حدیث دربارهپيمان فضل ها

تاريخ دمشقـ به نقل از مُصعَب ـ: حسين عليه السلام از نزد معاويه خشمگينانه بيرون آمد و [عبد اللّه] بن زبير را ديد و به او خبر داد كه معاويه، حقّى را از او به ستم گرفته است. پس به ابن زبير فرمود: «او را در يكى از اين سه كار، مخيّر مى كنم ـ راه چهارم هم صَيلَم است ـ: تو يا ابن عمر را داورِ ميان من و خود كند، يا به حقّم اقرار كند و سپس آن را از من بطلبد تا به او ببخشم و يا آن را از من بخرد، و اگر چنين نكند، سوگند به آن كه جانم در دست اوست، به پيمان فضل ها فرا مى خوانم». ابن زبير گفت: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، اگر به آن ندا دهى و من نشسته باشم، برمى خيزم و اگر ايستاده باشم، به راه مى افتم و اگر در راه باشم، شتاب مى ورزم تا آن كه جانم با جان تو فدا شود و يا با تو انصاف ورزد. سپس، ابن زبير به نزد معاويه رفت و گفت: حسين، مرا ديده و سه راه به من پيشنهاد كرده است و راه چهارم، «صَيلَم» است. معاويه گفت: ما نيازى به «صَيلَم» نداريم. تو او را در حال خشم ديده اى، سه راه ديگر را بگو. ابن زبير گفت: من يا ابن عمر را داور ميان خود و حسين، قرار ده. معاويه گفت: تو يا ابن عمر و يا حتّى هر دو را ميان خود و او [داور] قرار دادم. ابن زبير گفت: آيا به حقّش اقرار مى كنى؟ معاويه گفت: به حقّش اقرار مى كنم و آن را از او مى طلبم. ابن زبير گفت: آيا آن را از او مى خرى؟ معاويه گفت: آن را از او مى خرم. چون ابن زبير به [راه حلّ] چهارم رسيد، همان سخنى را كه به حسين عليه السلام گفته بود، به معاويه گفت: اگر مرا به پيمان فضل ها فرا بخواند، اجابتش مى كنم. معاويه گفت: نيازى به آن نيست. [ابن] زبير مانند اين ماجرا را ميان حسن عليه السلام و معاويه نيز نقل كرده است؛ امّا اين، صحيح تر است.