حدیث دربارهپاداش وقوف در عرفات

سَعيدُ بنُ يَسار:قالَ لي أبو عَبدِاللّهِ عليه السلام ـ عَشِيَّةً مِنَ العَشِيّاتِ ونَحنُ بِمِنى وهُوَ يَحُثُّني عَلَى الحَجِّ ويُرَغِّبُني فيهِ ـ: يا سَعيدُ، أيُّما عَبدٍ رَزَقَهُ اللّهُ رِزقًا مِن رِزقِهِ فَأَخَذَ ذلِكَ الرِّزقَ فَأَنفَقَهُ عَلى نَفسِهِ وعَلى عِيالِهِ، ثُمَّ أخرَجَهُم قَد ضَحّاهُم بِالشَّمسِ حَتّى يَقدَمَ بِهِم عَشِيَّةَ عَرَفَةَ إلَى المَوقِفِ فَيَقيلَ، ألَم تَرَ فُرَجًا تَكونُ هُناكَ فيها خَلَلٌ ولَيسَ فيها أحَدٌ؟ فَقُلتُ: بَلى جُعِلتُ فِداكَ، فَقالَ: يَجيءُ بِهِم قَد ضَحّاهُم حَتّى يَشعَبَ بِهِم تِلكَ الفُرَجَ، فَيَقولُ اللّهُ تَبارَكَ وتَعالى لا شَريكَ لَهُ: عَبدي رَزَقتُهُ مِن رِزقي فَأَخَذَ ذلِكَ الرِّزقَ فَأَنفَقَهُ فَضَحّى بِهِ نَفسَهُ وعِيالَهُ، ثُمَّ جاءَ بِهِم حَتّى شَعَبَ بِهِم هذِهِ الفُرجَةَ التِماسَ مَغفِرَتي، أغفِرُ لَهُ ذَنبَهُ، وأكفيهِ ما أهَمَّهُ، وأرزُقُهُ. [قالَ سَعيدٌ]: مَعَ أشياءَ قالَها نَحوًا مِن عَشَرَةٍ ۱.

سعيد بن يسار:امام صادق عليه السلام در يكى از غروبها كه در منى بوديم، در حالى كه مرا به حج، تشويق وترغيب مى كرد، فرمود: «اى سعيد! هربنده اى كه خداوند به او روزى داده باشد و او از آن روزى برداشته و خرج خود و خانواده اش كند، سپس آنان را به حج بيرون آورد ودر برابر تابش خورشيد قرار دهد، تا آن كه غروب عرفه آنان را به موقف آورد و استراحت كند ـ آيا نديده اى شكافهايى را در آن جا كه در آن ها كسى نيست؟ گفتم: چرا ديده ام، فدايت شوم. ـ فرمود: خانواده خود را مى آورد و با آن ها، اين رخنه ها و شكاف هاى كوه را پر مى كند، خداى متعال و بى شريك فرمايد: به بنده ام از روزى خويش دادم، آن روزى را برداشته و خرج خود و خانواده اش كرد. آنگاه آنان را بيرون آورد، آنان را آورد تا با آن ها اين جاهاى خالى را پر كند، در پى آمرزش من. گناهش را مى آمرزم و آنچه فكرش را مشغول ساخته، بر عهده مى گيرم و روزيش مى دهم». سعيد مى گويد: چيزهاى ديگرى هم فرمود، نزديك ده چيز.

۱.الكافي: 4 / 263 / 44.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +8 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

انس بن مالك:پيامبر صلى الله عليه و آله در عرفات وقوف كرد. نزديك بود كه خورشيد غروب كند. فرمود: اى بلال! مردم را خاموش كن تا به سخنم گوش دهند. بلال برخاست و گفت: به سخن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گوش فرا دهيد. حضرت فرمود: اى مردم! جبرئيل هم اينك نزد من آمد و از پروردگارم به من سلام رساند و گفت: خداى متعال اهل عرفات و اهل مشعر را آمرزيد و بدهكارى هاى آنان را تضمين نمود در متن حديث تبعات آمده است. تَبِعات، كلاً حقوق مردم است، چه مالى چه غير آن.. عمر برخاسته گفت: اى رسول خدا! آيا اين ويژه ماست؟ فرمود: اين براى شما و همه كسانى، است كه پس از شما تا قيامت مى آيند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مسلمانى نيست كه غروب عرفه در موقف عرفات رو به قبله وقوف كند و صد بار بگويد: «معبودى جز خدا نيست، يكتا و بى شريك است، فرمانروايى و ستايش از آن اوست و او بر هر چيز تواناست»، سپس صدبار «قل هو اللّه احد» را بخواند، سپس صد بار بگويد: «خدايا آنگونه كه بر ابراهيم و آل ابراهيم درود فرستادى، بر محمّد صلوات فرست، همانا ستوده و شكوهمندى و بر ما نيز همراه آنان درود فرست». مگر آن كه خداى متعال فرمايد: فرشتگانم! پاداش اين بنده من چيست؟ مرا تسبيح گفت و تهليل كرد، تكبير گفت و بزرگ داشت، مرا شناخت و مرا ستود و بر پيامبر درود فرستاد. اى فرشتگان من! گواه باشيد كه من او را بخشودم و شفاعت او را درباره خودش پذيرفتم و اگر اين بنده ام از من بخواهد، شفاعت او را درباره همه اهل عرفات خواهم پذيرفت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:برخى از گناهان، جز در عرفات، بخشوده نمى شود.

امام على عليه السلام:از رسول خدا پرسيده شد چه كسى از اهل عرفات، جرمش بزرگ تراست؟ فرمود: آن كه از عرفات بر مى گردد و مى پندارد كه آمرزيده نشده است. امام صادق عليه السلام فرمود: مقصود ايشان، كسى است كه از رحمت خداوند مأيوس باشد.

امام صادق عليه السلام:حج گزار، بار سفرش و ضمانت آن بر خداست. هرگاه وارد مسجد الحرام شود، خداوند دو فرشته بر او مى گمارد كه طواف و نماز و سعى او را نگهدارند. شامگاه عرفه كه شود، بر شانه راست او مى زنند و به او مى گويند: فلانى! آنچه گذشته است، كفايت شدى، ببين درآينده چگونه خواهى بود!