ادب حضور

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: آيا دعاى روز عرفه را به تو بياموزم، كه دعاى پيامبران پيش از من است؟ فرمود: مى گويى: «جز خداى يكتاى بى شريك، معبودى نيست. سلطنت و ستايش از آن اوست. زنده مى كند و مى ميراند و او زنده اى است كه نمى ميرد. خير در دست اوست و او بر هرچيز تواناست. خدايا! حمد براى توست، آنگونه كه خود مى ستايى و بهتر از آنچه ما مى گوييم و بالاتر از آنچه گويندگان مى گويند. خدايا! نماز وعبادتم، زندگى و مرگم و بيزارى جستنم براى توست، توان و نيرويم از توست. خدايا! از فقر و وسوسه هاى درون و پراكندگى كار و عذاب قبر، به تو پناه مى برم. خدايا بهترين نسيم ها را از تو مى طلبم و از شرّ آنچه طوفانها مى آورد، به تو پناه مى برم و از تو خير شب و روز را مى خواهم. خدايا! در

امام صادق عليه السلام:نماز را زود مى خوانى و بين دو نماز جمع مى كنى، تا دلت براى دعا فارغ و آسوده باشد؛ چرا كه آن روز، روز دعا و خواستن است. با آرامش و وقار، به موقف مى آيى، خدا را ستايش و تمجيد كن و «لا اله الاّ اللّه» بگو و لبّيك و ثنايش گو و صد بار اللّه اكبر، الحمد للّه و سبحان اللّه بگو، صد بار قل هو اللّه بخوان و هرچه مى خواهى دعا بخوان و بكوش، كه آن روز، روز نيايش و دعاست و از شيطان رانده شده به خداوند پناه ببر؛ زيرا محبوبترين جا نزد شيطان براى غافل ساختن تو، همان مكان است. از اينكه مشغول تماشاى مردم شوى بپرهيز، به خودت بپرداز و از خواسته هايت اين باشد: «بارالها! من بنده توام، مرا از بى بهره ترين مهمانانت قرار مده و بر آمدنم به سوى تو از راهى دراز، رحم كن». و نيز در گفته هايت اين