حدیث دربارهدعاهاى طواف

عنه عليه السلام:كُلَّمَا انتَهَيتَ إلى بابِ الكَعبَةِ فَصَلِّ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله، وتَقولُ فِي الطَّوافِ: «اللّهُمَّ إنّي إلَيكَ فَقيرٌ، وإنّي خائِفٌ مُستَجيرٌ، فَلا تُبَدِّلِ اسمي ولا تُغَيِّر جِسمي». فَإِذَا انتَهَيتَ إلى مُؤَخَّرِ الكَعبَةِ ـ وهُوَ المُستَجارُ دونَ الرُّكنِ اليَمانِيِّ بِقَليلٍ ـ فِي الشَّوطِ السّابِعِ فَابسُط يَدَيكَ عَلَى الأَرضِ وألصِق خَدَّكَ وبَطنَكَ بِالبَيتِ، ثُمَّ قُل: «اللّهُمَّ البَيتُ بَيتُكَ، والعَبدُ عَبدُكَ، وهذا مَكانُ العائِذِ بِكَ مِنَ النّارِ». ثُمَّ أقِرَّ لِرَبِّكَ بِما عَمِلتَ مِنَ الذُّنوبِ، فَإِنَّهُ لَيسَ مِن عَبدٍ مُؤمِنٍ يُقِرُّ لِرَبِّهِ بِذُنوبِهِ في هذَا المَكانِ إلاّ غُفِرَ لَهُ إن شاءَ اللّهُ؛ فَإِنَّ أباعَبدِاللّهِ عليه السلام قالَ لِغِلمانِهِ: أميطوا عَنّي حَتّى اُقِرَّ لِرَبّي بِما عَمِلتُ: «اللّهُمَّ مِن قِبَلِكَ الرَّوحُ والفَرَجُ والعافِيَةُ، اللّهُمَّ إنَّ عَمَلي ضَعيفٌ فَضاعِفهُ لي، واغفِر لي مَا اطَّلَعتَ عَلَيهِ مِنّي وخَفِيَ عَلى خَلقِكَ»، وتَستَجيرُ بِاللّهِ مِنَ النّارِ وتَختارُ لِنَفسِكَ مِنَ الدُّعاءِ. ثُمَّ استَقبِلِ الرُّكنَ اليَمانِيَّ والرُّكنَ الَّذي فيهِ الحَجَرُ الأَسوَدُ فَاختِم بِهِ، وإن لَم تَستَطِع فَلا يَضُرُّكَ، وتَقولُ: «اللّهُمَّ قَنِّعني بِما رَزَقتَني، وبارِك لي فيما آتَيتَني» ۱.

امام سجاد عليه السلام:هربار كه به در كعبه رسيدى، بر پيامبر صلى الله عليه و آله درود فرست و در طواف بگو: «خدايا! به تو نيازمندم و بيمناك و پناهنده ام، نامم را عوض مكن و جسمم را تغيير مده». و چون در دور هفتم به آخر كعبه (كه مستجار است، كمى به ركن يمانى مانده) رسيدى، دستانت را بگستر و صورت و شكم خود را به كعبه بچسبان، سپس بگو: «خدايا! خانه، خانه توست و بنده، بنده تو و اينجا، جايگاه پناه آورنده به تو از آتش است». سپس در پيشگاه خدا، به گناهانت اعتراف كن، زيرا هيچ بنده اى در اين مكان، در آستان خداوند به گناهانش اعتراف نمى كند، مگر آن كه آمرزيده مى شود، ان شاء اللّه. امام صادق عليه السلام به غلامانش فرمود: از من فاصله بگيريد، تا در پيشگاه پروردگارم، به آنچه كرده ام اعتراف كنم. «خدايا، شادى و گشايش و عافيت از سوى توست. خدايا! عملم اندك است، آن را بيفزاى و آنچه را كه تو از كار من آگاه شدى و بر بندگانت پنهان است، ببخشاى» و از آتش، به خدا پناه مى جويى و هردعايى كه براى خودت خواستى، مى طلبى. سپس رو به ركن يمانى و ركنى كه حجر الأسود در آن است آورده، طواف را به آن ختم مى كنى و اگر نتوانستى، عيبى ندارد. و مى گويى: «خدايا! به آنچه روزيم داده اى قانعم گردان و آنچه را به من داده اى برايم مبارك ساز».

۱.التهذيب: 5 / 104 / 339 عن أبي بصير، وراجع الكافي: 4 / 411 / 5.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه پاک کننده های گناهان +8 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

عبداللّه بن سائب:رسول خدا صلى الله عليه و آله را بين ركن يمانى و حجر الأسود ديدم كه مى گفت: «ربّنا آتنا في الدنيا حسنةً وفي الآخرة حسنة وقنا عذاب النار؛ خدايا در دنيا به ما نيكى عطا كن، در آخرت هم به ما نيكى عطا كن و ما را از دوزخ نگهدار».

