حدیث دربارهفضيلت اقامت در مدينه
مُرازِم:دَخَلتُ أنَا وعَمّارٌ وجَماعَةٌ عَلى أبي عَبدِاللّهِ عليه السلام بِالمَدينَةِ فَقالَ: ما مُقامُكُم؟ فَقالَ عَمّارٌ: قَد سَرَّحنا ظَهرَنا ۱ وأمَرنا أن نُؤتى بِهِ إلى خَمسَةَ عَشَرَ يَومًا. فَقالَ: أصَبتُمُ المُقامَ في بَلَدِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله والصَّلاةَ في مَسجِدِهِ، واعمَلوا لاِخِرَتِكُم وأكثِروا لِأَنفُسِكُم. إنَّ الرَّجُلَ قَد يَكونُ كَيِّسًا فِي الدُّنيا فَيُقالُ: ما أكيَسَ فُلانًا! وإنَّمَا الكَيِّسُ كَيِّسُ الآخِرَةِ ۲.
مرازم:من و عمار و گروهى، در مدينه خدمت امام صادق عليه السلام رسيديم. حضرت پرسيد: اقامت شما چه مقدار است؟ عمّار گفت: مركبِ سوارى خود را رها كرديم و دستور داديم پانزده روز ديگر سراغ ما بيايند. فرمود: به اقامت در شهر پيامبر خدا و نماز در مسجد او نائل شده ايد. براى آخرتتان كار كنيد، براى خودتان بيشتر كار كنيد. گاهى كسى در دنيا زرنگ است و گفته مى شود: فلانى چه قدر زرنگ است! همانا زرنگ، زرنگِ آخرت است!