حدیث دربارهحكمت احرام
الإمام الرضا عليه السلام:فَإِن قيلَ: فَلِمَ اُمِروا بِالإِحرامِ؟ قيلَ: لِأَن يَخشَعوا قَبلَ دُخولِهِم حَرَمَ اللّهِ وأمنَهُ، ولِئَلاّ يَلهوا ويَشتَغِلوا بِشَيءٍ مِن اُمورِ الدُّنيا وزينَتِها ولَذّاتِها، ويَكونوا صابِرينَ فيما هُم فيهِ قاصِدينَ نَحوَهُ مُقبِلينَ عَلَيهِ بِكُلِّيَّتِهِم، مَعَ ما فيهِ مِنَ التَّعظيمِ للّهِِ عَزَّوجَلَّ ولِبَيتِهِ، والتَّذَلُّلِ لِأَنفُسِهِم عِندَ قَصدِهِم إلَى اللّهِ تَعالى، ووِفادَتِهِم إلَيهِ، راجينَ ثَوابَهُ، راهِبينَ مِن عِقابِهِ، ماضينَ نَحوَهُ، مُقبِلينَ إلَيهِ بِالذُّلِّ والاِستِكانَةِ والخُضوعِ ۱.
امام رضا عليه السلام:همانا مردم مأمور شده اند كه احرام ببندند، تا پيش از ورود به حرمِ امن الهى، خشوع پيدا كنند و به چيزى از كارهاى دنيا و زينت ها و لذّت هاى آن سرگرم و مشغول نباشند و در راه آن چه كه به سوى آن آمده اند، شكيبا باشند و با همه وجودشان رو به خانه خدا آورند. به علاوه در احرام، بزرگداشت خداى متعال و خانه او و فروتنى براى حاجيان است، وقتى كه مى خواهند به سوى خدا روند و بر او وارد شوند، در حالى كه به پاداش او اميدوار، از كيفرش بيمناك و به سوى او روانند و با فروتنى و تواضع و خضوع، روى به سوى او مى كنند.
۱.علل الشرائع: 274 آخر الحديث 9، عيون أخبار الرضا عليه السلام: 2 / 120.