حدیث دربارهادب حضور

عنه عليه السلام:قِف في مَيسَرَةِ الجَبَلِ فَإِنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله وَقَفَ بِعَرَفَاتٍ في مَيسَرَةِ الجَبَلِ فَلَمّا وَقَفَ جَعَلَ النّاسُ يَبتَدِرونَ أخفافَ ناقَتِهِ فَيَقِفونَ إلى جانِبِهِ فَنَحّاها فَفَعَلوا مِثلَ ذلِكَ فَقالَ: أيُّهَا النّاسُ إنَّهُ لَيسَ مَوضِعَ أخفافِ ناقَتِيَ المَوقِفُ ولكِنَّ هذا كُلَّهُ مَوقِفٌ ۱ ـ وأشارَ بِيَدِهِ إلَى المَوقِفِ ـ وفَعَلَ مِثلَ ذلِكَ فِي المُزدَلِفَةِ، فَإِذا رَأَيتَ خَلَلاً فَسُدَّهُ بِنَفسِكَ وراحِلَتِكَ فَإِنَّ اللّهَ عَزَّوجَلَّ يُحِبُّ أن تُسَدَّ تِلكَ الخِلالُ وانتَقِل عَنِ الهِضابِ ۲ واتَّقِ الأَراكَ ۳ ۴.

امام صادق عليه السلام:در سمت چپ كوه وقوف كن، چرا كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در عرفات در سمت چپ كوه وقوف كرد و چون ايستاد، مردم هجوم آوردند به محل فرود آمدن شتر او و در اطراف آن وقوف مى كردند كه پيامبر ناقه را دور كرد، آنان نيز چنين كردند. پس فرمود: اى مردم! محل پاى شتر من موقف نيست، همه اين منطقه موقف است ـ و با دست به موقف اشاره فرمود ـ در مزدلفه نيز چنين كرد. پس هر جاى خالى را ديدى، با خودت ووسايلت آنجا را پركن، خداوند دوست دارد كه اين جاهاى خالى پرشود. و از رفتن به بلنديها دست بردار و از منطقه اراك ۵ هم بپرهيز.

۱.يدلّ على استحباب الوقوف في ميسرة الجبل والمراد به ميسرته بالإضافة إلى القادم من مكّة كما ذكره الأصحاب (مرآة العقول: 18 / 21).

۲.أي لا ترتفع الجبال والمشهور الكراهة، ونقل عن ابن البرّاج وابن إدريس إنّهما حرّما الوقوف على الجبل إلاّ لضرورة ومع الضرورة كالزحام وشبهه تنتفي الكراهة والتحريم إجماعًا (مرآة العقول: 18 / 121).

۳.الأراك ـ بالفتح وآخره كاف ـ: وهو وادي الأراك، قرب مكّة ولا خلاف في أنّه من حدود عرفة وليس بداخل فيها، وراجع معجم البلدان: 1 / 135، مرآة العقول: 18 / 120.

۴.الكافي: 4 / 463 / 4 عن معاوية بن عمّار.

۵.وادىِ اراك نزديك مكّه در مرز عرفات است.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +8 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبرخدا صلى الله عليه و آله:همه جاى عرفات، موقف است، پس از دل عُرَنه نام محلّى در عرفات است (مجمع البحرين). بالاتر رويد.

امام صادق عليه السلام:همه جاى عرفات، موقف است و بهترين جا براى وقوف، دامنه كوه است.

امام صادق عليه السلام:وقوف در عرفات، بدون وضو شايسته نيست.

امام صادق عليه السلام:روايت شده است كه از اميرالمؤمنين عليه السلام درباره وقوف در حلّ (خارج حرم) در عرفات پرسيدند، كه چرا در حَرَم نيست؟ فرمود: زيرا كعبه، اندرون خانه است و حرم، خود خانه. چون حجاج، رو به خداى مى آورند، آنان را در آستانه در نگه مى دارد تا به درگاهش تضرّع و ناله كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: آيا دعاى روز عرفه را به تو بياموزم، كه دعاى پيامبران پيش از من است؟ فرمود: مى گويى: «جز خداى يكتاى بى شريك، معبودى نيست. سلطنت و ستايش از آن اوست. زنده مى كند و مى ميراند و او زنده اى است كه نمى ميرد. خير در دست اوست و او بر هرچيز تواناست. خدايا! حمد براى توست، آنگونه كه خود مى ستايى و بهتر از آنچه ما مى گوييم و بالاتر از آنچه گويندگان مى گويند. خدايا! نماز وعبادتم، زندگى و مرگم و بيزارى جستنم براى توست، توان و نيرويم از توست. خدايا! از فقر و وسوسه هاى درون و پراكندگى كار و عذاب قبر، به تو پناه مى برم. خدايا بهترين نسيم ها را از تو مى طلبم و از شرّ آنچه طوفانها مى آورد، به تو پناه مى برم و از تو خير شب و روز را مى خواهم. خدايا! در دل و گوش و چشمم و در گوشت و خون و استخوانها و رگهايم، در جايگاه نشستن و ايستادنم و در ورود و خروجم، نور و روشنايى قرار بده و روزى كه تو را ديدار مى كنم فروغ مرا بزرگ بدار، كه تو بر هرچيز توانايى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركس شامگاه عرفه اين دعا را بخواند، تا وقتى كه دعوت به گناه يا قطع رحم نكند دعايش مستجاب است: «منزّه است خدايى، كه عرش او در آسمان است. منزّه است خدايى، كه قدمگاهش در زمين است. منزّه است، آن كه راهش در درياست. منزّه است خدايى، كه حكم و قضاى او در گورهاست. منزّه است، آن كه رحمتش در بهشت است. منزّه است، آن كه فرمان روايى اش در دوزخ است. منزّه است، آن كه روحش در هواست. منزّه است، آن كه آسمان را برافراشت. منزّه است آن كه زمين را گسترد. منزّه است، آن كه از او جز به سوى او راه نجاتى نيست».

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در عرفات وقوف كرد. همين كه خورشيد خواست غروب كند، قبل از غروب، چنين دعا كرد: «خدايا! از فقر، پراكندگى كار و از شرّ آنچه در شب و روز پيش آيد، به تو پناه مى برم. ظلمم را به پناه عفو تو آورده ام و بيمم را به پناه امان تو. و خواريم را پناهنده عزّت تو ساخته ام و چهره فانى ام را در پناه ذات باقى تو قرار داده ام. اى بهترين كسى كه از او مى خواهند، اى بهترين كسى كه مى بخشد، جامه رحمت و عافيتت را بر من بپوشان و شرّ همه آفريده هايت را از من بگردان».

امام صادق عليه السلام:هر گاه صبح به طرف عرفات رفتى، در حال رفتن، بگو: «خدايا! رو به تو آورده و بر تو اعتماد كرده ام و تو را طلبيده ام، از تو مى خواهم كه كوچ مرا مبارك گردانى، حاجتم را بر آورى و مرا از كسانى قرار دهى كه امروز به آن ها، بر برتر از من مباهات مى كنى». سپس لبّيك مى گويى در حالى كه رو به عرفات مى روى.