جلب رضايت مردم با نارضايى آفريدگار

الأمالى، صدوقـ به نقل از يحيى بن ابى القاسم، از امام صادق، از امام باقر، از امام زين العابدين عليهم السلام ـ: مردى به امام حسين عليه السلام نوشت: سَرور من! مرا از خير دنيا و آخرت، آگاه كن. امام عليه السلام به او نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. امّا بعد، هر كس رضايت خدا را بجويد، هر چند مردم را خوش نيايد، خداوند، امور مردم را [كه از ناحيه آنان، او را تهديد مى كنند] كفايت مى كند و هر كس رضايت مردم را با ناراضى كردن خدا بطلبد، خدا او را به مردم وا مى گذارد. والسلام!».

الفتوحـ پس از بيان نامه عبيد اللّه بن زياد به امام حسين عليه السلام كه از ايشان خواسته بود به حكم او و يزيد، گردن نهد ـ: چون نامه آمد، امام حسين عليه السلام آن را خواند و به كنار افكند و سپس فرمود: «قومى كه رضايت خود را بر رضايت آفريدگار، مقدّم بدارند، رستگار نمى شوند».