند».