حدیث دربارهداستان اصحاب فيل
أبو مَريَمَ عَنِ الإِمامِ الباقِرِ عليه السلام:سَأَلتُهُ عَن قَولِ اللّهِ عَزَّوجَلَّ: «وأرسَلَ عَلَيهِم طَيرًا أبابيلَ * تَرميهِم بِحِجارَةٍ مِن سِجّيلٍ» ، قالَ: كانَ طَيرٌ سافٌّ ۱ جاءَهُم مِن قِبَلِ البَحرِ، رُؤوسُها كَأَمثالِ رُؤوسِ السِّباعِ، وأظفارُها كَأَظفارِ السِّباعِ مِنَ الطَّيرِ، مَعَ كُلِّ طائِرٍ ثَلاثَةُ أحجارٍ: في رِجلَيهِ حَجَرانِ، وفي مِنقارِهِ حَجَرٌ، فَجَعَلَت تَرميهِم بِها حَتّى جُدِّرَت أجسادُهُم فَقَتَلَهُم بِها، وما كانَ قَبلَ ذلِكَ رُئِيَ شَيءٌ مِنَ الجُدَرِيِّ ولا رَأَوا ذلِكَ مِنَ الطَّيرِ قَبلَ ذلِكَ اليَومِ ولا بَعدَهُ. قالَ: ومَن أفلَتَ مِنهُم يَومَئِذٍ انطَلَقَ، حَتّى إذا بَلَغوا حَضرَمَوتَ ـ و هُوَ وادٍ دونَ اليَمَنِ ـ أرسَلَ اللّهُ عَلَيهِم سَيلاً فَغَرَّقَهُم أجمَعينَ. قالَ: وما رُئِيَ في ذلِكَ الوادي ماءٌ قَطُّ قَبلَ ذلِكَ اليَومِ بِخَمسَ عَشرَةَ سَنَةً. قالَ: فَلِذلِكَ سُمِّيَ حَضرَمَوتَ حينَ ماتوا فيهِ ۲.
ابو مريم از امام باقر عليه السلام روايت مى كندكه درباره آيه «وأرسل عليهم طيرا.» از حضرت پرسيدم. ايشان فرمود: پرندگانى بودند با پرواز پايين ۳ كه از سمت دريا سراغشان آمدند. سرهايشان مثل سردرندگان و چنگال هايشان مانند پرندگانِ شكارى بود، هر پرنده سه سنگ همراه داشت: دو سنگ در چنگ ها ويكى درمنقار. با آن سنگ ها آن قوم را سنگباران مى كردند، تا آن كه پيكرهايشان آبله گرفت و بر اثر آن كشته شدند. پيش از آن آبله ديده نشده بود و اين كار را از پرندگان نيز نه پيش از آن روز و نه پس از آن هرگز نديدند. كسانى هم كه از آن حادثه جان سالم به در برده بودند، چون به حضرموت ـ نام يك وادى نزديك يمن ـ رسيدند، خداوند سيلى فرستاد و همه را غرق كرد. فرمود: از پانزده سال پيش در آن وادى هرگز آبى ديده نشده بود! فرمود: به همين خاطر كه آنان در آن جا مردند، نام آن جا حضرموت شد (مرگ حاضر شد).