حدیث دربارهتأثير مصيبت و بيمارى در پاك شدن گناهان

طبّ الأئمّة عليهم السلامـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام از سلمان فارسى عيادت كرد و به او فرمود: «اى ابو عبد اللّه! با بيمارى ات، چه كردى؟». سلمان گفت: اى امير مؤمنان! خدا را فراوان مى ستايم و فراوانىِ بيمارى را به تو شِكوه مى برم. امام عليه السلام فرمود: «اى ابو عبد اللّه! ناراحتى مكن. هيچ يك از پيروان ما نيست كه دردى به او برسد، جز به سبب گناهى كه پيش تر از او سر زده است و اين هم، مايه پاك شدن اوست». سلمان گفت: اگر اين گونه است كه مى گويى ـ كه چنين است ـ، پس ما پاداشى از اين بيمارى ها جز همان پاك شدن نداريم! على عليه السلام فرمود: «اى سلمان! شما با صبر بر آن، و نيز با گريه و زارى و دعا به پيشگاه خداى والا نام، پاداش مى بريد. با اين دو (صبر و تضرّع) برايتان پاداش نوشته مى شود و درجات شما بالا برده مى شود؛ امّا خودِ درد، فقط موجب طهارت و پاكى [از گناه] است». سلمان، ميان دو چشم على عليه السلام را بوسيد و گريست و گفت: اى امير مؤمنان! اگر تو نبودى، چه كسى اين چيزها را برايمان مشخّص مى كرد؟