حدیث دربارهدعاهاى طواف

عَبدُ السَّلامِ بنُ عَبدِ الرَّحمن:قُلتُ لِأَبي عَبدِاللّهِ عليه السلام: دَخَلتُ طَوافَ الفَريضَةِ فَلَم يُفتَح لي شَيءٌ مِنَ الدُّعاءِ إلاَّ الصَّلاةُ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وسَعَيتُ فَكانَ كَذلِكَ! فَقالَ: ما اُعطِيَ أحَدٌ مِمَّن سَأَلَ أفضَلَ مِمّا اُعطيتَ ۱.

عبدالسلام بن عبدالرحمن:به امام صادق عليه السلام عرض كردم: وارد طواف شدم، هيچ دعايى بر زبانم جارى نشد، مگر صلوات بر پيامبر و خاندان او. سعى (صفا و مروه) هم كه كردم، چنين بود. فرمود: به هيچ خواهنده اى، چيزى برتر از آنچه به تو عطا شده، عطا نشده است.

۱.الكافي: 4 / 407 / 3.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +8 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

عبداللّه بن سائب:رسول خدا صلى الله عليه و آله را بين ركن يمانى و حجر الأسود ديدم كه مى گفت: «ربّنا آتنا في الدنيا حسنةً وفي الآخرة حسنة وقنا عذاب النار؛ خدايا در دنيا به ما نيكى عطا كن، در آخرت هم به ما نيكى عطا كن و ما را از دوزخ نگهدار».

ابن مسعود:پيامبر صلى الله عليه و آله كعبه را طواف كرد. سپس دست بر آن نهاد و چنين دعا كرد: «خدايا! خانه، خانه توست و ما، بندگان توييم و پيشانى (و اختيار) ما، به دست توست و رفت و آمد ما، در قبضه قدرت توست. اگر عذابمان كنى، به سبب گناهان ماست و اگر ما را ببخشايى، به رحمت توست. حجّ خود را بر هر كس كه راه و توانى به سوى آن داشته باشد واجب ساختى، تو را سپاس كه براى ما اين راه را قرار دادى. خدايا! پاداش سپاسگزاران به ما روزى كن».

عبدالأعلى تيمى:حضرت خديجه عليهاالسلامگفت: يا رسول اللّه! در حالى كه طواف خانه خدا مى كنم، چه بگويم؟ فرمود: بگو: «خدايا گناهان و خطاها، عمد و اسرافم را در كارم ببخشا، زيرا اگر تو مرا نيامرزى، هلاكم مى كنى».

سعيد بن مسيّب:پيامبر صلى الله عليه و آله چون بر ركن يمانى مى گذشت، چنين مى گفت: «خدايا! به تو پناه مى برم از كفر وخوارى وتنگدستى و جايگاه هاى خوارى در دنيا و آخرت. پروردگارا! در دنيا به ما نيكى و در آخرت نيكى عطا كن و ما را از عذاب آتش نگهدار».

عثمان:در روزگار پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مردى ميان ركن حجرالأسود و ركن يمانى، سه بار چنين مى گفت: «خدايا! تو خدايى، تو رحمانى، معبودى جز تو نيست. تو پروردگارى و پروردگارى جز تو، نيست. تو بر پا ايستاده دائمى كه غفلت نمى كنى و تويى كه آنچه ديدنى و ناديدنى است آفريدى و تويى كه بدون آموختن، هر چيز را مى دانى». پيامبر صلى الله عليه و آله از كارش با خبر شد و فرمود: اگر چنين گفته است ـ و خدا داناتر است ـ او را به بهشت مژده دهيد و خبر دهيد كه او در ميان قوم خودش مثل صاحب ياسين مقصود، مردى است كه در سوره يس از او ياد شده است و مؤمنى در ميان كفّار بود و آنان را دعوت به تبعيّت از پيامبران مى كرد. در كتب حديث و تفسير از او با نام حبيب نجّار، ياد شده است. ذكرش در آيه بيستم سوره مباركه يس چنين آمده است «وجاء من اقصى المدينة رجل يسعى * قال يا قوم اتّبعوا المرسلين». در ميان قوم خود است.

امام صادق عليه السلام:گرد خانه خدا، هفت دور طواف كن. در طواف مى گويى: «خدايا! تو را به آن نامت مى خوانم، كه با آن، بر سينه درياها و بر جاده هاى زمين راه مى روند و به آن نامى كه عرش تو از آن به اهتزاز در مى آيد و به نامى كه گام هاى فرشتگانت از آن به لرزه مى افتد و به نامى كه موسى عليه السلام از سوى وادى طور، تو را با آن صدا كرد و جوابش دادى و محبتى از خويش را بر او گستراندى و به نامى مى خوانمت كه به خاطر آن، گذشته و آينده محمد صلى الله عليه و آله را بخشودى و نعمتت را بر او تمام ساختى، از تو مى خواهم كه با من چنين و چنان كنى» (هردعايى كه مى خواهى بكن). و هر بار كه به در كعبه رسيدى، بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله درود فرست و بين ركن يمانى و حجر الأسود، مى گويى: «پروردگارا! در دنيا و آخرت به ما نيكى عطا كن و از عذاب آتش، نگاهمان دار». و در طواف بگو «خداوندا! به تو نيازمندم، بيمناك و پناهنده ام، نه جسمم را دگرگون ساز، نه نامم را عوض كن».

امام سجاد عليه السلام:هرگاه پيش از رسيدن به ناودان، به حِجر مى رسيد سرش را بلند كرده، مى گفت: «خدايا به رحمت خود مرا وارد بهشت كن ـ در حالى كه به ناودان مى نگريست ـ و به رحمت خويش از دوزخ پناهم ده و از بيمارى عافيتم بخش و از روزى حلال بر من وسعت بده و شرّ فاسقان جنّ و انس و شرّ فاسقان عرب و عجم را از من دور ساز».

امام سجاد عليه السلام:هرگاه در دور هفتم طواف بودى، به «متعوّذ» متعوّذ يعنى مكان پناه بردن. برو، و آن، جايى است در پشت كعبه، روبروى در آن. سپس بگو: «خدايا! خانه، خانه توست و بنده، بنده توست و اين جا، جايگاه پناه آورنده به تو از دوزخ است. خدايا! شادى و گشايش از سوى توست». سپس ركن يمانى را لمس كن، سپس به طرف حجر الأسود برو و طواف را به آن ختم كن.