حدیث دربارهادب حضور

عنه صلى الله عليه و آله:مَن دَعا بِهذَا الدُّعاءِ عَشِيَّةَ عَرَفَةَ ما لَم يَدعُ بِإِثمٍ أو قَطيعَةِ رَحِمٍ إلاَّ استُجيبَ لَهُ: «سُبحانَ الَّذي فِي السَّماءِ عَرشُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي الأَرضِ مَوطِئُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي البَحرِ سَبيلُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي القُبورِ قَضاؤُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي الجَنَّةِ رَحمَتُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي النّارِ سُلطانُهُ، سُبحانَ الَّذي فِي الهَواءِ رَوحُهُ، سُبحانَ الَّذي رَفَعَ السَّماءَ، سُبحانَ الَّذي وَضَعَ الأَرضَ، سُبحانَ الَّذي لا مَنجى مِنهُ إلاّ إلَيهِ» ۱.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركس شامگاه عرفه اين دعا را بخواند، تا وقتى كه دعوت به گناه يا قطع رحم نكند دعايش مستجاب است: «منزّه است خدايى، كه عرش او در آسمان است. منزّه است خدايى، كه قدمگاهش در زمين است. منزّه است، آن كه راهش در درياست. منزّه است خدايى، كه حكم و قضاى او در گورهاست. منزّه است، آن كه رحمتش در بهشت است. منزّه است، آن كه فرمان روايى اش در دوزخ است. منزّه است، آن كه روحش در هواست. منزّه است، آن كه آسمان را برافراشت. منزّه است آن كه زمين را گسترد. منزّه است، آن كه از او جز به سوى او راه نجاتى نيست».

۱.المعجم الكبير: 10 / 227 / 10554 عن ابن مسعود.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +8 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبرخدا صلى الله عليه و آله:همه جاى عرفات، موقف است، پس از دل عُرَنه نام محلّى در عرفات است (مجمع البحرين). بالاتر رويد.

امام صادق عليه السلام:همه جاى عرفات، موقف است و بهترين جا براى وقوف، دامنه كوه است.

امام صادق عليه السلام:در سمت چپ كوه وقوف كن، چرا كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در عرفات در سمت چپ كوه وقوف كرد و چون ايستاد، مردم هجوم آوردند به محل فرود آمدن شتر او و در اطراف آن وقوف مى كردند كه پيامبر ناقه را دور كرد، آنان نيز چنين كردند. پس فرمود: اى مردم! محل پاى شتر من موقف نيست، همه اين منطقه موقف است ـ و با دست به موقف اشاره فرمود ـ در مزدلفه نيز چنين كرد. پس هر جاى خالى را ديدى، با خودت ووسايلت آنجا را پركن، خداوند دوست دارد كه اين جاهاى خالى پرشود. و از رفتن به بلنديها دست بردار و از منطقه اراك وادىِ اراك نزديك مكّه در مرز عرفات است. هم بپرهيز.

امام صادق عليه السلام:وقوف در عرفات، بدون وضو شايسته نيست.

امام صادق عليه السلام:روايت شده است كه از اميرالمؤمنين عليه السلام درباره وقوف در حلّ (خارج حرم) در عرفات پرسيدند، كه چرا در حَرَم نيست؟ فرمود: زيرا كعبه، اندرون خانه است و حرم، خود خانه. چون حجاج، رو به خداى مى آورند، آنان را در آستانه در نگه مى دارد تا به درگاهش تضرّع و ناله كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: آيا دعاى روز عرفه را به تو بياموزم، كه دعاى پيامبران پيش از من است؟ فرمود: مى گويى: «جز خداى يكتاى بى شريك، معبودى نيست. سلطنت و ستايش از آن اوست. زنده مى كند و مى ميراند و او زنده اى است كه نمى ميرد. خير در دست اوست و او بر هرچيز تواناست. خدايا! حمد براى توست، آنگونه كه خود مى ستايى و بهتر از آنچه ما مى گوييم و بالاتر از آنچه گويندگان مى گويند. خدايا! نماز وعبادتم، زندگى و مرگم و بيزارى جستنم براى توست، توان و نيرويم از توست. خدايا! از فقر و وسوسه هاى درون و پراكندگى كار و عذاب قبر، به تو پناه مى برم. خدايا بهترين نسيم ها را از تو مى طلبم و از شرّ آنچه طوفانها مى آورد، به تو پناه مى برم و از تو خير شب و روز را مى خواهم. خدايا! در دل و گوش و چشمم و در گوشت و خون و استخوانها و رگهايم، در جايگاه نشستن و ايستادنم و در ورود و خروجم، نور و روشنايى قرار بده و روزى كه تو را ديدار مى كنم فروغ مرا بزرگ بدار، كه تو بر هرچيز توانايى».

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در عرفات وقوف كرد. همين كه خورشيد خواست غروب كند، قبل از غروب، چنين دعا كرد: «خدايا! از فقر، پراكندگى كار و از شرّ آنچه در شب و روز پيش آيد، به تو پناه مى برم. ظلمم را به پناه عفو تو آورده ام و بيمم را به پناه امان تو. و خواريم را پناهنده عزّت تو ساخته ام و چهره فانى ام را در پناه ذات باقى تو قرار داده ام. اى بهترين كسى كه از او مى خواهند، اى بهترين كسى كه مى بخشد، جامه رحمت و عافيتت را بر من بپوشان و شرّ همه آفريده هايت را از من بگردان».

امام صادق عليه السلام:هر گاه صبح به طرف عرفات رفتى، در حال رفتن، بگو: «خدايا! رو به تو آورده و بر تو اعتماد كرده ام و تو را طلبيده ام، از تو مى خواهم كه كوچ مرا مبارك گردانى، حاجتم را بر آورى و مرا از كسانى قرار دهى كه امروز به آن ها، بر برتر از من مباهات مى كنى». سپس لبّيك مى گويى در حالى كه رو به عرفات مى روى.