حدیث دربارهرؤياى امام ، قبل از روز عاشورا

تاريخ الطبري:إنَّ عُمَرَ بنَ سَعدٍ نادى: يا خَيلَ اللّهِ اركَبي وأبشِري. فَرَكِبَ فِي النّاسِ، ثُمَّ زَحَفَ نَحوَهُم بَعدَ صَلاةِ العَصرِ، وحُسَينٌ عليه السلام جالِسٌ أمامَ بَيتِهِ مُحتَبِيا ۱ بِسَيفِهِ، إذ خَفَقَ بِرَأسِهِ عَلى رُكبَتَيهِ، وسَمِعَت اُختُهُ زَينَبُ الصَّيحَةَ، فَدَنَت مِن أخيها فَقالَت: يا أخي، أما تَسمَعُ الأَصواتَ قَدِ اقتَرَبَت؟! قالَ: فَرَفَعَ الحُسَينُ عليه السلام رَأسَهُ، فَقالَ: إنّي رَأَيتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله فِي المَنامِ، فَقالَ لي: إنَّكَ تَروحُ إلَينا. قالَ: فَلَطَمَت اُختُهُ وَجهَها، وقالَت: يا وَيلَتا. فَقالَ: لَيسَ لَكِ الوَيلُ يا اُخَيَّةُ، اسكُني رَحِمَكِ الرَّحمنُ. ۲

تاريخ الطبرى:عمر بن سعد، بانگ سر داد: اى سواران خدا! سوار شويد. بشارتتان باد! خود نيز با آنان، سوار شد و پس از نماز عصر، به سوى آنان (سپاه امام حسين عليه السلام) تاخت. امام حسين عليه السلام جلو خيمه اش چمباتمه زده و [انحناى]شمشيرش را به دور پاهايش حلقه كرده بود كه خوابش بُرد و سرش بر زانو، خم شد. در اين هنگام، شيون خواهرش زينب عليهاالسلام را شنيد كه به برادرش نزديك شد و گفت: برادرم! آيا صداها را نمى شنوى كه نزديك شده اند؟ حسين عليه السلام سرش را بلند كرد و فرمود: «پيامبر خدا را در خواب ديدم كه به من فرمود: تو به سوى ما مى آيى». پس خواهرش بر صورت خود زد و گفت: واى بر ما! امام عليه السلام فرمود: «خواهر عزيزم! واى بر شما نيست. آرام باش، خداى رحمان، تو را رحمت كند!

۱.الاحتباءُ: هو ضمّ الساقين إلى البطن بالثوب أو اليدين (مجمع البحرين: ج 1 ص 356 «حبا»).

۲.تاريخ الطبري: ج 5 ص 416، الكامل في التاريخ: ج 2 ص 558، الفتوح: ج 5 ص 97، مقتل الحسين للخوارزمي: ج 1 ص 249 كلّها نحوه؛ الإرشاد: ج 2 ص 89، روضة الواعظين: ص 202، إعلام الورى: ج 1 ص 454، بحار الأنوار: ج 44 ص 391.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی و سیاسی رویاهایی درباره آینده اهل بیت و دشمنانشان رویاهای امام حسین رویای امام قبل از روز عاشورا

احادیث دیگر این موضوع

الفتوح:آن گاه، جارچىِ لشكر عمر بن سعد فرياد برآورد: اى سپاه خدا! سوار شويد. پس لشكريان سوار شدند و به سوى اردوگاه امام حسين عليه السلام حركت كردند. امام حسين عليه السلام در آن هنگام، [چمباتمه] نشسته بود و سرش را بر زانوانش نهاده [و خواب]بود كه شيون خواهرش زينب ـ كه خدايش از او خشنود باد ـ را شنيد كه به او نزديك شد و تكانش داد و گفت: اى برادر من! آيا صداها را نمى شنوى كه به ما نزديك شده اند؟! امام حسين عليه السلام سرش را بالا آورد و فرمود: «اى خواهر! جدّم، پدرم على، مادرم فاطمه و برادرم حسن عليهم السلام را در خواب ديدم كه مى گفتند: اى حسين! تو به زودى به سوى ما مى آيى. اى خواهر! به خدا سوگند، بى ترديد، اين امر نزديك شده است».

الفتوح:در وقت سحر، امام حسين عليه السلام سرش [از خواب،]سنگين شد و يك باره پريد و فرمود: «آيا مى دانيد هم اكنون، چه خواب ديدم؟». گفتند: چه ديدى، اى فرزند دختر پيامبر خدا؟ فرمود: «سگ هايى را ديدم كه بر من، سخت گرفته اند و ميانشان سگ پيسه اى بود كه از بقيه بر من، سخت تر مى گرفت. گمان مى بَرَم كسى كه كُشتن مرا به عهده مى گيرد، مرد پيسه اى از اين قوم باشد كه دچار [بيمارى]پيسى است. سپس، جدّم پيامبر خدا را با گروهى از يارانش ديدم كه به من مى فرمايد: پسر عزيزم! تو شهيدِ خاندان محمّدى و آسمانيان و ملكوتيان، به تو بشارت يافته اند. افطارِ امشبت را نزد من خواهى بود. بشتاب و تأخير مكن كه اين، اجلِ فرود آمده از آسمان، به قصد توست تا خونت را در شيشه اى سبز بگيرد. اين است آنچه ديدم و بى ترديد، امر نزديك شده و گاهِ كوچ از اين دنيا در رسيده است».

مثير الأحزان:مردى آمد. و گفت: حسين كجاست؟ فرمود: «من اين جايم». مرد گفت: بشارتِ آتش ده. فرمود: «بشارت به پروردگارى مهربان و شفيعى صاحبْ فرمان دارم. تو كيستى؟». گفت: من، شمر بن ذى الجوشن هستم. امام حسين عليه السلام فرمود: «اللّه اكبر! پيامبر خدا فرمود: سگى سياه و سفيد را ديدم كه به خونِ اهل بيتم زبان مى زند». و نيز فرمود: «سگ هايى را ديدم كه مرا گاز مى گيرند و سگ پيسه اى در ميان آنها به چشم مى آمد كه از بقيّه بر من، سختگيرتر بود و آن، تويى»، و شمر، دچار پيسى بود.