حضور همه ساله امام زمان عليه السلام در حج

ابو محمد، حسن بن وجناء:پس از عمره چهارمين حج ـ از پنجاه و چهار حجى كه بجا آوردم ـ، زير ناودان در حال سجده و مشغول تضرّع و ناليدن در دعا بودم كه كسى مرا تكان داد و به من گفت: اى حسن بن وجناء، برخيز! من لرزيدم. سپس ايستادم، زنى لاغر و زرد چهره ديدم، به نظرم چهل ساله و بيشتر مى آمد. جلوتر راه مى رفت و من چيزى از او نمى پرسيدم. تا اينكه به خانه حضرت خديجه عليهاالسلام در آمد. در آن جا اتاقى بود كه درش وسط ديوار قرار داشت، با پله هايى چوبى كه از آن بالا مى رفتند. آن زن بالا رفت. صدايى به گوشم آمد كه: «حسن! بيا بالا». بالا رفتم و دم در ايستادم. حضرت صاحب الزمان عليه السلام به من فرمود: اى حسن! خيال كردى از چشم من پنهانى؟ به خدا قسم، هيچ وقتى از حجِ تو نبود، مگر اينكه همراه تو بودم». و شروع

محمد بن احمد انصارى:(در مكّه) كنار مستجار بودم. گروهى حدود سى نفر مرد نيزبودند وجز محمد بن قاسم علوى هيچ يك از آنان مخلص (شيعه) نبودند. در حالى كه ما در اين شرايط در روز ششم ذى حجه سال 293 بوديم، جوانى از طواف بيرون آمد كه دو جامه احرام بر تن داشت و كفشهايش در دستش بود. چون او را ديديم، از هيبت او همه ما بدون استثنا برخاستيم. او بر ما سلام كرد و ميان ما نشست و ما پيرامون او بوديم. سپس به راست و چپ نگاه كرد و گفت: آيا مى دانيد امام صادق عليه السلام در دعاى الحاح چه مى گفت؟ (گفتيم: چه مى گفت؟) گفت: مى گفت: «پروردگارا، تو را به نامى مى خوانم كه آسمان و زمين به سبب آن نام برپاست و به وسيله آن ميان حق و باطل جدا مى كنى و با آن پراكنده ها را گِرد مى آورى و گرد آمده ها را مى پراكنى و به آن عدد