ابن مسعود:پيامبر صلى الله عليه و آله كعبه را طواف كرد. سپس دست بر آن نهاد و چنين دعا كرد: «خدايا! خانه، خانه توست و ما، بندگان توييم و پيشانى (و اختيار) ما، به دست توست و رفت و آمد ما، در قبضه قدرت توست. اگر عذابمان كنى، به سبب گناهان ماست و اگر ما را ببخشايى، به رحمت توست. حجّ خود را بر هر كس كه راه و توانى به سوى آن داشته باشد واجب ساختى، تو را سپاس كه براى ما اين راه را قرار دادى. خدايا! پاداش سپاسگزاران به ما روزى كن».

عبدالأعلى تيمى:حضرت خديجه عليهاالسلامگفت: يا رسول اللّه! در حالى كه طواف خانه خدا مى كنم، چه بگويم؟ فرمود: بگو: «خدايا گناهان و خطاها، عمد و اسرافم را در كارم ببخشا، زيرا اگر تو مرا نيامرزى، هلاكم مى كنى».

سعيد بن مسيّب:پيامبر صلى الله عليه و آله چون بر ركن يمانى مى گذشت، چنين مى گفت: «خدايا! به تو پناه مى برم از كفر وخوارى وتنگدستى و جايگاه هاى خوارى در دنيا و آخرت. پروردگارا! در دنيا به ما نيكى و در آخرت نيكى عطا كن و ما را از عذاب آتش نگهدار».

عثمان:در روزگار پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مردى ميان ركن حجرالأسود و ركن يمانى، سه بار چنين مى گفت: «خدايا! تو خدايى، تو رحمانى، معبودى جز تو نيست. تو پروردگارى و پروردگارى جز تو، نيست. تو بر پا ايستاده دائمى كه غفلت نمى كنى و تويى كه آنچه ديدنى و ناديدنى است آفريدى و تويى كه بدون آموختن، هر چيز را مى دانى». پيامبر صلى الله عليه و آله از كارش با خبر شد و فرمود: اگر چنين گفته است ـ و خدا داناتر است ـ او را به بهشت مژده دهيد و خبر دهيد كه او در ميان قوم خودش مثل صاحب ياسين مقصود، مردى است كه در سوره يس از او ياد شده است و مؤمنى در ميان كفّار بود و آنان را دعوت به تبعيّت از پيامبران مى كرد. در كتب حديث و تفسير از او با نام حبيب نجّار، ياد شده است. ذكرش در آيه بيستم سوره مباركه يس چنين آمده است «وجاء من اقصى المدينة رجل يسعى * قال يا قوم اتّبعوا المرسلين». در ميان قوم خود است.

امام صادق عليه السلام:گرد خانه خدا، هفت دور طواف كن. در طواف مى گويى: «خدايا! تو را به آن نامت مى خوانم، كه با آن، بر سينه درياها و بر جاده هاى زمين راه مى روند و به آن نامى كه عرش تو از آن به اهتزاز در مى آيد و به نامى كه گام هاى فرشتگانت از آن به لرزه مى افتد و به نامى كه موسى عليه السلام از سوى وادى طور، تو را با آن صدا كرد و جوابش دادى و محبتى از خويش را بر او گستراندى و به نامى مى خوانمت كه به خاطر آن، گذشته و آينده محمد صلى الله عليه و آله را بخشودى و نعمتت را بر او تمام ساختى، از تو مى خواهم كه با من چنين و چنان كنى» (هردعايى كه مى خواهى بكن). و هر بار كه به در كعبه رسيدى، بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله درود فرست و بين ركن يمانى و حجر الأسود، مى گويى: «پروردگارا! در دنيا و آخرت به ما نيكى عطا كن و از عذاب آتش، نگاهمان دار». و در طواف بگو «خداوندا! به تو نيازمندم، بيمناك و پناهنده ام، نه جسمم را دگرگون ساز، نه نامم را عوض كن».

امام سجاد عليه السلام:هرگاه پيش از رسيدن به ناودان، به حِجر مى رسيد سرش را بلند كرده، مى گفت: «خدايا به رحمت خود مرا وارد بهشت كن ـ در حالى كه به ناودان مى نگريست ـ و به رحمت خويش از دوزخ پناهم ده و از بيمارى عافيتم بخش و از روزى حلال بر من وسعت بده و شرّ فاسقان جنّ و انس و شرّ فاسقان عرب و عجم را از من دور ساز».

امام سجاد عليه السلام:هرگاه در دور هفتم طواف بودى، به «متعوّذ» متعوّذ يعنى مكان پناه بردن. برو، و آن، جايى است در پشت كعبه، روبروى در آن. سپس بگو: «خدايا! خانه، خانه توست و بنده، بنده توست و اين جا، جايگاه پناه آورنده به تو از دوزخ است. خدايا! شادى و گشايش از سوى توست». سپس ركن يمانى را لمس كن، سپس به طرف حجر الأسود برو و طواف را به آن ختم كن.