حدیث دربارهپدر نُه امام

كفاية الأثر بإسناده عن الحسين عليه السلام:قالَت لي اُمّي فاطِمَةُ عليهاالسلام: لَمّا وَلَدتُكَ دَخَلَ إلَيَّ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله، فَناوَلتُكَ إيّاهُ في خِرقَةٍ صَفراءَ، فَرَمى بِها وأخَذَ خِرقَةً بَيضاءَ لَفَّكَ فيها، وأذَّنَ في اُذُنِكَ الأَيمَنِ وأقامَ في اُذُنِكَ الأَيسَرِ. ثُمَّ قالَ: يا فاطِمَةُ، خُذيهِ فَإِنَّهُ أبُو الأَئِمَّةِ، تِسعَةٌ مِن وُلدِهِ أئِمَّةٌ أبرارٌ وَالتّاسِعُ مَهدِيُّهُم. ۱

كفاية الأثرـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: مادرم فاطمه عليهاالسلام به من فرمود: «چون تو را به دنيا آوردم، پيامبر خدا بر من درآمد و من، تو را در پارچه اى زرد به ايشان دادم. پارچه را كنار انداخت و پارچه اى سفيد گرفت و تو را در آن پيچيد و در گوش راستت، اذان و در گوش چپت، اقامه گفت. سپس فرمود: «اى فاطمه! او را بگير كه پدرِ امامان است، نُه تن از فرزندانش، امامانى نيك اند و نُهمين آنان، مهدىِ آنهاست».

۱.كفاية الأثر: ص 197 عن يونس بن ظبيان عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 36 ص 352 ح 222.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی و سیاسی امامت اهل بیت پدر نه امام

احادیث دیگر این موضوع

كفاية الأثرـ به نقل از عبيد اللّه بن عبد اللّه بن عُتبه ـ: نزد امام حسين عليه السلام بودم كه فرزندش على اصغر (امام زين العابدين عليه السلام) وارد شد. امام حسين عليه السلام او را صدا زد و سخت در آغوشش گرفت و ميان پيشانى او را بوسيد و سپس فرمود: «پدرم فدايت! چه قدر بويت خوش و خويَت زيباست!». از اين ماجرا، چيزى به دلم افتاد و گفت: پدر و مادرم فدايت، اى فرزند پيامبر خدا! پناه بر خدا، اگر حادثه اى براى شما اتّفاق بيفتد، به سوى كه برويم؟ فرمود: «به سوى اين فرزندم، على، كه امام است و پدرِ امامان».

كمال الدينـ به سندش، از امام حسين، از امام على عليهماالسلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «اى على! تو و امامان از نسل تو، پس از من، حجّت هاى خدا بر خلق او هستند و نشانه هاى هدايت در ميان مردمان. هر كس يك تن از آنان را انكار كند، مرا انكار كرده است و هر كس يكى از شما را نافرمانى كند، مرا نافرمانى كرده است و هر كس به يك نفر از شما جفا كند، به من جفا كرده است و هر كس به شما بپيوندد، به من پيوسته است و هر كس از شما اطاعت كند، از من اطاعت كرده است و هر كس با شما دوستى كند، با من دوستى كرده است و هر كس با شما دشمنى ورزد، با من دشمنى ورزيده است؛ زيرا شما از گِل من آفريده شده ايد و من از شمايم».

كفاية الأثرـ به نقل از ابوخالد كابلى، از امام زين العابدين، از امام حسين عليهماالسلامـ: بر پيامبر خدا درآمدم و چون متفكّر و غمگين و اندوهگين بود، پرسيدم: اى پيامبر خدا! چه شده است كه تو را انديشناك مى بينم؟ فرمود: «اى پسر عزيزم! روح الأمين، نزد من آمد و گفت: اى پيامبر خدا! [خداى]والاى برتر، به تو سلام مى رساند و مى فرمايد: تو پيامبرى ات را تمام كردى و روزگارت را به پايان بردى. پس اسم اكبر [خدا] و ميراث علمى و آثار علم نبوّت را نزد على بن ابى طالب بگذار كه من، زمين را رها نمى كنم، جز آن كه در آن، عالمى باشد كه طاعت و ولايت من، با او شناخته شود كه من، آگاهى از غيب را از نسل تو نمى گُسلم، همان گونه كه از نسل ديگر پيامبرانِ ميان تو و آدم عليه السلام نگسستم». گفتم: اى پيامبر خدا! پس از تو چه كسى اختياردار اين كار است؟ فرمود: «پدرت على بن ابى طالب، برادر و جانشين من است و پس از على، حسن، فرمان رواست و سپس، تو و نُه فرزندت، دوازه امامى هستيد كه ولايت را در اختيار داريد. سپس، قائم ما قيام مى كند و دنيا را از انصاف و عدل، آكَنده مى سازد؛ همان گونه كه از ظلم و ستم، پُر شده است و سينه گروهى را كه مؤمن و پيرو او هستند، شفا مى دهد».

كفاية الأثرـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا، در بشارت هايى كه به من داد، مى فرمود: «اى حسين! تو سَرور، فرزندِ سَرور و پدر سَرورانى. نُه تن از فرزندانت، امامان امين اند. نهمينِ آنان، قائِم آنان است. تو امام، پسر امام و پدرِ امامانى. نُه تن از پشتِ تو، امامان و نيكان هستند و نهمين، مهدىِ آنان است كه زمين را از عدل و داد، آكَنده مى سازد و در آخر زمان، قيام مى كند، همان گونه كه من در اوّل زمان، قيام كردم».

كفاية الأثرـ به نقل از زيد بن على، از امام سجّاد از پدرش امام حسين عليهماالسلامـ: پيامبر خدا فرمود: «اى حسين! تو امام، برادرِ امام و پسرِ امام هستى. نُه تن از فرزندانت، امين و معصوم اند و نهمينِ آنان، مهدىِ آنهاست. خوشا به حال كسى كه آنان را دوست بدارد و بدا به حال كسى كه ايشان را دشمن بدارد!».