حدیث دربارهپاداش وقوف در عرفات

أنَسُ بنُ مالِك:وَقَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله بِعَرَفاتٍ، وقَد كادَتِ الشَّمسُ أن تَؤوبَ، فَقالَ: يا بِلالُ، أنصِت لِيَ النّاسَ. فَقامَ بِلالٌ فَقالَ: أنصِتوا لِرَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، فَأَنصَتَ النّاسُ، فَقالَ: مَعشَرَ النّاسِ، أتاني جَبرائيلُ عليه السلام آنِفًا فَأَقرَأَني مِن رَبِّيَ السَّلامَ، وقالَ: إنَّ اللّهَ عَزَّوجَلَّ غَفَرَ لِأَهلِ عَرَفاتٍ، وأهلِ المَشعَرِ، وضَمِنَ عَنهُمُ التَّبِعاتِ. فَقامَ عُمَرُ بنُ الخَطّابِ، فَقالَ: يا رَسولَ اللّهِ، هذا لَنا خاصَّةً؟ قالَ: هذا لَكُم، ولِمَن أتى مِن بَعدِكُم إلى يَومِ القِيامَةِ ۱.

انس بن مالك:پيامبر صلى الله عليه و آله در عرفات وقوف كرد. نزديك بود كه خورشيد غروب كند. فرمود: اى بلال! مردم را خاموش كن تا به سخنم گوش دهند. بلال برخاست و گفت: به سخن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گوش فرا دهيد. حضرت فرمود: اى مردم! جبرئيل هم اينك نزد من آمد و از پروردگارم به من سلام رساند و گفت: خداى متعال اهل عرفات و اهل مشعر را آمرزيد و بدهكارى هاى آنان را تضمين نمود ۲. عمر برخاسته گفت: اى رسول خدا! آيا اين ويژه ماست؟ فرمود: اين براى شما و همه كسانى، است كه پس از شما تا قيامت مى آيند.

۱.الترغيب والترهيب: 2 / 203 / 7، الدرّ المنثور: 1 / 553 كلاهما نقلاً عن الزهد لابن المبارك؛ ثواب الأعمال: 71 / 7، وراجع الحديث 604 من باب ثواب الوقوف بالمزدلفة.

۲.در متن حديث تبعات آمده است. تَبِعات، كلاً حقوق مردم است، چه مالى چه غير آن.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +8 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ مسلمانى نيست كه غروب عرفه در موقف عرفات رو به قبله وقوف كند و صد بار بگويد: «معبودى جز خدا نيست، يكتا و بى شريك است، فرمانروايى و ستايش از آن اوست و او بر هر چيز تواناست»، سپس صدبار «قل هو اللّه احد» را بخواند، سپس صد بار بگويد: «خدايا آنگونه كه بر ابراهيم و آل ابراهيم درود فرستادى، بر محمّد صلوات فرست، همانا ستوده و شكوهمندى و بر ما نيز همراه آنان درود فرست». مگر آن كه خداى متعال فرمايد: فرشتگانم! پاداش اين بنده من چيست؟ مرا تسبيح گفت و تهليل كرد، تكبير گفت و بزرگ داشت، مرا شناخت و مرا ستود و بر پيامبر درود فرستاد. اى فرشتگان من! گواه باشيد كه من او را بخشودم و شفاعت او را درباره خودش پذيرفتم و اگر اين بنده ام از من بخواهد، شفاعت او را درباره همه اهل عرفات خواهم پذيرفت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:برخى از گناهان، جز در عرفات، بخشوده نمى شود.

امام على عليه السلام:از رسول خدا پرسيده شد چه كسى از اهل عرفات، جرمش بزرگ تراست؟ فرمود: آن كه از عرفات بر مى گردد و مى پندارد كه آمرزيده نشده است. امام صادق عليه السلام فرمود: مقصود ايشان، كسى است كه از رحمت خداوند مأيوس باشد.

امام صادق عليه السلام:حج گزار، بار سفرش و ضمانت آن بر خداست. هرگاه وارد مسجد الحرام شود، خداوند دو فرشته بر او مى گمارد كه طواف و نماز و سعى او را نگهدارند. شامگاه عرفه كه شود، بر شانه راست او مى زنند و به او مى گويند: فلانى! آنچه گذشته است، كفايت شدى، ببين درآينده چگونه خواهى بود!

سعيد بن يسار:امام صادق عليه السلام در يكى از غروبها كه در منى بوديم، در حالى كه مرا به حج، تشويق وترغيب مى كرد، فرمود: «اى سعيد! هربنده اى كه خداوند به او روزى داده باشد و او از آن روزى برداشته و خرج خود و خانواده اش كند، سپس آنان را به حج بيرون آورد ودر برابر تابش خورشيد قرار دهد، تا آن كه غروب عرفه آنان را به موقف آورد و استراحت كند ـ آيا نديده اى شكافهايى را در آن جا كه در آن ها كسى نيست؟ گفتم: چرا ديده ام، فدايت شوم. ـ فرمود: خانواده خود را مى آورد و با آن ها، اين رخنه ها و شكاف هاى كوه را پر مى كند، خداى متعال و بى شريك فرمايد: به بنده ام از روزى خويش دادم، آن روزى را برداشته و خرج خود و خانواده اش كرد. آنگاه آنان را بيرون آورد، آنان را آورد تا با آن ها اين جاهاى خالى را پر كند، در پى آمرزش من. گناهش را مى آمرزم و آنچه فكرش را مشغول ساخته، بر عهده مى گيرم و روزيش مى دهم». سعيد مى گويد: چيزهاى ديگرى هم فرمود، نزديك ده چيز.