شناخت مردم

الطبقات الكبرىـ به نقل از جُعيد هَمْدان ـ: نزد امام حسين عليه السلام رفتم و سَكينه دخترش را بر سينه اش ديدم. امام عليه السلام مادرِ سكينه را صدا زد و فرمود: «اى بانوى كَلبى! ۵ دخترت را از من بگير». آن گاه از من چيزهايى پرسيد و فرمود: «به من از وضعيت جوانان عرب و يا از همه آنها خبر ده». گفتم: آنها اهل جُلّه بازى كردن ۶ و دور هم نشستن هستند. فرمود: «از غير عرب ها بگو». گفتم: يا رباخوارند يا حريص بر دنيا. فرمود: «إنّا للّه وانّا اليه راجعون! به خدا سوگند، اينها دو گروهى اند كه مى گفتيم خداى ـ تبارك وتعالى ـ دينش را با آنها يارى مى دهد. اى جُعَيدِ هَمْدان! مردم، چهار دسته اند: برخى اخلاق دارند و بهره اى [از دين و آخرت] ندارند؛ برخى اين بهره را دارند و اخلاق خوشى ندارند؛ و برخى هر دو

تحف العقول:امام حسين عليه السلام فرمود: «برادران، چهار دسته اند: برادرى براى تو و خودش، برادرى براى تو، برادرى عليه تو، و برادرى نه براى تو و نه براى خودش». معناى اين سخن را از ايشان پرسيدند. فرمود: «برادرى كه براى تو و براى خود است، همان برادرى است كه خواهان دوام برادرى است و با آن، نابودىِ برادرى را نمى جويد. اين براى تو و خويش است؛ چون اگر اين برادرى كامل شود، زندگى هر دو، آسوده خواهد بود و اگر از ميان برود [و يا سست گردد]، خوشى هر دو از ميان مى رود. برادرى كه براى توست، همان برادرى است كه خويشتن را از بند طمع، رهانده و به رغبت گراييده و چون در برادرى رغبت ورزد، به دنيا طمع نكند و اين، به تمام و كمالْ براى توست. برادرى كه عليه توست، همان برادرى است كه پيشامدهاى روزگار را بر تو